هیلین احمد

سلیمانی- در اتاق کوچکی از خانه‌اش، جایی که شاید برای بسیاری تنها یک اتاق معمولی باشد، داستانی متفاوت جریان دارد. اینجا تکه‌پارچه‌هایی که معمولاً دور ریخته می‌شوند، دوباره جان می‌گیرند و به فرش، وسایل دکوری و محصولات دست‌ساز تبدیل می‌شوند. پشت این ایده، زنی ایستاده که پس از بازنشستگی به‌جای استراحت، یکی از اتاق‌های خانه‌اش را به کارگاهی کوچک تبدیل کرده و رؤیایی تازه برای زنان و محیط‌زیست آغاز کرده است.

 

زنی که از یک اتاق کوچک، کارگاهی راه انداخت

گلاله عبدالله محمد، مهندس بازنشسته، هر روز همراه با پنج زن از اعضای خانواده‌اش تکه‌پارچه‌هایی را جمع‌آوری می‌کند؛ پارچه‌هایی که پس از دوخت لباس معمولاً دور ریخته می‌شوند، اما در دستان آنان به محصولاتی تازه، زیبا و درآمدزا تبدیل می‌شوند.

او می‌گوید: «همه‌چیز با یک ایده ساده آغاز شد. همیشه می‌دیدم خیاطان چندین کیلو پارچه اضافی را دور می‌ریزند. از خودم می‌پرسیدم چرا این پارچه‌ها باید زباله شوند، در حالی که می‌توانند به محصولی مفید تبدیل شوند؟ همه‌چیز از همین سؤال شروع شد. اگر هر خانواده بتواند بخشی از پسماندهای خود را دوباره استفاده کند، هم محیط‌زیست حفظ می‌شود و هم راهی تازه برای کسب درآمد ایجاد خواهد شد.»

در شرایطی که جهان به دنبال راهکارهایی برای مدیریت پسماند و حفاظت از محیط‌زیست است، تجربه گلاله عبدالله نشان می‌دهد که تغییر همیشه از کارخانه‌های بزرگ آغاز نمی‌شود؛ گاهی از یک اتاق کوچک در خانه و از دستان زنی شروع می‌شود که به رؤیای خود ایمان دارد. اگر این طرح گسترش یابد، هم به کاهش زباله کمک می‌کند و هم فرصت‌های شغلی تازه‌ای برای زنان به وجود می‌آورد.

 

«لالاس» با هدف بازیافت پارچه‌های اضافی شکل گرفت و ادامه خواهد یافت

گلاله عبدالله، مهندس بازنشسته، می‌گوید پس از بازنشستگی تصمیم گرفت به علاقه قدیمی خود، یعنی بافت فرش، بپردازد. او همراه با پنج زن دیگر از اعضای خانواده، در خانه‌شان کسب‌وکاری کوچک راه‌اندازی کرده‌اند.

او می‌گوید: «بیش از سه سال است که ایده تولید فرش را دنبال می‌کنم. بعد از بازنشستگی در خانه بیکار ننشستم. همراه چند نفر دیگر روی بازیافت پارچه‌های اضافی کار کردیم و فرش‌ها و وسایل دکوری مختلفی ساختیم. در زیرزمین خانه وسایل موردنیاز را جمع‌آوری می‌کنیم و محصولات دست‌سازمان را تولید می‌کنیم. سپس نمایشگاهی برپا کردیم و به واسطه آن، کارگاه فرهنگی جگەرەکه در شهر سلیمانی یک دفتر کوچک در اختیار ما گذاشت تا بتوانیم فعالیت خود را به‌صورت مستمر ادامه دهیم.»

او همچنین گفت برای برگزاری نمایشگاه تلاش زیادی کرده‌اند، اما بسیاری از نهادها از حمایت آن‌ها خودداری کردند. در نهایت، کارگاه فرهنگی جگەرەکه از این طرح حمایت کرد.

گلاله افزود: «نمونه کارهایم را به افراد مختلف نشان می‌دادم تا بتوانم نمایشگاهی برگزار کنم یا کارم را توسعه بدهم، اما کسی همکاری نمی‌کرد. در نهایت با کارگاه فرهنگی جگەرەکه ارتباط گرفتم و آن‌ها از ما حمایت کردند. فعالیت من فقط به بافت فرش محدود نمی‌شود؛ روی شیشه، ظروف، فنجان‌ها و وسایل دیگر نیز با استفاده از رزین و مهره‌دوزی کار می‌کنم. هر طرح یا نقشی را که دوست داشته باشم، از آن عکس می‌گیرم و دوباره خلق می‌کنم. به کارم علاقه زیادی دارم و به همین دلیل می‌توانم هر مدلی را که بخواهم اجرا کنم.»

 

هیچ‌وقت برای دنبال کردن رؤیا دیر نیست

گلاله عبدالله در پایان گفت: «بعد از بازنشستگی به دنبال رؤیای قدیمی‌ام رفتم. وقتی هدفی داشته باشید، می‌توانید به آن برسید. به دلیل مسئولیت‌های مادری و شغل دولتی، نتوانستم زودتر کارم را آغاز کنم، اما پس از بازنشستگی آن را شروع کردم و اکنون می‌خواهم فعالیت خود را گسترش دهم. امروز بسیاری از زنان در خانه‌هایشان کسب‌وکارهای کوچک دارند، اما می‌توانند برای بزرگ‌تر کردن آن‌ها تلاش کنند. امیدوارم زنان در هر سن و سالی، به دنبال آرزوها و اهداف خود بروند. همچنین برند «لالاس» از نام خودم گرفته شده و هدفم این است که با کمک خانواده و زنانی که در این مسیر کنارم بوده‌اند، آن را به برندی بزرگ‌تر تبدیل کنم.