سوءتغذیه جان ۴.۲ میلیون کودک و زن باردار و شیرده را در سودان تهدید می‌کند

حدود ۱۹.۵ میلیون نفر در سودان با ناامنی شدید غذایی روبه‌رو هستند که از میان آن‌ها، ۵.۱ میلیون نفر با شدیدترین پیامدهای گرسنگی مواجه‌اند. این وضعیت در حالی ادامه دارد که نیازهای انسانی در کشور رو به افزایش است و آوارگی همچنان ادامه دارد.

مرکز خبر - با ادامه درگیری‌ها در سودان برای بیش از سه سال، وضعیت انسانی در این کشور روزبه‌روز وخیم‌تر می‌شود. کاهش بودجه کمک‌های بشردوستانه و دشواری در رساندن این کمک‌ها به افراد نیازمند، جان غیرنظامیان را بیش از پیش در معرض خطر قرار داده و بر رنج آن‌ها افزوده است.

برنامه جهانی غذا وابسته به سازمان ملل متحد، روز یکشنبه ۲۷ سپتامبر اعلام کرد که بر اساس تازه‌ترین داده‌های طبقه‌بندی یکپارچه مراحل امنیت غذایی (IPC)، حدود ۱۹.۵ میلیون نفر در سودان با ناامنی شدید غذایی مواجه هستند. از این میان، ۵.۱ میلیون نفر با شدیدترین پیامدهای گرسنگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ این در حالی است که نیازهای انسانی در سراسر کشور همچنان در حال افزایش است.

دفتر این نهاد سازمان ملل همچنین اعلام کرد که حدود ۴.۲ میلیون کودک و زن باردار و شیرده از سوءتغذیه رنج می‌برند.

بر اساس داده‌های سازمان بین‌المللی مهاجرت، شمار آوارگان داخلی در سودان تا ماه مه گذشته به ۸.۸ میلیون نفر رسیده است. همچنین از زمان آغاز درگیری‌ها در آوریل ۲۰۲۳ تاکنون، ۴.۶ میلیون نفر از کشور خارج و آواره شده‌اند؛ آماری که سازمان بین‌المللی مهاجرت در ژوئن گذشته اعلام کرده است.

سازمان بین‌المللی مهاجرت چند روز پیش نیز بار دیگر هشدار داد که ذخایر کریدور بشردوستانه مشترک که تحت مدیریت این سازمان قرار دارد، در کمتر از دو هفته به پایان خواهد رسید و در صورت تأمین نشدن بودجه بیشتر، فعالیت‌های آن ممکن است تا پایان سال جاری به‌طور کامل متوقف شود.

این سازمان تأکید کرد که این کریدور توسط بیش از ۱۰۰ سازمان بشردوستانه مورد استفاده قرار می‌گیرد تا اقلام ضروری سرپناه، کالاهای غیرغذایی و لوازم بهداشتی را با سرعت و کارآمدی به نیازمندان در سراسر سودان برسانند. از ژوئیه ۲۰۲۳ تاکنون، بیش از ۲.۸۴ میلیون نفر در سودان از این کمک‌ها بهره‌مند شده‌اند.

زوی برینان، سخنگوی سازمان بین‌المللی مهاجرت، گفت نبود سرپناه مناسب برای آوارگان، در شرایطی که درگیری‌ها همچنان ادامه دارد و هم‌زمان سیلاب و بارندگی‌های شدید نیز رخ می‌دهد، خطر ابتلا به بیماری‌ها، قرار گرفتن در معرض خشونت مبتنی بر جنسیت، جدایی اعضای خانواده و آوارگی اجباری را افزایش می‌دهد؛ به‌ویژه در مناطق و محل‌های اسکان پرتراکم.