تداوم محاصره و حملات داعش به کوبانی؛ هشدار زنان کورد نسبت به تکرار جنایات جنگی
کوبانی بیش از ۱۷ روز است در محاصره داعش قرار دارد و ادامه حملات و جلوگیری از ورود کمکهای انسانی، زندگی غیرنظامیان بهویژه زنان و کودکان را بحرانی کرده است.
مَمهان هِلبین زَیدان
وان- حملات ویرانگر گروهکهای جهادی هیئت تحریرالشام، وابسته به حکومت ترکیه، و داعش به شمال و شرق سوریه همچنان ادامه دارد. این گروهکها در ۶ ژانویه به محلههای شیخ مقصود و اشرفیه یورش بردند و پس از آن دامنه حملات خود را به مناطق مختلف شمال و شرق سوریه گسترش دادند. در پی این تهاجمات، ساکنان مناطق روستایی طبقه، رقه، عین عیسی و کوبانی ناچار به ترک خانههای خود شدند و به شهر کوبانی پناه آوردند. با وجود اعلام آتشبس، حملات متوقف نشد و در نهایت کوبانی به محاصره کامل این گروهکها درآمد.
شهر کوبانی با جمعیتی بیش از ۶۰۰ هزار نفر، ۱۷ روز است که در محاصره قرار دارد و هیچگونه کمکی اجازه ورود به شهر را نیافته است. بر اساس توافق میان نیروهای دموکراتیک سوریه (ه.س.د) و اداره موقت سوریه که از ۲ فوریه اجرایی شد، قرار بود محاصره کوبانی پایان یابد؛ اما نهتنها این اتفاق رخ نداد، بلکه بحران انسانی در منطقه هر روز ابعاد گستردهتری به خود میگیرد. کمبود شدید مواد غذایی و دارویی، قطع ارتباطات و خاموشی کامل برق، زندگی شهروندان بهویژه کودکان، را با رنج و محرومیتی جدی مواجه کرده است. افزون بر این، کاروان کمکهای بشردوستانه شامل ۲۵ کامیون حامل مواد غذایی اساسی و اقلام بهداشتی که از سوی «پلتفرم حفاظت و همبستگی شهری آمد» به مقصد کوبانی ارسال شده بود، در ورودی پیرسوس توسط مأموران ویژه متوقف شد و اجازه عبور نیافت.
ممکن است توافق حاصل شده باشد، اما نباید دچار سستی شد
زینب دورماز، عضو «جنبش زنان آزاد» (ت.ژ.آ) از وان، با اشاره به حمایت دولت ترکیه از جنایات جنگی هیئت تحریرالشام، نسبت به تداوم این وضعیت واکنش نشان داد. او تأکید کرد: «در حملات هیئت تحریرالشام، زنان و کودکان بهطور مستقیم هدف قرار گرفتند. این گروه با سوءاستفاده از دین، دست به کشتار زنان و کودکان زد. در این روند، کوردها از هیچ دولتی حمایت ندیدند و نیروهای بینالمللی نیز در برابر این جنایات سکوت اختیار کردند.»
زینب با اشاره به توافق میان اداره موقت سوریه و نیروهای دموکراتیک سوریه افزود: «این حملات میتواند بار دیگر تکرار شود، بنابراین نباید دچار غفلت و آرامش کاذب شد.»
او با تأکید بر اینکه مرزها توان جداسازی کوردها را ندارند، گفت: «اگرچه به چهار بخش تقسیم شدهایم، اما قلبی که در روژاوا میتپد و قلبی که در باکور میتپد، یکی است.» وی در پایان افزود: «همانگونه که در سوریه به توافقی دست یافته شده، دولت ترکیه نیز باید در همین مسیر گامی جدی برای حل مسئله در باکور بردارد.»
کوبانی حاصل پیروزی زنان است
زینب دورماز با تأکید بر اینکه «کوبانی دستاورد پیروزیای است که با مبارزه و ایستادگی زنان به دست آمده»، پیام همبستگی خود را اعلام کرد و در پایان گفت: «مشکلات آب و برق کوبانی باید هرچه سریعتر برطرف شود. در برابر این حملات، همه مردم کورد باید به پا خیزند. در چنین شرایطی، هیچ کوردی نمیتواند آسوده و بیتفاوت بماند. تا امروز با حضور در میدانها هر آنچه در توان داشتیم انجام دادهایم، اما این کافی نیست و باید تلاشها را دوچندان کنیم.»
مردم کورد نباید در برابر آنچه میگذرد سکوت کنند
تولین نزرپور، عضو جنبش زنان آزاد (ت.ژ.آ)، با انتقاد از سکوت در برابر حملات گروهک جهادی هیئت تحریرالشام به روژاوا، گفت: «در این مرحله، مسئولیت بر دوش ماست. نباید سکوت کنیم و نباید اجازه دهیم آنچه رخ داده به فراموشی سپرده شود. هیچ رنج و دردی که مردم آنجا متحمل شدهاند، نباید از حافظه جمعی ما پاک شود.»
او با اشاره به بیواکنشی دولت ترکیه در برابر این حملات افزود: «در حالی که از روند صلح سخن گفته میشود، ترکیه در برابر این جنایات حتی یکبار هم نگفت "بس". این سکوت، تنها یک معنا دارد: حمایت از حملاتی که جان زنان و کودکان را میگیرد. هیچ مبارزهای که به قتلعام زنان و کودکان بینجامد، مشروعیت ندارد.»
دولت ترکیه مانع رسیدن کمکهای انسانی میشود
نزرپور با تأکید بر پیوند ناگسستنی میان روژاوا و باکور گفت: «میان روژاوا و باکور هیچ تفاوتی وجود ندارد؛ درد، همان درد است. برای ما، روژاوا و باکور یکی هستند. با توجه به این شرایط، انتظار میرفت ترکیه در موضعی حمایتی قرار گیرد، نه اینکه مانع عبور کامیونهای کمکرسانیِ آمادهشده برای کوبانی شود. در آن کامیونها نه سلاح بود و نه بمب؛ پوشک کودک، غذای نوزاد، نان و آب بود؛ نیازهای اولیه و انسانی.»
در برابر حمله و محاصره باید همصدا شد
تولین نزرپور با اشاره به گزارشی که آکادمی ژنئولوژی درباره جنایات جنگی انجامشده در روژاوا تهیه کرده، تأکید کرد که این گزارش از نظر شفافسازی واقعیتها برای افکار عمومی و پیگیری مجازات عاملان، اهمیت بالایی دارد و باید جدی گرفته شود.
او در پایان، با اشاره به جایگاه نمادین کوبانی برای زنان گفت: «کوبانی برای زنان، نماد پیروزی، امید، مقاومت و قدرت است. کوبانی ثمره پیروزی زنان است. در برابر حمله و محاصره باید یکصدا شد. کسانی هستند که سکوت اختیار کردهاند و کسانی هم که از ترس سکوت میکنند؛ اما باید ترس را کنار گذاشت. از بسیاری نقاط جهان واکنشهایی در برابر این حملات شکل گرفت، اما از باکور صدایی درخور شنیده نشد. هرچند مردم واکنش نشان دادند، اما این واکنشها کافی نبود. ما نتوانستیم صدای قلبی را که در روژاوا میتپد، آنگونه که باید، به اینجا برسانیم. ترس هیچگاه راهگشا نیست؛ ترس تنها ما را به سوی مرگ و نابودی میکشاند.»