عبیر نعمه، صدایی فراتر از مرز فرهنگ‌ها و نماد خلاقیت و پشتکار
عبیر نعمه، خواننده‌ی لبنانی، هم بر استعداد ذاتی تکیه دارد و هم بر دانش آکادمیک. او اصالت میراث موسیقی را با نوآوری درآمیخته است و صدایش به دل شنوندگانی از فرهنگ‌های گوناگون می‌نشیند.
مرکز خبر – عبیر نعمه کارنامه‌ی هنری‌اش را تنها بر استعداد بنا نکرده است. پشتکار، پژوهش و علاقه‌ای همیشگی به یادگیری هم در این راه همراهش بوده‌اند. او برای آنکه کارش پشتوانه‌ی علمی داشته باشد، موسیقی‌شناسی خواند و مدرک کارشناسی ارشد گرفت. برای همین، هنر او هم بر احساس و اجرا تکیه دارد و هم بر شناختی عمیق از موسیقی.
نگاه پژوهشگرانه‌ی عبیر نعمه در مستند «موسیقی ملت‌ها» به‌روشنی پیداست. او در این مستند به سفری رفت تا با میراث موسیقایی تمدن‌های گوناگون آشنا شود و آوازهایی را ثبت کرد که حافظه و هویت ملت‌ها را در خود نگه داشته‌اند. به این ترتیب، عبیر موسیقی را از ابزاری برای بیان فراتر برد و آن را به پیامی بدل کرد که انسان‌ها را به هم پیوند می‌دهد و از حافظه‌ی فرهنگی پاسداری می‌کند.
صدایی منعطف و تسلطی کم‌مانند بر تحریرها
عبیر نعمه توانایی‌های آوازی ویژه‌ای دارد. صدای او به‌نرمی و با مهارت از بم‌های گرم و عمیق به اوج‌های زلال و پرطنین می‌رود. با این همه، گستره‌ی صدا تنها امتیاز او نیست و دقت در اجرا و تسلط بر ظرافت‌های آواز عربی نیز او را متمایز می‌کند. عبیر تحریرها را با مهارت و ذوق به کار می‌گیرد و کارش به زیاده‌روی و خودنمایی فنی نمی‌کشد.
کمتر خواننده‌ای می‌تواند مانند او انضباط موسیقایی را با گرمای احساس درآمیزد. عبیر به همین دلیل می‌تواند میان زبان‌ها، مکتب‌های موسیقی و فرهنگ‌های گوناگون جابه‌جا شود، بی‌آنکه هویت هنری‌اش رنگ ببازد یا شنونده را از دست بدهد.
پاسدار میراث موسیقی
عبیر نعمه آثار کهن را با نگاهی امروزی دوباره اجرا می‌کند. او به روح اثر اصلی وفادار می‌ماند، اما به تکرار آن بسنده نمی‌کند. این کار یکی از درخشان‌ترین بخش‌های کارنامه‌ی اوست.
عبیر نعمه آثار ماندگاری از موسیقی لبنان و جهان عرب را بازخوانی کرده است که «یا طیر» فیروز و «فراشه و زهره» (پروانه و گل) ساخته‌ی زکی ناصیف از آن جمله‌اند. این بازخوانی‌ها جان تازه‌ای به این شاهکارها داده و آن‌ها را به گوش نسل‌هایی رسانده که در دوران پیدایششان نبوده‌اند.
دامنه‌ی کار او به موشحات، سرودهای مذهبی و آوازهای کلیسایی سریانی، بیزانسی و مارونی هم رسیده است. همین تنوع نشان می‌دهد این میراث موسیقایی تا چه اندازه غنی است و از چه سرچشمه‌های گوناگونی مایه می‌گیرد. برای نعمه، این آثار یادگار گذشته‌ای سپری‌شده نیستند، بلکه حافظه‌ای زنده‌اند که باید ادامه پیدا کند.
محبوبیت مردمی و هویتی متمایز
نعمه در کنار این کار فرهنگی، با ترانه‌های خودش هم در میان مردم محبوبیت چشمگیری به دست آورده است. ترانه‌هایی مانند «بصراحه» (رک بگویم)، «بلا ما نحس» (بی‌آنکه حس کنیم)، «بعدنی بحبک» (هنوز دوستت دارم) و «وینک» (کجایی؟) نشان می‌دهند او عشق، دلتنگی و احساسات انسانی را با چه صداقت و شیرینی‌ای بیان می‌کند.
عبیر نعمه فقط خواننده‌ای چیره‌دست نیست، بلکه هنرمندی صاحب‌طرح در موسیقی است. او دانش را با احساس، اصالت را با نوآوری و هویت بومی را با نگاه جهانی پیوند می‌زند. صدایش حافظه‌ی گذشته را زنده نگه می‌دارد، به امروز زیبایی تازه‌ای می‌بخشد و نشان می‌دهد که هنر ماندگار با استعداد، دانش و پشتکار ساخته می‌شود، نه فقط با شهرت.