مرکز خبر - بر اساس گزارشی که روز دوشنبه ۵ مردادماه توسط سازمان حقوق بشری «رواداری» منتشر شد، از آغاز حملات پاکستان به افغانستان از اول دسامبر ۲۰۲۴ تا پایان ژوئن ۲۰۲۶ دست‌کم ۱۱۸۷ غیرنظامی کشته و زخمی شده‌اند.

براساس این گزارش که با استناد به پژوهش میدانی، مصاحبه با قربانیان و منابع محلی تهیه شده، حملات نظامی پاکستان به افغانستان از اول دسامبر ۲۰۲۴ تا پایان ژوئن ۲۰۲۶ دست‌کم ۱۱۸۷ کشته و زخمی در میان غیرنظامیان بر جای گذاشته و بیش از ۲۹ هزار خانواده را آواره کرده است.

در این گزارش آمده است که کشته‌شدگان شامل ۳۴۲ مرد، ۸۶ کودک و ۴۴ زن می‌باشد و در میان زخمیان نیز ۴۶۰ مرد، ۱۳۰ کودک و ۱۲۵ زن هستند. این حملات در ولایت‌های خوست، پکتیا، پکتیکا، نورستان، ننگرهار، قندهار، هلمند و کابل انجام شده و صدها خانه، مدرسه، مرکز درمانی، مسجد و دیگر زیرساخت‌های غیرنظامی آسیب دیده یا تخریب شده‌اند.

این گزارش تایید می‌کند که حمله نیروی هوایی پاکستان به یک مرکز درمان و بازتوانی معتادان در کابل، دست‌کم ۳۰۰ بیمار و عضو کادر درمان را کشته یا زخمی کرده است؛ اقدامی که بر اساس یافته‌های این پژوهش، نقض آشکار اصول بنیادین حقوق بین‌الملل بشردوستانه محسوب می‌شود و ممکن است مصداق جنایت جنگی باشد.

گزارش تاکید می‌کند که شواهد گردآوری‌شده نشان می‌دهد که پیامدهای حملات نظامی پاکستان تنها به تلفات انسانی و خسارات مادی محدود نبوده است، بلکه آثار عمیق روانی، اجتماعی و اقتصادی بر بازماندگان، خانواده‌های آنان و جوامع محلی بر جای گذاشته است. ترس مداوم، از دست رفتن احساس امنیت، اختلال در آموزش کودکان، تشدید فقر و آوارگی، از جمله موضوعات تکرارشونده‌ای هستند که در روایت‌های بیشتر افرادی که در این پژوهش با آنان مصاحبه شده، برجسته شده‌اند. این الگوها نشان می‌دهد که پیامدهای درگیری حتی پس از پایان حملات نیز همچنان بر زندگی غیرنظامیان سایه افکنده و بازگشت آنان به زندگی عادی را به‌شدت دشوار ساخته است.

همچنین، در بخش پایانی گزارش آمده است که تداوم ناامنی و درگیری‌های مسلحانه، همراه با محدودیت‌های شدید اعمال‌شده از سوی طالبان بر دسترسی به اطلاعات، از دیگر چالش‌ها و محدودیت‌هایی است که بر روند مستندسازی و گردآوری اطلاعات برای این گزارش تأثیر گذاشته است. دسترسی مستقیم به برخی مناطق به دلیل ادامه درگیری‌ها امکان‌پذیر نبوده و افزون بر این، طالبان هرگونه فعالیت مرتبط با پایش و مستندسازی نقض‌های حقوق بشر را ممنوع کرده‌اند؛ وضعیتی که موانع جدی برای گردآوری و راستی‌آزمایی اطلاعات ایجاد کرده است.

نویسندگان گزارش تاکید کرده‌اند که با توجه به محدودیت‌های یادشده، احتمال می‌رود ابعاد واقعی پیامدها و آثار حملات نظامی پاکستان بر زندگی غیرنظامیان در دوره مورد گزارش، و نیز شمار واقعی موارد نقض حقوق بین‌الملل بشردوستانه، بیش از آن چیزی باشد که در این گزارش مستند شده است.