اعتصاب غذای بازداشتشدگان سويداء در زندان عدرا؛ نگرانی از وضعیت ناپدیدشدگان در سوریه
خانوادههای بازداشتشدگان سويداء از اعتصاب غذای آنان در زندان عدرا خبر میدهند؛ در حالی که گزارشها از بازداشتهای بدون محاکمه و نگرانی از وضعیت آنان حکایت دارد.
روشیل جونیور
سويداء ـ در حالیکه بار دیگر بحث درباره پرونده بازداشتشدگان و افراد ناپدیدشده از اهالی سويداء مطرح میشود، با اعلام اعتصاب غذای نامحدود از سوی بازداشتشدگان در اعتراض به ادامه بازداشتشان، تنش میان خانوادهها افزایش یافته است.
صدها نفر از اهالی شهر سويداء همچنان بهصورت اجباری توسط حکومت موقت سوریه ناپدید شدهاند، در شرایطی که هیچ روند قانونی مشخصی وجود ندارد و بسیاری از آنان از حق دفاع یا حضور در دادگاه محروم هستند. شهادت خانوادهها و فعالان حقوق بشر نشان میدهد شمار زیادی از این جوانان در زندان مرکزی عدرا بدون هیچ مبنای قانونی نگهداری میشوند و برخی دیگر نیز در شرایط مختلف پس از کشتارهای رخداده در شهر بازداشت شدهاند.
در تحولی قابل توجه، خانوادههای بازداشتشدگان اعلام کردهاند که فرزندانشان در زندان عدرا اعتصاب غذای نامحدود آغاز کردهاند. یکی از بازداشتشدگان در تماس تلفنی با همسرش گفته است: «ما بیست جوان از سويداء غذا را کنار گذاشتیم… یا اینجا میمیریم یا بیرون میآییم»؛ جملهای که نشاندهنده میزان ناامیدی آنان پس از ماهها انتظار بدون هیچ روزنه امید است.
ترس، ناپدیدی و انتظاری بیپایان
در گفتوگوی خبرنگار ما با یسرى ابوراید، مادر بازداشتشده جبر ناصر نعیم، او گفت آخرین تماسش با فرزندش در ۲۷ مه گذشته بوده است. او در آن تماس به مادرش گفته بود که بازداشتشدگان سويداء در زندان عدرا اعتصاب غذای نامحدود آغاز کردهاند، زیرا بدون هیچ توضیحی درباره دلایل بازداشت، و بدون معرفی به دادگاه یا قاضی، در بازداشت هستند؛ در نقض آشکار حقوق اساسی آنان.
او افزود که پسرش در اول نوامبر گذشته هنگام بازگشت از دمشق در یکی از ایستهای امنیتی بازداشت شده، با وجود اینکه هیچ مشکل قانونی یا امنیتی نداشته است.
او توضیح داد که به مدت دو ماه هیچ اطلاعی از وضعیت او نداشته و پس از تلاشهای فراوان، از طریق کمیته بینالمللی صلیب سرخ مطلع شده که او در زندان عدرا نگهداری میشود و تماس با او تنها هر ۲۰ روز یکبار امکانپذیر است.
او این دوران را سختترین دوره زندگی خود توصیف کرد و گفت: «میخوابیدم و بیدار میشدم و نمیدانستم پسرم زنده است یا نه… درد هر لحظه قلبم را میفشرد.» او اشاره کرد که فرزندش دانشجوی مهندسی و یتیم پدر است و تنها نانآور خانواده بوده و بازداشت او به دلیل هویت مذهبیاش صورت گرفته است؛ موضوعی که خانواده را در وضعیت ترس و نگرانی دائمی قرار داده است.
او همچنین همبستگی خود را با سایر مادرانی که در انتظار فرزندان بازداشتشده خود هستند اعلام کرد و گفت رنج همه آنان یکسان است و هر روز انتظار، سنگینتر میشود. او خواستار آزادی فرزندان بازداشتشده شد.
«دخترم به دنیا آمد در حالی که او چهرهاش را ندیده بود»
از سوی دیگر، یاسمین فلحوط میگوید همسرش در تماسی در ۲۷ ماه گذشته به او اطلاع داده که همراه بیست بازداشتی دیگر اعتصاب غذا آغاز کردهاند. او افزود صدای همسرش بهشدت خسته و فرسوده بوده و از زمان بازداشت هیچگاه به دادگاه معرفی نشده است.
او توضیح داد که همسرش زمانی بازداشت شد که او در ماه هفتم بارداری بوده و اکنون فرزندشان سه ماهه است، بدون اینکه پدرش او را دیده یا در آغوش گرفته باشد. او گفت: «او آرزو داشت دخترش را در آغوش بگیرد، اما هنوز چهرهاش را نمیشناسد… قلبم برای او و فرزندانمان میسوزد.»
او افزود که همسرش یتیم بزرگ شده و نگران است فرزندانشان نیز همان تجربه را تکرار کنند: «نمیخواهم فرزندانم بدون پدر بزرگ شوند همانطور که او بزرگ شد… نمیخواهم یتیمی در خانوادهمان تکرار شود.»
