تداوم رویکرد به آزادی زنان در انقلاب، علیرغم حملات و کشتارها

زنان اقلیم باشور کوردستان حمایت قاطع و مستمر خود را از ساکنان این محله‌های حلب ادامه می‌دهند تا نشان دهند که مسیر زن در انقلاب زنده است و اراده‌ی مردم برای دفاع از آزادی و کرامت شکست‌ناپذیر است.

شیا کویه

کویه – انقلاب روژاوا و شمال و شرق سوریه یکی از مهم‌ترین رخدادهای سیاسی و اجتماعی منطقه است، که در آن زنان نیروی اصلی در مبارزه و مقاومت بوده‌اند. این انقلاب تنها برای تغییر سیاسی نبود، بلکه دفاع از حقوق، آزادی و هویت زن نیز بود.

در ششم ژانویه، گروه‌های جهادی «هیئت تحریر الشام» و مزدوران اشغالگر ترکیه حملات گسترده‌ای به محله‌های کوردنشین حلب انجام دادند، اما مردان و زنان مبارز به‌طور شجاعانه‌ای از خانه و کاشانه‌ی خود دفاع کردند.

در این حال، زنان اقلیم باشور کوردستان حمایت قاطع و مستمر خود را از ساکنان این محله‌ها ادامه دادند تا نشان دهند که مسیر زن در انقلاب زنده است و اراده‌ی مردم برای دفاع از آزادی و کرامت شکست‌ناپذیر است.
افسانه آلشین، اهل روژهلات کوردستان و ساکن کویه، گفت: «به‌عنوان زنی از روژهلات کوردستان، مسئولیت بزرگی نسبت به همه‌ی بخش‌های کوردستان احساس می‌کنم. آنچه در شمال و شرق سوریه رخ می‌دهد به ما همه مربوط است. به حمایت از آنها ادامه می‌دهیم و هرگز آنها را تنها نخواهیم گذاشت.»

او افزود: «از زمان زنان مبارزی مثل قدم‌خیر و مستوره اردلان، زن کورد همیشه نقشی فعال در مبارزه و انقلاب داشته است. او هیچ‌گاه از میدان نبرد دور نبوده، بلکه در کنار مردان جنگیده است. حتی زمانی که سلاح به دست نداشت، پشت همسر و فرزندش ایستاد و صف مبارزه را خالی نکرد. او همیشه پشتوانه‌ی خانواده در میدان مبارزه بوده است.»

در پاسخ به کسانی که می‌گویند زن نباید در میدان نبرد باشد، افسانه آلشین گفت: «این حرف‌ها را کاملاً رد می‌کنم. ما شاهد هستیم که یک مبارز زن جوان تک‌تیرانداز تا آخرین نفس جنگید و  دشمن از او هراسیده بود و پیکرش را از بالای یک ساختمان پرت کرد. به همین دلیل من کاملاً با این اظهارات مخالفم و وظیفه خود می‌دانم که شکایتی رسمی تنظیم کنم تا این موضوع در دادگاه اقلیم کوردستان بررسی شود و عدالت اجرا گردد.»

پیمان عبدالرزاق، شاعر و نویسنده‌ی اهل کویه، درباره‌ی حملات علیه کوردها گفت: «تصاویر و ویدئوهایی که از محله‌های اشرفیه و شیخ مقصود به ما رسیده، وجدان ما را تکان داد و درد عمیقی در ما ایجاد کرد. صحنه‌ی پرتاب مبارز زن کورد از بالای ساختمان اقدامی کاملاً غیرانسانی و جنایتی وحشیانه است که قساوت را به‌وضوح نشان می‌دهد.»

او افزود: «من از دهه‌ی ۱۹۸۰ بخشی از انقلاب بوده‌ام و سلاح به دست گرفته‌ام تا ثابت کنیم که ما زنان همیشه آماده‌ایم. بنابراین هیچ تبعیضی قابل قبول نیست. مبارزه فقط بار مردان نیست؛ ما شریک این راه هستیم و مقاومت ادامه دارد.»