نغم چاچان

قامشلو- کتاب «تجارب زن کورد» به روایتی از دردها، اشک‌ها و دشواری‌هایی بدل شده است که زنان در طول سالیان با آن روبه‌رو بوده‌اند؛ کتابی که هر بخش آن بازتاب‌دهنده تجربه زیسته زنانی است که شرایطی سخت را پشت سر گذاشته‌اند و می‌کوشد در دل رنج، امید را زنده نگه دارد.

فوزیه حاجی بیرکو، زن کوردی در دهه هفتم زندگی خود و ساکن شهر قامشلو، در گفت‌وگو درباره تجربه‌های شخصی‌اش که در این کتاب ثبت شده، از مسیری می‌گوید که او را از معلمی به سوژه یک اثر مکتوب رسانده است.

او با اشاره به ازدواج زودهنگام خود می‌گوید: «در سن کم ازدواج کردم و درکی از معنای ازدواج نداشتم. زندگی روستایی برایم بسیار سخت بود و وقتی برای نخستین بار به روستا رفتم، به‌شدت احساس ترس می‌کردم، چون همه‌چیز برایم تازه و دشوار بود.»

این زن کورد درباره رنج‌هایی که خانواده‌اش در دوران حاکمیت نظام پیشین سوریه متحمل شدند، می‌افزاید: «خانواده ما دردهای زیادی را تجربه کرد. زمانی که برای ثبت‌نام فرزندم به مدرسه مراجعه کردم، فقط به دلیل کورد بودن نامش از پذیرش او خودداری کردند. پسر بزرگم به جنبش آزادی پیوست و پسر دیگرم توسط نظام بازداشت شد و در زندان جان باخت.» او تأکید می‌کند این فقدان زخمی است که همواره با او باقی مانده و هرگز از حافظه‌اش پاک نمی‌شود.

حاجی بیرکو درباره کتاب «تجارب زن کورد» می‌گوید: «این کتاب الهام‌گرفته از زندگی و رنج‌های هر زن کورد است. یکی از معلمان، داستان زندگی‌ام را نوشت و آن را به کتاب تبدیل کرد. نگارش این اثر حدود یک سال به طول انجامید و به زبان کوردی نوشته شده است. در حال حاضر در حال ترجمه آن به زبان عربی هستیم، اما هنوز منتشر نشده است.»

او هدف خود از انتشار این کتاب را ثبت دردها، دشواری‌ها و همچنین لحظات شادی زندگی‌اش عنوان می‌کند و می‌افزاید: «می‌خواهم نسل‌های جدید با زندگی و تجربه‌های ما آشنا شوند. مهم است که هر زن داستان خود را بنویسد.»

این زن کورد در پایان با تأکید بر ضرورت مقابله با خشونت علیه زنان می‌گوید: «آرزوی من این است که زنان همواره خشونت را رد کنند و هرگز آن را نپذیرند. امروز ثبت و انتقال واقعیت‌ها ممکن شده و نویسندگان و روزنامه‌نگاران با قلم و دوربین خود رنج زنان را مستند می‌کنند. زنان ثابت کرده‌اند که در همه عرصه‌ها توانمند و اثرگذار هستند و نباید هیچ شکلی از خشونت را بپذیرند.»