سیلوا ابراهیم

کوبانی –  کوردها و آوارگان شهر کوبانی خواستار تضمین حقوق خود در قانون اساسی سوریه هستند و از تغییر موضوع به «کمک» خودداری می‌کنند، چرا که معتقدند هرگونه کمک صرفاً تشریفاتی است که گسترش محاصره را توجیه می‌کند و بدین ترتیب توجه جامعه بین‌المللی را از سیاست سیستماتیک اعمال شده توسط جهادگران هیئت تحریر الشام علیه کوردهای این شهر منحرف می‌کند.

کوردهای روژاوا بر سر حقوق خود مصالحه نخواهند کرد و آرزو دارند با تضمین حقوق خود در قانون اساسی سوریه و نهادهای تصمیم‌گیرنده، سال‌ها مبارزه خود علیه تروریسم را با پیروزی به پایان برسانند.

کوثر احمد، که از حومه کوبانی آواره شده است، از نقش جامعه بین‌المللی انتقاد کرد و آن را «بی‌توجهی» به سرنوشت کوردها توصیف کرد و می‌گوید: «ما، ملت کورد، به سبد غذایی نیاز نداریم، زیرا بر سر سرنوشت مردم خود یا خون فرزندانمان مصالحه نخواهیم کرد. ما خواهان راه‌حل‌های رادیکال برای تضمین حقوق خود به عنوان یک ملت کرد هستیم.»

او تأکید کرد که کنگره آمریکا باید در مورد مسئله کوردها جدی باشد زیرا «ملت کورد هزاران شهید برای نجات جهان از دست داعش تقدیم کرده‌اند و این شهدا فرزندان، مادران و خانواده‌هایی از خود به جا گذاشته‌اند.» او خاطرنشان کرد که با وجود همه این فداکاری‌ها، «ملت کورد هر زمستان چیزی جز بی‌عدالتی و آوارگی اجباری دریافت نکرده‌اند.»

این بی‌عدالتی در «حملاتی که ما را به زور از خانه‌هایمان آواره کرد و اکنون ما در مدارس، بیمارستان‌ها و مغازه‌ها بدون ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی زندگی می‌کنیم» آشکار شد.

 

فراخوانی برای حمایت

لامیا رفعت، که از شهر رقه آواره شده است، می‌گوید: «ما ساعت دو بامداد بدون اینکه چیزی با خود ببریم، خانه‌هایمان را ترک کردیم. با لباس‌هایی که پوشیده بودیم، آنجا را ترک کردیم و بیش از ١٠ روز است که در کوبانی هستیم و جایی برای پناه گرفتن پیدا نکرده‌ایم.»

او از کوردهای هر چهار بخش کوردستان خواست تا به حمایت از آنچه او «مقاومت تاریخی در روژاوا» توصیف کرد، ادامه دهند و از بی‌عملی جامعه بین‌المللی و سازمان ملل متحد انتقاد کرده و می‌گوید: آیا قابل تصور است که پس از آنکه هر وجب از خاک خود را به زیارتگاهی برای شهدای مدافع این سرزمین تبدیل کردیم، امروز نتوانیم جایی یا زمینی برای پناه دادن به خود پیدا کنیم؟ ما از سازمان ملل متحد به دلیل سکوتش در قبال فشارها، محاصره‌ها و حملاتی که کوردها متحمل می‌شوند انتقاد می‌کنیم و خواستار تضمین حقوق خود به صورت قانونی و به شیوه‌ای شایسته فداکاری‌های مردممان هستیم.

لامیا رفعت از سرطان رنج می‌برد و قرار بود دوز مورد نیاز خود را دریافت کند، اما حملات اخیر و محاصره، علاوه بر تمام شدن سوخت و قطعی برق، او را از درمان محروم کرد.

