مرکز خبر - زندگی لوسی استون نقطه عطفی در تاریخ مبارزات زنان به شمار می‌رود. او نه‌تنها برای برابری حقوقی زنان جنگید، بلکه از حق آنان برای حفظ هویت و استقلال فردی نیز دفاع کرد و به یکی از چهره‌های ماندگار این جنبش تبدیل شد.

لوسی استون تجربه زنان قرن نوزدهم را در جمله‌ای خلاصه کرد که بعدها به یکی از مشهورترین نقل‌قول‌هایش بدل شد: «یک عمر برای از میان برداشتن موانعی که زنان متأهل را از حفظ هویت خود محروم می‌کند، کافی نیست.»

این جمله صرفاً یک شعار نبود، بلکه بازتاب زندگی و مبارزاتی بود که او تا پایان عمر برای آن‌ها ایستادگی کرد.

در سال ۱۸۵۵، هنگامی که با هنری براون بلکول ازدواج کرد، هر دو تصمیم گرفتند زندگی مشترکشان نمونه‌ای عملی از باورشان به برابری باشد. پیش از مراسم ازدواج، بلکول رسماً اعلام کرد از هیچ‌یک از امتیازهایی که قانون به مردان و به زیان زنان می‌داد استفاده نخواهد کرد و رابطه آن‌ها بر پایه احترام متقابل و مشارکت برابر شکل خواهد گرفت.

این زوج حتی واژه «اطاعت» را از متن مراسم ازدواج حذف کردند؛ اقدامی که در آن دوران بی‌سابقه بود. سپس با انتشار بیانیه‌ای، قوانین ازدواجی را که زن را از نظر حقوقی تابع همسر می‌دانست، به چالش کشیدند و تأکید کردند که ازدواج باید بر پایه برابری باشد، نه سلطه.

 

مبارزه با تبعیض از کودکی آغاز شد

لوسی استون در ۱۳ آگوست ۱۸۱۸ در ایالت ماساچوست متولد شد. او هشتمین فرزند خانواده‌ای نه‌فرزندی بود. در خانه‌ای بزرگ شد که پدر اختیار کامل خانواده را در دست داشت و از همان سال‌های نخست زندگی، تبعیض میان دختران و پسران را از نزدیک تجربه کرد.

او به‌خوبی می‌دید که برادرانش تنها به دلیل پسر بودن از حقوق و فرصت‌هایی برخوردارند که از او دریغ می‌شود. یکی از نخستین جلوه‌های این نابرابری، محرومیت دختران از فرصت‌های برابر آموزشی بود؛ تجربه‌ای که از همان کودکی روحیه عدالت‌خواهی را در او پرورش داد.

 

با پشتکار راهش را به دانشگاه باز کرد

خانواده‌اش علاقه‌ای به ادامه تحصیل او نداشتند و آرزویش برای ورود به دانشگاه را جدی نمی‌گرفتند. اما لوسی تسلیم نشد.

پس از پایان دبیرستان، نه سال تمام کار کرد تا بتواند هزینه تحصیل خود را تأمین کند. سرانجام در ۲۵سالگی وارد کالج اوبرلین شد؛ یکی از معدود مراکز آموزشی آن زمان که زنان و سیاه‌پوستان را نیز می‌پذیرفت. او حتی پس از ورود به دانشگاه نیز برای پرداخت هزینه‌های زندگی و تحصیل، هم‌زمان کار می‌کرد.  

سال ۱۸۴۷، هنگام فارغ‌التحصیلی، از او خواسته شد متن سخنرانی مراسم را بنویسد؛ اما رسم آن زمان اجازه نمی‌داد زنان روی صحنه بروند و برای حاضران سخنرانی کنند.

لوسی استون نپذیرفت که شخص دیگری نوشته‌اش را به جای او بخواند. او این کار را ادامه همان تبعیضی می‌دانست که سال‌ها علیه آن مبارزه کرده بود. در اعتراض، از نوشتن سخنرانی خودداری کرد.

