دختری از روژاوای کوردستان از دل جنگ و محدودیت تا سکوی مدال‌های تکواندو

یک ورزشکار جوان از روژاوای کوردستان با عبور از جنگ، نگاه‌های سنتی و محدودیت‌های اجتماعی توانسته در رقابت‌های بین‌المللی تکواندو مدال کسب کند و امروز با آموزش نسل جدید، مسیر را برای دختران دیگر هم هموار می‌کند.

سورگُل شیخو

 

حسکه- تکواندو یکی از هنرهای رزمی محبوب کره‌ای است. این ورزش به زنان می‌آموزد که بر توانایی‌ها و انضباط در مبارزه جسمی تمرکز کنند و در عین حال به پرورش جسم و ذهن بپردازند تا روح و زندگی خود را بهبود دهند. این رشته ورزشی که همه می‌توانند آن را تمرین کنند، فواید جسمی و روانی زیادی برای ورزشکاران دارد.

آلا حسین، ۲۷ ساله و کورد اهل شهر حسکه در روژاوای کوردستان است. او یک ورزشکار بین‌المللی برجسته است که در مسیر ورزشی تکواندو خود در کشورهای مختلف رقابت کرده و جوایز مهمی کسب کرده است.

 

کسب قهرمانی در ۱۶ سالگی

آلا ۱۶ سال است که تکواندو کار می‌کند و در سوریه هم مربی و هم داور است. او در کوردستان، کشورهای مختلف خاورمیانه و همچنین اروپا فعالیت داشته است. ابتدا وارد یک کمپ آموزشی تکواندو در اقلیم باشور کوردستان شد و سپس به استان اوردو در ترکیه رفت. در سال ۲۰۱۳ در شهر اوردو، در رقابت‌های Oxygen Open مدال طلا گرفت؛ این نخستین مدال طلای او در ۱۵ سالگی بود.

 

او به‌تنهایی در شهرهای لازقیه، حمص، دمشق و حلب ژیمناستیک تمرین کرده و پایه‌های ورزشی خود را در همین مسیر ساخته است.

در اردن نیز در سال ۲۰۱۶ در مسابقات بین‌المللی Al-Barq مدال طلا گرفت. در سال ۲۰۱۹ در بیروت مدال برنز کسب کرد و همان سال دوباره در رقابت‌های Elite International اردن مدال طلا به دست آورد. در سال ۲۰۲۳ در امارات در مسابقات عربی مدال برنز گرفت و در سال ۲۰۲۴ نیز در مسابقات آسیایی تکواندو در ویتنام شرکت کرد. آلا دارای کمربند مشکی دان ۴ تکواندو است و در سطح چهارم به‌عنوان «مربی» شناخته می‌شود.

 

آغاز مسیر در ۱۱ سالگی

آلا به‌دلیل توانایی‌هایش برای بسیاری از زنان الهام‌بخش و منبع قدرت است. او درباره مسیر زندگی‌اش چنین می‌گوید: «وقتی ۱۱ ساله بودم، پدرم خواست برادرم وارد یک ورزش رزمی شود. من هم همراه برادرم به باشگاه تکواندو رفتم. بعد از یک سال و نیم، برادرم ادامه نداد، اما من ماندم و ادامه دادم تا به سطح بین‌المللی رسیدم و حالا می‌توانم در کشورهای مختلف تکواندو کار کنم. اکنون در سوریه هم مربی و هم داور هستم.»

 


        

دختری که از دل جنگ و انقلاب برخاست و در مسابقات جهانی شرکت می‌کند

آلا گفت: که پس از ۴ سال تمرین توانسته نخستین مدال طلای خود را در اردن به دست آورد و احساس شادی خود را این‌گونه بیان کرد: «این نخستین شادی بزرگ من بود؛ زمانی که در اولین مسابقه مدال طلا گرفتم. این موفقیت به من انگیزه بیشتری داد تا ادامه بدهم. چندین مدال طلا و برنز دیگر هم کسب کرده‌ام. اما در کشورهایی که مدالی نگرفتم، همین که در مسابقات شرکت کردم برایم کافی بود؛ مثل دختری که از دل جنگ و انقلاب بیرون آمده و در رقابت‌ها حضور پیدا می‌کند.»

 

با اراده شخصی و حمایت خانواده راه را برای دختران دیگر باز کرد

آلا توضیح داد که مانند بسیاری از زنان در جامعه، در ابتدا با نگاه‌های سنتی روبه‌رو بوده اما توانسته مسیر خود را بسازد و ادامه دهد. او گفت: «در آغاز می‌گفتند چطور ممکن است یک دختر در ورزشی که بیشتر مردان انجام می‌دهند شرکت کند. اما من و چند دختر دیگر تصمیم گرفتیم ادامه بدهیم تا نگاه جامعه را تغییر دهیم.»

 

جامعه می‌خواهد دخترانش از نظر شخصیت و قدرت شبیه ما باشند

آلا همچنین به محدودیت‌های زنان در سوریه اشاره کرد و گفت دختران پس از پایان دوره ابتدایی اجازه ادامه برخی ورزش‌ها را ندارند. او افزود: «یا باید از درس و ورزش دست می‌کشیدیم یا هر دو را با هم ادامه می‌دادیم. خانواده‌هایمان از ما حمایت کردند و همین باعث شد مسیر را ادامه دهیم. امروز نگاه جامعه تغییر کرده و حتی از ما حمایت می‌کند. حالا می‌گویند می‌خواهیم دخترانمان از نظر قدرت و شخصیت مثل شما باشند.»

 

تکواندو؛ بهترین ورزش برای زنان

آلا تأکید کرد که تکواندو ورزشی مناسب برای زنان است و گفت: «برای شروع تکواندو نیازی به امکانات خاص نیست. این ورزش شخصیت انسان را می‌سازد و کمک می‌کند فرد ابتدا خودش را دوست داشته باشد. به‌ویژه برای زنان، بهترین انتخاب است.»

 

رویای جهانی و مسیر مربیگری

آلا اکنون در حسکه به آموزش تکواندو مشغول است و درباره آینده‌اش گفت: «در حال حاضر دختران، پسران و زنان را آموزش می‌دهم. اما منتظر آرام شدن شرایط منطقه هستم تا باشگاه شخصی خودم را راه‌اندازی کنم. خانواده‌ام همیشه به من یاد دادند که یک زن مستقل باشم.»

 

از رؤیای قهرمانی تا ساختن نسل جدید

او در پایان گفت: «قبلاً آرزو داشتم یک ورزشکار بین‌المللی باشم و روی سکوی جهانی بروم. اما حالا هدفم تغییر کرده؛ می‌خواهم نسل جدیدی از ورزشکاران را آموزش دهم. دوست دارم روزی بگویند این قهرمانان، شاگردان آلا بودند و به بالاترین سطح جهان رسیده‌اند.»