تداوم بیعدالتی در سایه سکوت جهانی؛ از روژآوا تا مهاجرت اجباری جوانان
با وجود نامگذاری روز جهانی عدالت اجتماعی، جنگ، تبعیض و نقض حقوق اساسی همچنان ادامه دارد و به گفته سمیرا علی، بیعدالتی و فساد ریشه اصلی فقر و مهاجرت جوانان است.
هِلین احمد
مرکز خبر- در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۷، مجمع عمومی سازمان ملل متحد روز ۲۰ فوریه هر سال را «روز جهانی عدالت اجتماعی» اعلام کرد؛ در زمانی که جهان با شرایط دشواری از جمله بیکاری، حمایت از حقوق بشر و مبارزه با حاشیهنشینی اجتماعی روبهرو بود. با گذشت ۱۸ سال از تلاشها برای تحقق عدالت اجتماعی در جهان، همچنان جنگها و بیعدالتیها ادامه دارند.
حملات امسال به کوردها در روژآوا نمونهای دیگر از بیعدالتی است، همانگونه که مطالبه حقوق اساسی در روژهلات کوردستان و ایران نیز نقض عدالت میان افراد به شمار میآید. همچنین محاصره تحمیلشده بر کوبانی که از ۲۰ ژانویه ۲۰۲۶ ادامه دارد، نقض آشکار عدالت است و کشورها در برابر آن سکوت کردهاند.
وکیل سمیرا علی در گفتوگویی اختصاصی با ما گفت: برابری و عدالت اجتماعی در سراسر جهان به معنای برابری برای همه است؛ مردم در برابر قانون از نظر حقوق و وظایف برابرند و باید در همه زمینهها با ظلم مبارزه شود. او افزود: «این امر میتواند از طریق اتحادیههای کارگری سازمانیافته محقق شود. همچنین میتوان از حقوق بشر و حقوق رسانهها برای فشار جهت پایان دادن به بیعدالتی استفاده کرد. از طریق جنگها و حملات، ستمهایی علیه افراد جامعه صورت میگیرد که نشاندهنده بیاحترامی به عدالت است. این وضعیت نزدیک به ۲۰ سال ادامه داشته است.»
«باید در همه زمینهها با ظلم مبارزه شود»
آمارها نشان میدهد بیش از ۱۹۱ میلیون نفر در سراسر جهان بیکارند و بیش از یک میلیارد نفر زیر خط فقر زندگی میکنند؛ این ارقام نشان میدهد که برابری و عدالت اجتماعی در جهان محقق نشده است.
در کشورهای سرمایهداری، با زنان همچون کالا رفتار میشود. سمیرا علی در اینباره گفت: «ببینید چگونه از طریق مدرنیته و تبلیغات تجاری از آنها سوءاستفاده میشود و بدن زن کالایی میشود. همانطور که در کشوری با نظام سرمایهداری دیده شد، حوادثی مانند پرونده اپستین رخ میدهد؛ جایی که با وجود تبلیغ برابری حقوق و حقوق بشر، عدالت و برابری واقعی وجود ندارد.»
«مهاجرت جوانان نتیجه بیعدالتی است»
سمیرا علی گفت فعالان نقش مؤثری در ایجاد تغییر ایفا نکردهاند: «بسیاری از فعالان به دنبال شهرت و پول هستند، نه ساختن برابری و عدالت. برخی تلاش میکنند برای مناصب سیاسی نامزد شوند و در پی شهرت و منافع سیاسی و مادیاند و حقوق شهروندان را نادیده میگیرند؛ این امر موجب از بین رفتن برابری و عدالت میان افراد میشود. همین مسئله سبب بیکاری و کمبود فرصتهای شغلی در کشورشان شده و آنها را وادار به مهاجرت میکند. برای ستمدیدگان دادگاهی برگزار نمیشود، در حالی که جوانان عدالتخواه مجازات و محاکمه میشوند. تصمیمات دادگاهها و اجرای قانون به نفع شهروندان نیست، بلکه به دلیل نفوذ فرزندان مسئولان تغییر میکند. مقامات منطقه نظام آموزشی را مختل کردهاند، دولت فاسد است و روزنامهنگاری که فساد و جرایم آنها را برای مردم افشا کند، محاکمه یا ترور میشود.»
او افزود که فرد در این منطقه از حقوق، برابری و وظایف خود آگاهی ندارد و تا زمانی که شهروندان از حقوق و وظایف هر فرد آگاه نشوند، برابری و عدالت محقق نخواهد شد.
بیعدالتی در هر جامعهای وجود دارد، اما در اقلیم باشور کوردستان، قدرت سیاسی بر قانون مسلط است. هرچند در سراسر جهان ظلم وجود دارد، اما در بسیاری از کشورها متون قانونی بدون تبعیض درباره همه اجرا میشود.
یک روزنامهنگار ۶۰ ساله جنایتی را افشا کرد، اما در اقلیم باشور کوردستان خبرنگاران محدود میشوند و قانونی برای حمایت از آنها وجود ندارد. بنابراین هر فرد باید خود را آگاه سازد تا بتوان جامعه را برای مطالبه حقوق سازماندهی کرد. اتحادیههای کارگری و فعالان باید از چارچوب سیاسی خارج شوند تا همه بتوانند در سایه برابری و عدالت زندگی کنند.