او نخستین زن اهل ماساچوست بود که موفق به دریافت مدرک دانشگاهی شد.

اما سال‌ها بعد، عدالت به شکلی نمادین اجرا شد. سی‌وشش سال پس از فارغ‌التحصیلی، لوسی استون به کالج اوبرلین بازگشت؛ این بار نه به‌عنوان دانشجو، بلکه به‌عنوان مهمان افتخاری و یکی از برجسته‌ترین مدافعان حقوق زنان.

در پنجاهمین سالگرد تأسیس دانشگاه، او بر همان سکویی ایستاد که روزی اجازه حضور بر آن را نداشت و سرانجام سخنرانی خود را ایراد کرد؛ لحظه‌ای که پیروزی اراده بر تبعیض را به زیبایی به تصویر کشید.

 

از نام خود دست نکشید

در سال ۱۸۷۹، زنان ایالت ماساچوست برای نخستین بار حق محدودی برای رأی دادن به دست آوردند؛ اما این حق مشروط به آن بود که زنان متأهل با نام خانوادگی همسرشان ثبت‌نام کنند.

برای لوسی استون، این شرط صرفاً یک الزام اداری نبود؛ بلکه انکار هویت شخصی‌اش محسوب می‌شد. به همین دلیل قاطعانه از پذیرش آن خودداری کرد و بر حفظ نامی که تمام عمر با آن شناخته شده بود، پافشاری کرد.

این تصمیم برایش هزینه داشت. برخی از امور اداری او پذیرفته نشد و در چند مورد، امضایش اعتبار قانونی پیدا نکرد؛ تنها به این دلیل که حاضر نبود نام خانوادگی همسرش را به کار ببرد.

با این حال، هرگز از موضع خود عقب‌نشینی نکرد. او باور داشت هویت زن نباید با ازدواج در هویت همسرش محو شود.

حتی در دفتر ثبت هتل‌ها نیز چنین امضا می‌کرد: «لوسی استون، همسر هنری بلکول.»

او با همین عبارت ساده نشان می‌داد که ازدواج، شراکت میان دو انسان برابر است، نه رابطه‌ای که در آن هویت یکی فدای دیگری شود.

در یکی از سخنان مشهورش گفت: «شصت سال است که این نام را با خود دارم؛ این نام من است؛ لوسی استون. اگر هر انسانی حق دارد نامی را که یک عمر با آن شناخته شده حفظ کند، من نیز حق دارم نامی را که شصت سال با آن زندگی کرده‌ام، حفظ کنم.»

 

زندگی در راه آزادی و برابری

مبارزات لوسی استون تنها به حقوق زنان محدود نبود. او خود را مدافع کرامت انسانی می‌دانست و در جنبش لغو برده‌داری نیز نقشی فعال داشت.

او به انجمن مبارزه با برده‌داری پیوست، در شهرهای مختلف آمریکا سخنرانی کرد و هم‌زمان برای حق رأی زنان، حق تحصیل، برابری در برابر قانون و پایان دادن به برده‌داری تلاش کرد.

تا آخرین روزهای زندگی، از آرمان‌هایی که به آن‌ها ایمان داشت دست نکشید.

حتی تصمیم او درباره نحوه خاکسپاری‌اش نیز نشان‌دهنده روحیه مستقلش بود. لوسی استون از نخستین زنان آمریکایی بود که وصیت کرد پس از مرگ، پیکرش سوزانده شود؛ تصمیمی که باز هم نشان می‌داد حاضر نیست صرفاً به دلیل سنت‌های رایج، از باورهای خود چشم بپوشد.

با گذشت بیش از یک قرن از درگذشت او، لوسی استون همچنان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های تاریخ مبارزه برای حقوق زنان به شمار می‌رود؛ زنی که از حق زنان برای حفظ نام، هویت و کرامت انسانی‌شان دفاع کرد.

پیامی که او برای نسل‌های بعد به یادگار گذاشت، در یک جمله خلاصه می‌شود: «جهان را به جای بهتری برای زندگی تبدیل کنید.»