سیلوا ابراهیم

کوبانی — در شهر کوبانی، جایی که هنوز آثار جنگ یادآور یکی از سخت‌ترین نبردها علیه داعش در سال ۲۰۱۴ است، ساختمان موزه قدیمی همچنان بدون بازسازی باقی مانده است. شهر عمداً آن را به همان شکل حفظ کرده تا یادگاری از روزهایی باشد که یگان‌های مدافع زن و یگان‌های مدافع خلق در آن مقاومت کردند؛ و تا همچنان شاهدی بر شکست داعش باشد.

اما این مکان که زمانی نماد مقاومت بود، امروز به پناهگاهی اضطراری برای ده‌ها خانواده آواره تبدیل شده است. با تشدید درگیری‌های اخیر و حملاتی که جهادی‌های «هیئت تحریر الشام» به روستاهای اطراف کوبانی انجام دادند، بسیاری از کوردهایی که از شهر رقه و روستاهای اطراف کوبانی آمده بودند ناچار شدند به داخل شهر پناه ببرند. با پر شدن مراکز اسکان، بسیاری از آنان ناچار شدند در همان موزه و خانه‌های ویران اطراف آن سکونت کنند.

 

 

امینه عثمان، یکی از آوارگان روستاهای اطراف کوبانی، می‌گوید وقتی دیگر جایی در مراکز اسکان باقی نمانده بود، به موزه پناه آورد. او از شب‌های سخت زمستان در خانه‌هایی بدون در و پنجره می‌گوید؛ جایی که سرما بی‌هیچ مانعی وارد می‌شود و کودکانش از شدت سرما می‌لرزند.

امینه عثمان هنوز نتوانسته به خانه‌اش برگردد؛ حملات آن را کاملاً ویران کرده و همه وسایلش نیز به سرقت رفته است. علاوه بر این، وضعیت امنیتی در روستایش همچنان ناپایدار است. او آخرین باری را که به خانه‌اش سر زده به یاد می‌آورد و می‌گوید: «خانه کاملاً ویران شده بود. دیدن آن صحنه برایم غیرقابل تحمل بود. ما آن خانه را با زحمت و تلاش خود ساخته بودیم و دیدنش در آن وضعیت قلبم را شکست.»

با وجود توافقی که قرار بود به عقب‌نشینی نیروهای هیئت تحریر الشام و ایجاد ایست‌های بازرسی مشترک منجر شود، ترس هنوز در میان مردم وجود دارد و مانع بازگشت آنها شده است.

خانواده امینه عثمان در روستا از کارهای روزمزدی و آزاد زندگی خود را می‌گذراندند، اما آوارگی منبع درآمدشان را قطع کرده است. او می‌گوید از زمانی که به شهر آمده نتوانسته کاری پیدا کند و هزینه‌های روزمره به باری سنگین تبدیل شده که از توانشان خارج است. او از مسئولان می‌خواهد امنیت مناطق روستایی را فراهم کنند تا بتوانند به خانه‌هایشان بازگردند.

 

«می‌خواهیم به خانه‌هایمان برگردیم»

 

 

امینه اسماعیل، که او هم اهل روستاهای اطراف کوبانی است، تقریباً در شرایط مشابهی زندگی می‌کند. او نیز به‌دلیل حملات اخیر آواره شده و به یکی از خانه‌های ویران اطراف موزه پناه برده است.

او وضعیت محل زندگی‌اش را چنین توصیف می‌کند: «دیوارها سوراخ شده‌اند، در و پنجره‌ای وجود ندارد و شب‌ها سگ‌های ولگرد وارد خانه‌ها می‌شوند. منطقه‌ای که زمانی صحنه جنگی سخت بود، حالا به جایی متروک تبدیل شده؛ نه برق دارد، نه اینترنت و نه هیچ امکاناتی برای زندگی.»

او می‌گوید نبود فرصت‌های کاری شرایط را حتی سخت‌تر کرده است.

امینه اسماعیل همچنین می‌گوید تلاش کرده به خانه‌اش بازگردد، اما وقتی به روستا رسیده با خانه‌هایی ویران و غارت‌شده روبه‌رو شده است. او می‌گوید: «امیدواریم شرایط لازم فراهم شود و امنیت ما تضمین شود تا بتوانیم دوباره به خانه‌هایمان برگردیم.»  

او در پایان خواست همه کسانی که در تخریب و غارت خانه‌های غیرنظامیان دست داشته‌اند، پاسخگو شوند.