مركز خبر- وریشه مرادی در نوشته‌های خود از زندان اوین، خیزش انقلابی «ژن، ژیان، آزادی» را فراتر از یک شعار یا راهپیمایی خیابانی توصیف کرده و آن را تجلی خواسته‌ای عمیق برای بازپس‌گیری کرامت، اراده انسانی و گسستن از روابط مبتنی بر سلطه و تبعیض دانسته است. او تأکید می‌کند که این رویداد پایان‌یافته نیست، بلکه ارزش‌های آن در شیوه‌ی تفکر، روابط اجتماعی و تلاش برای ساخت جامعه‌ای برابر و آزاد تداوم دارد.

این زندانی سیاسی با اشاره به جایگاه زنان در فرآیند تغییرات اجتماعی، یادآور می‌شود که زنان صرفاً قربانیان ساختارهای سرکوب نیستند، بلکه پیشگامان تحول‌اند و هیچ تغییر دموکراتیکی بدون عاملیت آنان به پیروزی نمی‌رسد. به باور وی، آزادی زنان به آزادی کل جامعه پیوند خورده و مقاومت در برابر پدرسالاری و ساختارهای سلطه، مبارزه‌ای یکپارچه است؛ از این رو، فشارهای حکومتی و صدور احکام سنگین برای فعالان زن، تلاشی برای کنترل جنبشی است که بنیان‌های سنتی قدرت را به چالش کشیده است.

وريشه مرادی با تأکید بر اینکه «زندان پایان مبارزه نیست»، نامه‌نگاری، اعتراض و سخن گفتن در محاکم قضایی را استمرار زندگی آزادانه توصیف کرده و حضور در دادگاه را بازتابی از مطالبات عمومی برای عدالت و برابری می‌داند. وی همچنین بر این نکته پافشاری می‌کند که معنای زندگی صرفاً زنده بودن نیست، بلکه برخورداری از حق زیستن در کرامت، رهایی اراده و بدن از سلطه‌ی زور است.

در بخش دیگری از این نوشته‌ها، مطالبات مطرح‌شده در این گفتمان شامل طیف وسیعی از حقوق فردی و اجتماعی، عدالت اقتصادی و اجتماعی، حق تعیین سرنوشت، برابری جنسیتی و حقوق ملی و زبانی عنوان شده است.

در پایان، این کمپین یادآور شده است که گرامیداشت سالگرد «ژن، ژیان، آزادی» نباید تنها به یادبود قربانیان محدود شود، بلکه نیازمند پیوند خوردن با سازماندهی، آموزش نسل‌های جدید و تلاش مستمر برای نهادسازی دموکراتیک و تحقق شکل دیگری از زیستن است.