در جنبش فمینیستی پروانه و گل هرکدام نشان ازچیزی دارند. هردوی این‌ها نماد مقاومت‌اند، پروانه مقاومت زنان در برابر خشونت سیاسی و ساختاری را نمایندگی می‌کند و گل سرخ درکنار گندم همبستگی و مقاومت روزمره را به معیشت گره می‌زند.

 

این کار با سوزن‌دوزی روی پارچه‌هایی انجام شده که پیش از این دستمال آشپزخانه بودند. دستمال‌هایی که سال‌ها کار خانگی نامرئی زنان را با خود حمل می‌کنند، با سوزن و نخ که ابزارهای کار زنانه‌ تلقی می‌شوند.

 

شعارها به زبان‌های «مادری» نوشته شده‌اند که صدای سرکوب شده اما همچنان زنده‌ی اقوام و ملیت‌های ستمدیده‌اند. صداهایی که متکثر اما همصدا مقاومت سالیان خود را پاس می‌‌دارند و علیه خشونت، بهره‌کشی و ستم، ترانه همبستگی سر می‌دهند.

 

منبع: بیدار زنی