نجوى راهم  

الجزایر- رنج زنان و مردانی که از آتش‌سوزی‌های جنگلی در الجزایر جان سالم به در برده‌اند، با خروج از مناطق خطر پایان نمی‌یابد. برای کسانی که پس از این حوادث در بخش سوختگی‌های بیمارستان تخصصی «سعید شیبان» در زرالده بستری شده‌اند، مرحله دیگری از درد و بهبودی آغاز می‌شود؛ مرحله‌ای که نیازهای روزمره آنان فراتر از درمان پزشکی است و اقلام ضروری برای زنان، مردان و کودکان را نیز شامل می‌شود.

در جریان بازدید میدانی خبرنگار ما از این مرکز درمانی، بخشی از اقدامات همبستگی برای حمایت از آسیب‌دیدگان و نجات‌یافتگان آتش‌سوزی‌هایی که به‌ویژه در استان‌های جیجل، بجایه و تیزی‌وزو رخ داده است، مورد بررسی قرار گرفت.

در بیمارستان، همبستگی تنها به عیادت بیماران محدود نمی‌شود و جمع‌آوری و تأمین اقلام مورد نیاز بیماران و خانواده‌هایشان در دوران درمان را نیز دربرمی‌گیرد؛ آن هم در شرایطی که پیامدهای آتش‌سوزی همچنان بر زندگی روزمره آنان سایه افکنده است.

در همین چارچوب، دفتر هلال احمر الجزایر در شهر سورالغزلان، واقع در استان البویرة، با حضور در بیمارستان از وضعیت زنان و مردان نجات‌یافته مطلع شد و بر حمایت از آنان و خانواده‌هایشان تأکید کرد.

مریم عماره، رئیس دفتر هلال احمر در شهر سورالغزلان استان البویرة، در جریان این بازدید گفت که این تیم برای اطمینان از سلامت و وضعیت نجات‌یافتگان آتش‌سوزی‌های اخیر در میان ساکنان جیجل به بیمارستان آمده است. به گفته او، هدف این اقدام کاهش رنج بیماران و خانواده‌های آنان است.

این تیم با خود مجموعه‌ای از اقلام ضروری از جمله پوشک، نوار بهداشتی، آب معدنی و لباس زیر زنانه و مردانه، همچنین شیر و برخی اقلام دیگر به همراه داشت.

نوع این کمک‌ها بخشی از نیازهایی را نشان می‌دهد که معمولاً پشت آمار مصدومان و ارقام مربوط به یک فاجعه پنهان می‌ماند. پس از سوختگی و جراحت، زنانی هستند که به نوار بهداشتی و لباس زیر نیاز دارند، بیمارانی که به لوازم روزمره احتیاج دارند و خانواده‌هایی که با بستری شدن یکی از اعضایشان با هزینه‌ها و فشارهای بیشتری روبه‌رو می‌شوند.

مریم عماره تأکید کرد که این اقدام بدون مشارکت شهروندانی که هر آنچه در توان داشتند اهدا کردند، امکان‌پذیر نبود. او کمک به آسیب‌دیدگان را «کمترین کاری که باید برای آنها انجام دهیم» دانست.
   

   

همبستگی زنان؛ از شبکه‌های اجتماعی تا بیمارستان

در بخش دیگری از این اقدامات، گروهی از زنان داوطلب در قالب ابتکاری زنانه که از شبکه‌های اجتماعی شکل گرفته بود، به بیمارستان رفتند. یکی از داوطلبان گفت این اقدام «صددرصد زنانه» است و توضیح داد که شرکت‌کنندگان، دختران جوانی هستند که پیش از این یکدیگر را نمی‌شناختند، اما از طریق شبکه‌های اجتماعی با هم آشنا شدند و تصمیم گرفتند برای کمک به زنان نجات‌یافته و بیماران آسیب‌دیده از آتش‌سوزی، توان خود را در یک مسیر مشترک به کار بگیرند.

داوطلبان اقلامی را که به‌طور ویژه برای زنان و دختران در نظر گرفته شده بود، از جمله نوار بهداشتی، لباس زیر و دیگر نیازهای روزمره، به بیمارستان بردند. این اقلام شاید در شرایط عادی ساده به نظر برسند، اما برای زنی که پس از نجات از آتش‌سوزی روزها در بیمارستان بستری است، ضروری‌اند.

یکی از داوطلبان از شهروندانی که می‌خواهند به حمایت خود ادامه دهند خواست پمادهای سوختگی و ملحفه‌های نخی تهیه کنند؛ اقلامی که همچنان مورد نیاز بیماران است.
   

   

از بجایه تا زرالده؛ روایت یک نجات

در جریان این بازدید، خبرنگار ما با یکی از زنانی که از استان بجایه به بیمارستان «سعید شیبان» آمده بود نیز گفت‌وگو کرد. او برای اطلاع از وضعیت یکی از بستگانش که از آتش‌سوزی نجات یافته بود، به بیمارستان مراجعه کرده بود.

او گفت بستگانش از آتش‌سوزی جان سالم به در برده و پس از امدادرسانی، تحت درمان قرار گرفته است. به گفته او، پزشکان و پرستاران حمایت و مراقبت‌های لازم را ارائه داده‌اند و این بیمار پس از عمل جراحی، اکنون در وضعیت مناسبی قرار دارد.

اگرچه این روایت پایانی امیدوارکننده دارد، اما بار دیگر ابعاد خطری را که ساکنان مناطق آسیب‌دیده تجربه کرده‌اند، نشان می‌دهد؛ نجات از شعله‌های آتش لزوماً به معنای پایان پیامدهای این فاجعه نیست.

از جیجل، بجایه و تیزی‌وزو تا بیمارستان تخصصی سوختگی در زرالده، روایت زنان و مردان نجات‌یافته یادآور این واقعیت است که آتش‌سوزی‌ها تنها جنگل‌های سوخته و خانه‌های آسیب‌دیده بر جا نمی‌گذارند، بلکه بدن‌های مجروح، خانواده‌های نگران و زنان و دخترانی را نیز باقی می‌گذارند که ممکن است حتی پس از ترخیص از بیمارستان به مراقبت و حمایت نیاز داشته باشند.

در مواجهه با این پیامدها، اقدامات مردمی، هلال احمر، گروه‌های زنان و داوطلبان به شبکه‌ای حمایتی تبدیل شده‌اند که در کنار مراقبت‌های پزشکی قرار می‌گیرد و به نجات‌یافتگان و خانواده‌های آنان احساس می‌دهد که در مواجهه با پیامدهای این فاجعه تنها نیستند.