سیلوا الابراهیم

کوبانی- کوبانی شهری که پناهگاه آوارگانی است که از حملات گروهک جهادی‌ «هیئت تحریر الشام» که به آنجا نقل مکان کرده‌اند. این در حالی است که تمامی شریان‌های حیاتی، اعم از آب و برق گرفته تا تأمین مایحتاج اولیه، در این شهر قطع شده و سازمان‌های بشردوستانه، سازمان ملل و جامعه جهانی با بی‌تفاوتی کامل از کنار این فاجعه عبور کرده‌اند.

آوارگان شهر رقه و روستاهای حومه کوبانی که تحت اشغال گروه‌ک جهادی‌ هیئت تحریر الشام وابسته به ترکیه قرار دارند، شرایطی بسیار دردناک را تجربه می‌کنند. آنان مدارس و بیمارستان‌ها را به سرپناه خود تبدیل کرده‌اند؛ در حالی که کوبانی با محاصره‌ای شدید، قطع آب و برق، کاهش شدید مواد غذایی و بحران انسانی روبه‌روست. در نتیجه سرمای شدید و سوءتغذیه، پنج کودک جان خود را از دست داده‌اند و نگرانی‌ها از ادامه این محاصره همچنان ادامه دارد.

با قطع آب، آوارگان ناچارند برف جمع‌آوری کرده و آن را روی بخاری‌ها ذوب کنند؛ تصویری تلخ که عمق فاجعه انسانی در کوبانی و وضعیت آوارگان را به‌روشنی نشان می‌دهد.

 

واقعیتی تلخ برای ساکنان

غربت برکل، زنی آواره‌ از شهر رقه و مادر ۹ کودک، که در جریان حمله گروهک جهادی‌ هیئت تحریر الشام از شهر خود به آنجا پناه آورده است، می‌گوید این کروهک‌ها عشایر را علیه مردم کورد تحریک کردند و او از ترس قتل و سر بریدن، همراه خانواده‌اش بدون آن‌که چیزی جز لباس‌های تنشان را با خود بیاورند، مجبور به ترک آنجا شد.

او برف‌ها را در حیاط مدرسه جمع می‌کند و آن‌ها را روی بخاری ذوب می‌کند؛ کاری که با وجود آسیب‌های جدی بهداشتی، ناچار به انجام آن است. غربت برکل همراه شمار زیادی از آوارگان رقه، صرین و روستاهای اشغال‌شده کوبانی، در سالن‌های آموزشی یکی از مدارس شهر کوبانی که به مرکز اسکان تبدیل شده، زندگی می‌کند.

او که از بیماری قلبی رنج می‌برد و به‌تازگی عمل قلب انجام داده، حتی نتوانسته داروهایش را در مسیر سخت آوارگی با خود بیاورد. به دلیل محاصره شهر، هیچ‌گونه کمکی دریافت نکرده و بیش از یک هفته است که آواره شده و به‌دلیل نبود پتو و وسایل گرمایشی، شب‌ها را بدون خواب سپری می‌کند.

او همچنین پس از رسیدن به کوبانی، خبر ذبح شدن همسایه‌اش و ربوده شدن دو دخترش را شنیده است؛ تنها به این دلیل که کورد بودند. کسانی که در رقه باقی مانده‌اند به او گفته‌اند مزدوران پس از غارت کامل خانه‌اش، آن را به آتش کشیده‌اند.

غربت برکل با چشمانی اشک‌بار گفت: «چرا ما کوردها همواره هدف قتل و آوارگی هستیم؟ کوردها همیشه در حال کوچ اجباری‌اند و هرگز پناهگاهی برای آرام گرفتن ندارند. چرا ظلم علیه ما روا دانسته می‌شود و جهان در سکوت نظاره‌گر است؟ آیا انسانیت از دنیا رخت بربسته؟ ما فرزندانمان را فدا کردیم تا جهان را از داعش نجات دهیم، اما امروز هیچ‌کس برای متوقف کردن ماشین جنگ علیه ما کاری نمی‌کند.»

 

«همان سناریو دوباره تکرار می‌شود»

او افزود جهادی‌ها همان روش‌ها و سیاست‌های داعش را دنبال می‌کنند: «در دوران سلطه داعش، کوردها به‌زور از رقه آواره شدند و امروز همان سناریو تکرار می‌شود؛ ربودن زنان، سر بریدن و جنایت، و جهان همچنان چشمانش را بر این حقیقت بسته است که ذهنیت داعش و جهادی‌ها تفاوتی با هم ندارد.»

او به وضعیت کنونی شهر رقه نیز اشاره کرد و گفت: «ادعا می‌کنند شهر را آزاد کرده‌اند، اما در کنار آن خانه‌ها را غارت می‌کنند، اموال مردم را می‌دزدند، زنان را می‌ربایند و همه این‌ها با عکس و ویدئو مستند شده است. افزون بر این، خانه‌های کوردها را با بولدوزر تخریب می‌کنند و اکنون همان مزدوران بر سر تقسیم غنائم با یکدیگر درگیر شده‌اند.»

او تأکید کرد که صبر مردم به پایان رسیده و باید راه‌حلی برای این جنایات پیدا شود: «از جنگ، حملات و آوارگی به ستوه آمده‌ایم. این همه ظلم کافی است. ما می‌خواهیم با کرامت و ثبات زندگی کنیم. تا کی باید این ستم را تحمل کنیم؟ دیگر این وضعیت را نمی‌پذیریم. بسیاری از ما کشته شدند و بارها آواره شدیم؛ بس است. اینجا در کوبانی سرنوشت خود را تعیین می‌کنیم؛ در برابر ظلم و قتل سلاح به دست می‌گیریم و دیگر از سرزمینمان نخواهیم رفت. یا با عزت زندگی می‌کنیم یا سرافراز بر خاک خود جان می‌دهیم.»

او در پایان با صدایی بلند خطاب به مردم کورد در سراسر جهان گفت: «کوردهای روژآوا در معرض نسل‌کشی‌اند. آن‌ها شرف و ناموس کوردستان هستند. بر همه واجب است که برای دفاع از این سرزمین مقدس، که با خون شهدا سیراب شده، به پا خیزند و نگذارند آلوده شود.»