مرکز خبر- گلشن فتحی، نویسنده و فعال مدنی، در روایتی مفصل از آنچه «فشارهای امنیتی و قضایی مستمر» علیه خود توصیف کرده، از تفتیش منزل شخصی‌اش توسط نیروهای سازمان اطلاعات سپاه و توقیف گسترده وسایل الکترونیکی خبر داده است؛ روایتی که بار دیگر ابعاد برخوردهای امنیتی با فعالان مدنی و فرهنگی در ایران را در کانون توجه قرار داده است.

به گفته او، صبح روز ۲۷ اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵، زمانی که برای پیاده‌روی روزانه همراه با سگ‌هایش از منزل خارج شده بود، توسط ۱۲ مأمور وابسته به سازمان اطلاعات سپاه بازداشت شد. این اقدام با حکمی از شعبه دوم بازپرسی دادسرای ۳۳ مقدس صورت گرفته است؛ شعبه‌ای که در سال‌های گذشته نام آن بارها در پرونده‌های مرتبط با فعالان سیاسی، مدنی و رسانه‌ای مطرح شده است.

گلشن فتحی در روایت خود نوشته که پس از بازداشت، مأموران امنیتی منزل شخصی او را بیش از سه ساعت به‌طور کامل مورد تفتیش قرار داده‌اند. بنا بر اظهارات او، در جریان این بازرسی تمامی وسایل الکترونیکی و تجهیزات دیجیتال شخصی‌اش، از جمله تلفن همراه، لپ‌تاپ، فلش‌مموری‌ها و سایر ابزارهای ذخیره اطلاعات ضبط شده است.

او همچنین از وارد آمدن خسارت به بخشی از وسایل منزل در جریان بازرسی خبر داده و رفتار مأموران را «همراه با تهدید و ارعاب» توصیف کرده است.

 

قطع دوربین‌ها و تشدید فشارهای امنیتی

در بخش دیگری از این روایت، گلشن فتحی به اقدام مأموران در قطع برق دوربین‌های مداربسته ساختمان و ضبط هارد مرکزی سیستم نظارتی اشاره کرده است؛ اقدامی که به گفته او با هدف جلوگیری از ثبت و مستندسازی روند ورود نیروهای امنیتی و تفتیش منزل صورت گرفته است.

این نویسنده و فعال مدنی تأکید کرده که فشارها تنها به روز بازداشت و بازرسی محدود نمانده و در هفته‌های اخیر ابعاد گسترده‌تری پیدا کرده است. او می‌گوید هم‌زمان با آغاز جنگ، خط تلفن همراهش قطع و حساب‌های بانکی و بخشی از دسترسی‌های مالی و ارتباطی‌اش نیز مسدود شده است.

فتحی همچنین اعلام کرده که در شرایط ممنوع‌الخروجی و بلاتکلیفی قضایی به سر می‌برد و با وجود گذشت زمان، همچنان از وضعیت پرونده و اتهام‌های احتمالی علیه خود اطلاع روشنی ندارد.  

 

«ماندن در ایران»؛ از انتخاب شخصی تا «اتهام» امنیتی

بخش پایانی روایت گلشن فتحی بیش از هر چیز بازتاب گسترده‌ای در شبکه‌های اجتماعی و میان کاربران داشته است؛ جایی که او «ماندن در ایران» را به‌نوعی به «اتهام» تعبیر می‌کند.

او نوشته است: «و شاید “جرم” من فقط این باشد که با وجود همه تهدیدها، سرکوب‌ها، ناامنی‌ها و فشارها، ایران را ترک نکرده‌ام؛ اینکه ماندن در ایران برای من نه از روی اجبار، بلکه از روی عشق، دلبستگی و انتخاب شخصی بوده است.»

این جملات در شرایطی منتشر می‌شود که طی ماه‌های اخیر شمار زیادی از نویسندگان، روزنامه‌نگاران، هنرمندان و فعالان مدنی در ایران با احضار، بازداشت، محدودیت‌های مالی و ممنوعیت‌های قضایی مواجه شده‌اند؛ روندی که نهادهای حقوق بشری از آن به‌عنوان بخشی از سیاست «فشار سیستماتیک بر صداهای مستقل» یاد می‌کنند.

در ماه‌های گذشته گزارش‌های متعددی درباره توقیف ابزارهای دیجیتال، کنترل ارتباطات، انسداد حساب‌های بانکی و اعمال محدودیت‌های خروج از کشور علیه فعالان مدنی منتشر شده است؛ اقداماتی که منتقدان، آن را فراتر از پیگرد قضایی و در راستای افزایش فشار روانی و اقتصادی بر منتقدان ارزیابی می‌کنند.

انتشار روایت گلشن فتحی بار دیگر بحث درباره حدود اختیارات نهادهای امنیتی، حق حریم خصوصی شهروندان و وضعیت آزادی‌های مدنی در ایران را برجسته کرده است؛ موضوعی که همواره یکی از محورهای اصلی انتقاد نهادهای حقوق بشری و فعالان مدنی بوده است.