مرکز خبر- اکنون همزمان با مذاکرات شکننده سیاسی، هزاران کارگر، پرستار، معلم، بازنشسته، راننده، کارکنان شهرداری‌ها و دیگر اصناف و مزدبگیران در شهرهای مختلف ایران همچنان برای ابتدایی‌ترین مطالبات معیشتی خود به خیابان می‌آیند و اعتراضات صنفی علیه حقوق‌های معوقه، دستمزدهای زیر خط فقر، اجرای نشدن تعهدات قانونی و بی‌توجهی به مطالبات انباشته‌شده ادامه دارد؛ مطالباتی که نه جنگ آنها را متوقف کرده و نه وعده‌های تکراری و مذاکرات سیاسی پاسخی برای آنها فراهم آورده است.

در تازه‌ترین نمونه، روز شنبه ۳۰ خردادماه، جمعی از کارکنان حوزه بهداشت دانشگاه علوم پزشکی قزوین مقابل ستاد وزارت بهداشت تجمع اعتراضی برگزار کردند. معترضان با اعتراض به وضعیت معیشتی، حقوق‌های ناکافی، مطالبات پرداخت‌نشده و شرایط دشوار کاری، خواستار رسیدگی فوری به وضعیت خود شدند.

این تجمع در ادامه سلسله اعتراضاتی است که طی ماه‌های اخیر در بخش درمان، آموزش، صنعت و خدمات شهری در شهرهای مختلف کشور شکل گرفته و دامنه آن به گروه‌های مختلف شغلی گسترش یافته است.

شعارهای سر داده‌شده در تجمع کارکنان حوزه بهداشت، بازتاب‌دهنده وضعیت عمومی بخش‌های مختلف شغلی در ایران است.

همانطور که اشاره شد، این شعارها تنها محدود به بخش درمان نیست، بلکه بیانگر وضعیت مشابه در دیگر صنوف نیز هست؛ جایی که فشار اقتصادی، کاهش دستمزد واقعی و افزایش هزینه‌های زندگی به مسئله‌ای فراگیر تبدیل شده است.

بازنشستگان تأمین اجتماعی، کشوری و لشکری نیز در شهرهایی چون ایلام، سنندج، تهران، اهواز، کرماشان، شوش، رشت، اصفهان، تبریز و مشهد بارها تجمع‌های اعتراضی برگزار کرده‌اند.

مطالبات اصلی آنان شامل اجرای همسان‌سازی واقعی حقوق، پرداخت مطالبات معوقه، افزایش مستمری متناسب با تورم و بهبود خدمات درمانی است. بسیاری از بازنشستگان می‌گویند هزینه‌های مسکن، دارو و درمان بخش عمده درآمدشان را مصرف کرده و آنان را در شرایط دشوار معیشتی قرار داده است.
   

کارگران، معلمان و کارکنان خدماتی؛ حلقه‌های یک زنجیره بحران

اعتراضات محدود به بخش درمان و بازنشستگی نیست. کارگران واحدهای صنعتی، کارکنان شهرداری‌ها، معلمان و فرهنگیان نیز در ماه‌های گذشته در شهرهای مختلف نسبت به وضعیت حقوق و مزایا، قراردادهای موقت، امنیت شغلی و تبعیض‌های مزدی اعتراض کرده‌اند.

در استان‌های خوزستان، بوشهر، هرمزگان، کرمان، اصفهان و تهران، کارگران صنایع نفت، گاز و پتروشیمی بارها نسبت به پایین بودن دستمزدها، عدم اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل و شرایط سخت کاری اعتراض کرده‌اند. معلمان نیز خواستار اجرای کامل رتبه‌بندی و رفع تبعیض‌های مزدی شده‌اند.
 

   

دامنه اعتراضات؛ از درمان تا شهرداری و مخابرات

در کنار بخش‌های اصلی، کارکنان شهرداری‌ها در شهرهایی مانند آبادان، خرمشهر، زاهدان و یاسوج نیز از تأخیرهای طولانی در پرداخت حقوق و مزایا گلایه دارند. برخی گزارش‌ها از چندین ماه تأخیر در پرداخت حقوق و بیمه حکایت دارد.

همچنین کارکنان و بازنشستگان شرکت مخابرات ایران در استان‌های مختلف از اجرا نشدن تعهدات مزدی، کاهش مزایا و بی‌توجهی به مطالبات صنفی خود انتقاد کرده‌اند.

رانندگان کامیون نیز با اعتراض به گرانی سوخت، افزایش هزینه قطعات، پایین بودن کرایه حمل بار و مشکلات بیمه‌ای، به جمع معترضان پیوسته‌اند.
 

کارخانه‌ها و صنایع؛ بحران دستمزد و امنیت شغلی

کارگران واحدهای صنعتی در شهرهایی چون اراک، اهواز، شوش، قزوین، تبریز، اصفهان و کرج بارها برای دریافت حقوق معوقه و حفظ امنیت شغلی دست به تجمع زده‌اند. در صنایع فولاد، نساجی، غذایی و خودروسازی نیز کاهش شدید قدرت خرید و فاصله میان دستمزدها و نرخ واقعی تورم به یکی از اصلی‌ترین مشکلات تبدیل شده است.

بنابراین مجموعه اعتراضات گسترده در بخش‌های مختلف کارگری، درمانی، آموزشی و خدماتی نشان می‌دهد که بحران معیشت به مسئله‌ای فراگیر و ساختاری و مسئله‌ای مهمتر از جنگ در جامعه تبدیل شده است؛ بحرانی که نه با وعده‌های سیاسی و نه با تحولات بیرونی کاهش نیافته است. تداوم این وضعیت، ضرورت توجه فوری و عملی به مطالبات مزدبگیران و بازنگری جدی در سیاست‌های اقتصادی و رفاهی را بیش از پیش برجسته می‌کند.