MEMÎHAN HILBÎN ZEYDAN

Wan – Malbatên kesên ku di têkoşîna azadiya Kurd de nemir bûne, sond dixwin ku mîrata têkoşîna hezkiriyên xwe biparêzin. Xizmên 65 kesên ku li Wanê qeydkirî ne û navên wan di hefteyên dawî de hatine eşkerekirin, di civînên sersaxiyê de peyama xwe ya berdewamiya têkoşîna ji bo azadî û aştiyê nû dikin.

Sakîne Durmuş (Nûjîn Bawer) jî di sala 2016’an de li navçeya Cîzîr a Şirnexê nemir bû. Malbata wê bi salan tu xeber ji wê negirt. Xebera yekem û ya dawî ku wan girt, ev bû.

Koçberî û mezinbûna li nava welatparêziyê

Sakîne Durmuş di malbateke ku ji 10 kesan pêk dihat de, wek zaroka heştemîn ji dayîk bû. Dema ku hîn zarok bû, malbata wê ji ber ku qebûl nekir bibe cerdevan, pêşî koçî Wanê û dû re jî koçî Balikesirê kir. Di sala 2011’an de malbat vegeriya Wanê. Sakîne Durmuş di malbateke welatparêz de mezin bû û di vê demê de beşdarî çalakiyên ciwanan jî bû.

Nameya di bin balîfê de û biryara tevlîbûnê

Sakîne Durmuş ku dema vegeriya Kurdistanê 19 salî bû, nameyek û pereyê yek perçeyek ji makîneya şûştinê ya nû kirî di bin balîfa xwe de hişt û di sala 2011’an de tevlî tevgerê bû. Pênc sal şûnda, di sala 2016’an de, ew li Cîzîrê di 24 saliya xwe de tevlî nav karwana nemiran bû.

Durmiye Durmuş, dayîka Sakîne Durmuş e. Dayîka Durmiye, keça xwe bi van gotinan vedibêje: “Wê hemû cîran û hevalên xwe wekî xwişk û birayên xwe didît. Wan wekî malbat dihesiband. Ew civakî bû û gelek wext bi hevalên xwe re derbas dikir. Ew zarokek pir xweşik û baş bû. Helwesta wê li her derê yek bû; li gund, li Wanê, li Balikesîrê. Wê li Wanê dest bi dibistanê kir, ji ber ku li gund dibistan tune bû.”

Dayîka Durmiye diyar kir ku Sakîne beşdarî çalakiyên ciwanan bûye, di nav koma ciwanan de bûye û wiha domand: “Ew her tim bi hevalên xwe re diciviya. Ji bo Cejna Newrozê, wê ji têlan aksesûarên bi rengên kesk, zer û sor çêdikir. Ez hîn jî wan digirim. Wê qet xwe ji tiştekî veneşart. Wê her tim xwe dida pêş. Ew pir wêrek bû.”

Piştî 5 salan bihîstin ku nemir bûye

Dayîka Durmiye da zanîn ku ji nameyekê ku keça wê li pey xwe hiştiye hîn bûye ku keça wê tevlî têkoşîna azadiyê bûye û wiha got: “Ew sibehê rabû û çû ser kar. Ez êvarê li benda wê bûm, lê ew venegeriya. Dema ku çû, wê nû lîse qedandibû. Hê 19 salî bû. Cara dawî ku min ew dît, wê tiştek ji min re negot; ew wekî her carê bû, dilşad. Ew her gav wisa bû; min qet nedît ku bi çavên xwe xemgîn bibe. Wê ji min lêborînê nexwest. Dema ku ew êvarê nehat malê, min li nav nivînên wê nihêrî û di bin balîfa wê de perçeyek kaxez û hinek pere dît, beşa dawî ya kamerayek ku wê ji bo malê kirîbû. Piştî ku ew çû, me ne jê bihîst û ne jî li tu derê dît. Me di dawiyê de îsal xebera şehadeta wê stend.”

Durmiye Durmuş xemgîniya xwe ya kûr a ji ber bihîstina nûçeya mirina keça xwe vegot û hestên xwe wiha anîn ziman: “Bila serê Rêbertî û hevalên wê sax be. Ew bêyî ku wê bibînim, bêyî ku bizanim çi qewimî û çawa qewimî, çû. Ew di rêyeke pîroz û bi rûmet de çû. Ew rê rêya rûmetê ye. Bila serê rêber, hevalên wê û gelê Kurd ê bi rûmet sax be.”

‘Ez êdî naxwazim xwîna kesî bê rijandin’

Di dawiyê de, dayîka Durmiye daxwaza xwe ya ji bo aştiyê bi van gotinan anî ziman: “Em baweriya xwe bi Rêbertiyê tînin. Rêbertiyê rêyek nû vekiriye. Em jî aştî û xwişk û biratiyê dixwazin. Ez êdî naxwazim xwîna kesî bê rijandin.”