مرکز خبر- تاریخ معاصر ویتنام تا حد زیادی با نقش پررنگ زنان در جنگ‌ها و تحولات اجتماعی شکل گرفته است. پس از مبارزه علیه استعمار فرانسه، زنان در جنگ با آمریکا نیز هم در مقاومت مسلحانه و هم در حفظ و اداره جامعه، از بازیگران مهم بودند.

پس از تشکیل حکومت کمونیستی در ویتنام شمالی، سیاست‌هایی برای افزایش مشارکت زنان در بازار کار اجرا شد و قوانینی نیز برای مقابله با ازدواج در سن پایین و ازدواج اجباری به اجرا درآمد. با این حال، مبارزه زنان تنها به حقوق اجتماعی محدود نماند. در شرایط سخت جنگ، هزاران زن مسلح شدند، به واحدهای دفاع از خود پیوستند و در مبارزه چریکی مشارکت کردند.

این زنان بعدها با عنوان «ارتش مو بلند» شناخته شدند. حدود یک میلیون زن به شکل‌های مختلف در این ساختار حضور داشتند و به یکی از عناصر مهم مقاومت در ویتنام جنوبی تبدیل شدند. زنان در حالی که زیر بمباران می‌جنگیدند، مسیرهای ارتباطی و حمل‌ونقل را باز نگه می‌داشتند، امور لجستیکی را انجام می‌دادند و در دفاع از مناطق مسکونی نقش داشتند.

 

زنان جاده هوشی‌مین

جاده هوشی‌مین که از ویتنام شمالی به سمت جنوب و عمدتاً از مسیر لائوس امتداد داشت، در طول جنگ هدف بمباران‌های سنگین قرار می‌گرفت. با این حال، به‌ویژه واحدهای زنان جوان تلاش زیادی کردند این مسیر همچنان قابل استفاده باقی بماند.

تعمیر جاده‌ها، پر کردن گودال‌های ناشی از بمباران و بازسازی مسیرهای حمل‌ونقل، اغلب در حالی انجام می‌شد که حملات همچنان ادامه داشت.

 

مشارکت زنان در بازسازی پس از جنگ

با پایان جنگ، نقش زنان خاتمه نیافت. آنان در دوره بازسازی نیز در حوزه‌های مختلف، از تولید و کشاورزی گرفته تا پاک‌سازی مین‌ها و بازگرداندن زندگی روزمره، فعالیت کردند.

در ویتنام و لائوس، در اطراف مسیر جاده هوشی‌مین هنوز نشانه‌هایی از جنگ باقی مانده است که خلاقیت و پایداری زنان را نیز نشان می‌دهد. پوکه‌های بمب که زمانی سلاح جنگی بودند، به خانه و انبارهای کشاورزی تبدیل شدند و قطعات هواپیما نیز به قایق‌های ماهیگیری تغییر کاربری دادند. استفاده از کلاه‌خودهای نظامی به‌عنوان گلدان نیز به یکی از نمادهای تبدیل ابزارهای جنگی به وسایل زندگی در دوران صلح تبدیل شده است.

گروه‌های پاک‌سازی مین متشکل از زنان نیز با میراث مرگبار برجامانده از جنگ مقابله کردند.