مركز خبر- سودان نه‌تنها به‌دلیل درگیری‌های جاری، بلکه به‌دلیل نقض گسترده حقوق زنان نیز در کانون توجه قرار دارد. تجاوز جنسی، ازدواج زودهنگام، محرومیت از حق تحصیل و مشکلات دیگر، تأثیر عمیقی بر زندگی زنان گذاشته است.

در مواجهه با این واقعیت، یک سنت فرهنگی مهم که صدای زنان سودانی را بازتاب می‌دهد، با عنوان «آوازهای زنان» شناخته می‌شود. این ترانه‌ها که عمدتاً توسط زنان، به‌ویژه زنان طبقه کارگر، اجرا می‌شوند، به بیان زندگی روزمره، عشق، کار و فشارهای ناشی از تبعیض جنسیتی می‌پردازند.

زنان از طریق موسیقی، تجربه‌های شخصی خود را بیان می‌کنند و با عبور از نقش‌هایی که جامعه بر آنان تحمیل کرده است، روایت زندگی خود را با صدا و کلمات خود بازتعریف می‌کنند. «الساره»، هنرمند سودانی و خواننده سبک «رترو پاپ»، از جمله چهره‌های معاصر این سنت است که در آثار خود به حفظ این میراث ادامه می‌دهد.

الساره در خانواده‌ای از مدافعان حقوق بشر متولد شد و پس از کودتای سال ۱۹۸۹، به همراه خانواده‌اش ناچار شد به یمن پناه ببرد. با آغاز جنگ داخلی یمن در سال ۱۹۹۴، او به‌عنوان پناهجوی سیاسی به ایالات متحده رفت. پس از تحصیل در رشته موسیقی‌شناسی قومی، در سال ۲۰۱۰ به همراه خواهرش «نهاد»، گروه موسیقی «Alsarah and the Nubatones» را تأسیس کرد.

او از جمله هنرمندانی است که در معرفی موسیقی سنتی سودان به مخاطبان بین‌المللی نقش داشته، در حالی که ریشه‌های این موسیقی را حفظ کرده و آن را به موسیقی جهانیِ بدون زمینه و هویت تبدیل نکرده است.

دو ترانه «حبیبی سافر منی» و «جبال النوبه» که الساره و ناهد اجرا کرده‌اند، از جمله آثاری هستند که جهان روایی سنت «آوازهای زنان» را بازتاب می‌دهند. این دو ترانه که به شیوه «آکاپلا» و بدون همراهی ساز اجرا شده‌اند، داستان زنی را روایت می‌کنند که با شرایط دشوار اقتصادی دست‌وپنجه نرم می‌کند.