مادران صلح در آنکارا: تا تحقق صلح پایدار به مبارزه ادامه می‌دهیم
بیش از ۳۰۰ نفر از مادران صلح از ۲۴ شهر باكور کوردستان و ترکیه، با تحصن در آنکارا و دیدار با نمایندگان احزاب سیاسی، خواستار برداشتن گام‌های عملی برای برقراری صلح و آزادی عبدالله اوجالان شدند.
مَمیهان هیلبین زَیدان
وان- بیش از ۳۰۰ نفر از مادران صلح از ۲۴ شهر باكور کوردستان و ترکیه، روز ۲ نوامبر خود را به پارک «کورولوش» در آنکارا رساندند و در آنجا تحصن کردند. هیئتی از این مادران نیز روز ۳ نوامبر با حضور در پارلمان ترکیه، با نمایندگان احزاب «ینی پارتی»، «ینی‌یول»، جمهوری‌خواه خلق(ج.ه.پ) ، عدالت و توسعه)آ.ک.پ) و حرکت ملی (م.ه.پ)دیدار کرد و خواسته‌های خود برای برقراری صلح را مطرح ساخت. مادران پس از این دیدارها به شهرهای خود بازگشتند.
کَوی ایشیک، عضو مجلس مادران صلح از وان و یکی از شرکت‌کنندگان در این اقدام اعتراضی، گفت که آنان با خواست صلح به آنکارا رفته‌اند و تا برقراری صلحی پایدار از مبارزه دست نخواهند کشید.
«زمین دیگر از خون سیراب شده است»
کَوی ایشیک گفت مادران صلح از شهرهای مختلف تصمیم گرفتند برای مطالبه صلح راهی آنکارا شوند. او درباره این تصمیم گفت: «این تصمیم را برای صلح گرفتیم. با خود گفتیم هر اتفاقی هم بیفتد، باید برای دفاع از خواسته‌مان راهی آنکارا شویم. حتی اگر آتش بر سرمان ببارد، از حرف و خواسته‌مان عقب‌نشینی نمی‌کنیم.
به آنکارا رفتیم، چون تصمیم جنگ نیز از آنکارا گرفته می‌شود. به مقابل پارلمانی رفتیم که تصمیم‌های جنگ در آن گرفته می‌شود تا این بار تصمیم صلح از همان‌جا اعلام شود. همان‌طور که درباره جنگ تصمیم می‌گیرند، باید درباره صلح هم تصمیم بگیرند. مردم باید وجدان خود را قاضی کنند؛ دیگر کافی است. نگاه و توجه همه باید به این روند و برقراری صلح باشد. زمین دیگر از خون سیراب شده است. ما مادران دیگر نمی‌خواهیم خونی ریخته شود. خواهان صلحی پایدار هستیم تا همه مردم بتوانند در کنار یکدیگر و با کرامت زندگی کنند. مادر، مادر است؛ فرقی نمی‌کند ترک، کورد، سورانی، گورانی، عرب یا ایزدی باشد. ما رنج کشیده‌ایم و به میدان آمده‌ایم تا مادران دیگری داغدار نشوند.»
«حتی اگر آتش ببارد، برای صلح می‌پذیریم»
کَوی ایشیک با اشاره به راهپیمایی مادران از مقابل پارلمان تا پارک کورولوش و سردادن شعارهای صلح گفت: «صحنه‌ای بسیار پرشور، زیبا و تأثیرگذار بود؛ خودمان هم باورمان نمی‌شد چنین فضایی را ببینیم. بارها با خودمان گفتیم چگونه می‌توانیم به هدفمان برسیم، اما در آنجا با برخورد بسیار خوبی روبه‌رو شدیم. ما اقدام خود را مقدس می‌دانستیم و وقتی استقبال دیگران را دیدیم، فهمیدیم که آن‌ها نیز این حرکت را مهم می‌دانند.
شب را در تحصن گذراندیم. بیشترمان نخوابیدیم. آتش روشن کردیم، دور آن نشستیم و آواز خواندیم. جوانان هم آمدند و در تحصن به ما پیوستند. شب باران بارید و چادرمان نیز پر از آب شد. همان لحظه بار دیگر چیزی را که همیشه گفته‌ایم تکرار کردیم: هر اتفاقی بیفتد، حتی اگر باران و سیل بیاید یا آتش بر سرمان ببارد، برای برقراری صلح حاضریم همه این سختی‌ها را تحمل کنیم. برای رسیدن به صلحی شرافتمندانه در این کشور، هر بهایی را می‌پذیریم.»
او افزود که پس از پایان تحصن، مادران صبح روز بعد در گروه‌های مختلف به پارلمان رفتند و هیئتی از میان آنان با نمایندگان احزاب سیاسی دیدار کرد.
کَوی ایشیک در ادامه، از برخورد جوانان در مقابل پارلمان به‌عنوان یکی از لحظات تأثیرگذار این سفر یاد کرد و گفت: «وقتی مقابل پارلمان منتظر بودیم، زن جوانی به طرفم آمد و پرسید: مادر، از کجا آمده‌ای؟ وقتی پاسخ دادم، گفت: خوش آمدید. کمی بیشتر صحبت کردیم. گفت شما این همه راه را آمده‌اید و همیشه با روسری‌های سفیدتان در میدان‌ها حضور دارید.