کوبانی از محاصره مداوم، کمبود آب، غذا و شیر خشک رنج می‌برد، با این حال کوردها از مصالحه بر سر حقوق خود در ازای لغو محاصره یا اجازه ورود کمک‌های غذایی خودداری می‌کنند. لامیا می‌گوید: «ما با صدای بلند فریاد می‌زنیم و کمک‌های امدادی را رد می‌کنیم زیرا مشکل ما را حل نمی‌کند. ما خواستار راه‌حلی برای مشکل خلق کورد هستیم. ما از جنگ و مهاجرت خسته شده‌ایم. این فاجعه‌ای که هر سال تکرار می‌شود باید پایان یابد. ما می‌خواهیم سر و سامان بگیریم و مانند دیگران با کرامت و با حفظ حقوقمان زندگی کنیم.»

لامیا رفعت با اشاره به اینکه کسانی که به کوبانی حمله می‌کنند سوری نیستند بلکه ملیت خارجی دارند، و با تاکید بر اینکه مقاومت ادامه دارد و آنها حتی یک وجب از خاک خود را هم از دست نخواهند داد، می‌گوید: «حملاتی که مردم ما را هدف قرار می‌دهد با مشارکت بین‌المللی، و در رأس آنها دولت ترکیه، انجام می‌شود که نقشی محوری در خنثی کردن تمام توافقاتی که می‌توانست بحران سوریه را از طریق مسالمت‌آمیز و گفت‌وگو حل کند، ایفا کرد. حتی این حملات نیز توسط دولت ترکیه برنامه‌ریزی، هدایت و تأمین مالی می‌شوند.»

فاطمه بوزان، اهل حومه کوبانی، که به همراه خانواده‌اش در یک مغازه زندگی می‌کند، با «غم‌انگیز» خواندن وضعیت خود با توجه به این زمستان و سرمای شدید، می‌گوید: «این دومین باری است که از روستای خود آواره شده‌ایم. بار اول توسط داعش آواره شدیم و بار دوم توسط پیروان ایدئولوژی داعش آواره شدیم. ما از جنگ و آوارگی‌های مکرر ناامید شده‌ایم؛ می‌خواهیم سر و سامان بگیریم.»

 

مشارکت بی صدا

خزنه حمو، که او نیز در مغازه‌ای با سه خانواده زندگی می‌کند، یک پسر و یک دخترش را در جریان حملات اشغالگرانه ترکیه به منطقه از دست داده است و می‌گوید: «پس از آواره شدن ما، مزدوران وارد روستای ما شدند، در خانه ما را شکستند و تمام وسایل خانه را دزدیدند. ما در جایی زندگی می‌کنیم که ابتدایی‌ترین مایحتاج زندگی در دسترس نیست، اما اشغالگران ترکیه، مزدوران آنها و جهادگرایان هیئت تحریر الشام هنوز ما را تعقیب می‌کنند.»

او افزود: «بچه‌های ما در خطوط مقدم از ما محافظت می‌کنند و مانع از هجوم این مزدوران می‌شوند. ما نمی‌دانیم که آنها زنده هستند یا زخمی، اما حمایت خود را از مقاومت قهرمانانه آنها اعلام می‌کنیم.» او خاطرنشان کرد که «مزدوران از مردم انتقام می‌گیرند زیرا نمی‌توانند رو در رو با مبارزان روبرو شوند و این برخلاف معیارهای جامعه بین‌المللی است که سکوتش چراغ سبز به این تخلفاتی است که جامعه را هدف قرار می‌دهد.»

او توضیح داد: «ما عاشق جنگ یا سلاح نیستیم، اما حملاتی که علیه ما انجام می‌شود ما را مجبور به دست گرفتن سلاح می‌کند. با این حال، ما صلحی می‌خواهیم که حق تعیین سرنوشت ما را به صورت قانونی در پارلمان و قانون اساسی تضمین کند. ما تا زمانی که حقوق خود را به دست نیاوریم، مسلح خواهیم ماند. ما عقب‌نشینی نخواهیم کرد، در مورد فداکاری‌های پسران و دخترانمان مصالحه نخواهیم کرد و بر سر حقوق مردم خود معامله نخواهیم کرد. ما با احقاق حقوق خود در مجامع بین‌المللی و نهادهای تصمیم‌گیری، مبارزه آنها را با پیروزی به پایان خواهیم رساند.»