«باند صورتی» در هند؛ ساری‌های صورتی و چوب‌های بامبو در مبارزه با خشونت
«باند صورتی» نماد جنبشی برای دفاع از حقوق زنان است که با تکیه بر آموزش دفاع شخصی و مداخله مستقیم، با خشونت و تبعیض علیه زنان مبارزه می‌کند. اعضای این جنبش، ساری‌های صورتی و چوب‌های بامبو را به نماد عدالت اجتماعی تبدیل کرده‌اند.
مرکز خبر- در ایالت اوتار پرادش، یکی از فقیرترین ایالت‌های هند، جنبشی زنان در سال ۲۰۰۶ به رهبری سامپات پال دوی شکل گرفت. این جنبش در آغاز تنها پنج عضو داشت، اما فعالیت‌های موفق آن در مقابله با خشونت خانگی به‌سرعت در سراسر منطقه شناخته شد.
جنبش «باند صورتی» به ابتکار فعال حقوق زنان، سامپات پال دوی، در ایالت اوتار پرادش و با مشارکت تنها پنج زن آغاز به کار کرد. موفقیت‌های این گروه در مبارزه با خشونت خانگی، به‌تدریج آن را به جنبشی گسترده برای مقاومت تبدیل کرد و ده‌ها هزار زن را به سوی خود کشاند.
امروزه شمار اعضای این جنبش صدها هزار نفر برآورد می‌شود؛ زنانی از نسل‌های مختلف، از مادران و مادربزرگ‌ها گرفته تا زنان جوان ۱۸ تا ۶۰ ساله. آنان ساری سنتی هندی به رنگ صورتیِ پررنگ می‌پوشند تا هم پوششی یکسان داشته باشند و هم همبستگی خود را به نمایش بگذارند. انتخاب این رنگ نیز بی‌دلیل نیست؛ صورتی رنگی خنثی به شمار می‌رود و به هیچ جریان سیاسی یا مذهبی خاصی در هند وابسته نیست.
در جامعه هند، اصطلاح «زنان صورتی‌پوش» به جنبشی حقوق‌محور اشاره دارد که شهرتی جهانی پیدا کرده است. این گروه با نام «گولابی گَنگ» یا همان «باند صورتی» شناخته می‌شود و در مناطقی که زنان از حمایت قضایی و اجرای عدالت محروم‌اند، با تکیه بر دفاع از خود و اقدام مستقیم با خشونت علیه زنان مقابله می‌کند.
مبارزه با نظام طبقاتی و خشونت علیه زنان
مقر اصلی جنبش زنان صورتی‌پوش در بادوسا، در منطقه باندا از ایالت اوتار پرادش قرار دارد؛ منطقه‌ای که از فقیرترین و پرجمعیت‌ترین مناطق هند به شمار می‌رود. بیش از ۲۰ درصد از جمعیت ۱.۶ میلیون نفری باندا که در ۶۰۰ روستا زندگی می‌کنند، تحت تأثیر نظام سخت‌گیرانه طبقاتی قرار دارند.
در این منطقه، کودک‌همسری، قتل زنان، تعرض به آنان و انواع خشونت علیه زنان رواج گسترده‌ای دارد. در چنین شرایطی، جنبش «گولابی گَنگ» برای دفاع از حقوق زنان مستقیماً وارد عمل می‌شود. این گروه با ایستادگی در برابر نظام طبقاتی سنتی و ساختار مردسالارانه حاکم، جایگاه ویژه‌ای در جامعه پیدا کرده است.
اعضای «گولابی گَنگ» چوب‌های بلند بامبو به نام «لاتی» حمل می‌کنند؛ به‌ویژه در مواقعی که پلیس و دستگاه قضایی به وظایف خود عمل نمی‌کنند یا صدای زنان نادیده گرفته می‌شود. آنان مردانی را که مرتکب آزار و خشونت می‌شوند و همچنین مقام‌های دولتی فاسد را علناً افشا می‌کنند. در صورت لزوم نیز شخصاً وارد عمل می‌شوند تا به شیوه خود برای برقراری عدالت تلاش کنند.
خانه هر یک از اعضای این جنبش به محلی برای گردهمایی و تبادل نظر زنان تبدیل شده است. آنان در این خانه‌ها مشکلات خود را مطرح می‌کنند، از یکدیگر حمایت می‌کنند و آموزش‌های دفاع شخصی می‌بینند.
این زنان شجاع که شمارشان اکنون به صدها هزار نفر رسیده است، الهام‌بخش آثار ادبی و سینمایی بوده‌اند و به یکی از برجسته‌ترین نمادهای مقاومت زنان و مبارزه برای عدالت اجتماعی در هند تبدیل شده‌اند.