او با من به زبان ترکی صحبت کرد و من هم به ترکی پاسخ دادم. وقتی دیگر زنان جوان دیدند که با هم گفت‌وگو می‌کنیم، آن‌ها هم نزدیک شدند و خوشامد گفتند. به آن‌ها گفتم شما هم به حمایت از صلح برخیزید و دست یاری دراز کنید. پاسخ دادند همان‌طور که شما کوچه‌به‌کوچه و خانه‌به‌خانه برای صلح تلاش می‌کنید، ما هم همین کار را خواهیم کرد.
برخورد جوانان بسیار خوشحالم کرد. میان ما صمیمیتی شکل گرفت و اگر صلح برقرار شود، این پیوند و صمیمیت همچنان باقی خواهد ماند.»
«برای صلح، پلی مشترک بسازیم»
کَوی ایشیک با تأکید بر اینکه همه باید برای برقراری صلح پیش‌قدم شوند، گفت هرکس باید هنگام خلوت با وجدان خود به این مسئله بیندیشد و از روند صلح حمایت کند.
او افزود: «مادرانی هستند که نمی‌توانند فرزندانشان را ببینند. فرزندان میلیون‌ها مادر در جنگ جان باخته‌اند و هزاران مادر حتی نتوانسته‌اند استخوان‌های فرزندانشان را ببینند. با وجود همه این دردها و رنج‌ها، ما همچنان دست دوستی و صلح دراز می‌کنیم. همیشه صلح خواسته‌ایم و اکنون نیز خواهان صلح هستیم.
از اینجا همه مادران را فرامی‌خوانم که برای پیشبرد این روند و برقراری صلح به میدان بیایند. بیایید همه ما مادران دست در دست یکدیگر بگذاریم و پلی مشترک برای صلح بسازیم.»
«مردم کورد برای صلح هر آنچه لازم بود انجام داده‌اند»
کَوی ایشیک با اشاره به روند «صلح و جامعه دموکراتیک» که به ابتکار عبدالله اوجالان رهبر خلق كورد آغاز شده است، گفت او همواره خواهان صلح بوده است.
او در این‌باره گفت: «خواست اصلی آقای عبدالله اوجالان و هر انسانی که از وجدان برخوردار است، برقراری صلح است. با جنگ و کشتار نمی‌توان به راه‌حل رسید. به هر شکلی که شده، باید برادری و اتحاد برقرار شود. همه مردم باید با حفظ پیوند خود با حزب، جان‌باختگان و رهبرانشان، برای صلح گام بردارند. اکنون زمان اتحاد و صلح است.
دولت باغچلی نیز برای این روند فراخوان داد و گفت آقای عبدالله اوجالان باید در پارلمان حضور داشته باشد. پس از این فراخوان، آقای اوجالان اعلام کرد که در هر لحظه برای صلح آماده است. او با فراخوان خود همه مردم میهن‌دوست را گرد هم آورد. در پی این فراخوان، حزب کارگران کوردستان (پ‌ک‌ک) تصمیم به انحلال گرفت و سلاح‌ها سوزانده شدند.
عبدالله اوجالان هر آنچه بر عهده‌اش بود و هر اقدامی را که لازم می‌دانست، انجام داد. کوردها نیز از برداشتن گام‌های ضروری عقب‌نشینی نکردند. اکنون دولت باید هرچه زودتر با اقدام‌های عملی به گام‌های برداشته‌شده در این روند پاسخ دهد. نخستین گام باید آزادی فیزیکی عبدالله اوجالان باشد. تا زمانی که آزادی رهبرمان تأمین نشود، آزادی ما نیز ممکن نخواهد بود.»
کَوی ایشیک با تأکید بر اینکه عبدالله اوجالان بازیگر اصلی روند صلح است، بار دیگر آزادی فیزیکی او را تنها راه پیشبرد این روند و دستیابی به صلح دانست.
او گفت: «برقراری صلح به عبدالله اوجالان بستگی دارد. همه باید به سخنان او گوش دهند و از آنچه می‌گوید حمایت کنند. مردم کورد نیز باید با حفظ پیوند خود با رهبر، جان‌باختگان و جنبششان، پیش از هر چیز اتحاد درونی خود را تقویت کنند.»
«مبارزه برای صلح ادامه خواهد داشت»
کَوی ایشیک تأکید کرد که مادران صلح تا زمان برقراری صلح به مبارزه خود ادامه خواهند داد و گفت: «تا امروز به هر جایی که ممکن بوده برای صلح مراجعه کرده‌ایم، دست یاری به سوی همه دراز کرده‌ایم و هیچ کوچه‌ای نمانده که برای رساندن پیام صلح به آن نرفته باشیم. به فرزندانمان، رهبرمان و سرزمینمان قول داده‌ایم. ما مادران به انجام مسئولیت‌های خود ادامه خواهیم داد و هر لحظه در خیابان‌ها از صلح خواهیم گفت و برای تحقق آن مبارزه خواهیم کرد.»
او با تأکید بر ضرورت اقدام دولت، بار دیگر آزادی فیزیکی عبدالله اوجالان را نخستین مطالبه مادران صلح دانست و خواسته‌های خود را چنین بیان کرد: «تا زمانی که عبدالله اوجالان آزاد نباشد، صلح برقرار نخواهد شد. از همان ابتدا گفته‌ایم که تحقق صلح به آزادی او بستگی دارد و کلید صلح در دست اوست. ما از تصمیمی که او برای صلح گرفته است، حمایت می‌کنیم. تا زمانی که رهبرمان آزادانه در کنار مردم خود حضور نداشته باشد، چگونه می‌توان به صلح رسید؟ دولت باید هرچه زودتر اقدام کند. می‌خواهیم عبدالله اوجالان را در پارلمان و در میان مردمش ببینیم. این مهم‌ترین مطالبه ماست.»