اتهامات نامشخص
ثناء فرج، خواهر بازداشتشده ماهر فرج، میگوید برادرش از ۱۵ ژوئیه گذشته ناپدید شده است. او توضیح داد که خانواده در تلاش برای یافتن وسیله حملونقل برای خروج از منطقه بودند و برادرش برای کمک، خودرویی از روستا تهیه کرده بود، اما در نزدیکی یک گشت امنیت عمومی در کنار پلیس نظامی با نیروها روبهرو شد و در جریان حادثه زخمی و سپس به بیمارستانی در درعا منتقل و بعد به زندان عدرا منتقل شد.
به گفته او، هرچند برخی افراد به خانواده اطلاع دادهاند که او در زندان است، اما خانواده هنوز هیچ ارتباطی با او ندارد و هیچ اطلاعات رسمی درباره وضعیت حقوقی و سلامتی او دریافت نکردهاند. او گفت گذشت ۱۱ ماه از ناپدید شدن او، رنج خانواده را تشدید کرده و پرسید چرا با وجود عدم ارتکاب جرم همچنان بازداشت است؛ در حالیکه اگر اتهام مشخص یا دادگاه قانونی برگزار میشد، خانواده آن را میپذیرفت.
او از نهادهای مسئول و سازمانهای حقوق بشری، بهویژه کمیته بینالمللی صلیب سرخ، خواست برای روشن شدن سرنوشت بازداشتشدگان و تضمین حقوق اساسی آنان مداخله کنند و گفت بازداشتها در ایستهای بازرسی همچنان ادامه دارد.
«دختر آخرش در حالی به دنیا آمد که او پشت میلهها بود»
غاده الغضبان، مادر بازداشتشده عمران الغضبان، روایت میکند که پسرش بیش از ۹ ماه پیش پس از بازداشت در یکی از ایستهای بازرسی وابسته به حکومت موقت سوریه و پس از حوادث ژوئیه ۲۰۲۵ بازداشت شده است. او میگوید خانواده چهار ماه کامل هیچ اطلاعی از محل نگهداری او نداشتند، با وجود تلاشهای مکرر برای پیگیری.
او توضیح میدهد که بعدها توانسته با او تماس بگیرد و مطلع شود در زندان عدرا است. او افزود فرزندش پدر سه کودک است و در دوران بازداشت، پدرش فوت کرده و دختر آخرش زمانی به دنیا آمده که او در زندان بوده است.
او گفت در آخرین تماس تلفنی، وضعیت روحی او بسیار نامناسب بوده و اطلاع داده که بازداشتشدگان در اعتراض به ادامه بازداشت بدون محاکمه و بدون اطلاع از اتهامات، اعتصاب غذا و حتی امتناع از نوشیدن آب را آغاز کردهاند. او افزود کودکانش هر روز درباره پدرشان میپرسند و خانواده در نگرانی شدید درباره وضعیت انسانی و سلامتی بازداشتشدگان به سر میبرد. او خواستار مداخله فوری نهادهای حقوق بشری شد.
«وضعیت سلامت او بدون دارو و مراقبت پزشکی قابل تحمل نیست»
حلوه المحیثاوی، همسر مهندس کشاورزی بازداشتشده صالح العفیف، میگوید همسرش برای حفاظت از اموالش در خانه مانده بود، اما توسط حکومت موقت سوریه و بدون هیچ دلیل قانونی، به دلیل وابستگی مذهبی دروزی بازداشت شد.
او توضیح میدهد که خانواده هیچ اطلاع رسمی از محل نگهداری او ندارد و آخرین خبرشان زمانی بوده که در فوریه گذشته تعدادی از بازداشتشدگان آزاد شدند و برخی از آزادشدگان تأیید کردند او را در زندان عدرا دیدهاند.
او تأکید میکند که همسرش بیش از ۱۲ سال برای آزادی علیه حکومت پیشین مبارزه کرده و هرگز از حامیان آن نبوده است و میپرسد او به چه جرمی بازداشت شده است.
او میگوید همه بازداشتشدگان در زندان عدرا، از جمله همسر بیمار او، وارد اعتصاب غذا شدهاند و وضعیت سلامتی او بهگونهای است که بدون دارو و مراقبت پزشکی قابل تحمل نیست. او از حکومت موقت سوریه خواست فوراً محل نگهداری او را اعلام کند و از سازمانهای بینالمللی و کشورهای ضامن خواست برای نجات جان بازداشتشدگان فوراً وارد عمل شوند و تأکید کرد که زمان رو به پایان است.
در ماههای گذشته، سازمانهای حقوق بشری محلی و بینالمللی موارد متعددی از بازداشت خودسرانه در مناطق تحت کنترل نیروهای هیئت تحریر الشام، بهویژه در دمشق و حومه آن، ثبت کردهاند. گزارشها همچنین از محرومیت بازداشتشدگان از ملاقات، ممنوعیت داشتن وکیل و بدرفتاری در جریان بازجوییها حکایت دارد.
فعالان شهر سويداء نیز کمپینهایی در شبکههای اجتماعی برای آزادی بازداشتشدگان راهاندازی کردهاند و هشدار دادهاند که ادامه بازداشتها، بهویژه پس از آغاز اعتصاب غذا، جان آنان را به خطر میاندازد.