رفيف اسليم 

غزه - در زمین فوتبال «العنان» در شهر دیرالبلح در مرکز نوار غزه، تیم فوتبال «دختران دارای قطع عضو» با حمایت «انجمن فوتبال قطع عضو فلسطین» تلاش می‌کند نخستین تیم ملی فوتبال زنان دارای قطع عضو فلسطین را تشکیل دهد؛ تیمی که هدفش به چالش کشیدن محدودیت‌های ناشی از معلولیت و حضور در مسابقات بین‌المللی در خارج از فلسطین است.

آیه العثمانی، یکی از مربیان تیم، می‌گوید این تیم پس از آغاز جنگ در سال ۲۰۲۳ شکل گرفت؛ زمانی که بسیاری از دخترانی که به ورزش می‌پرداختند، در اثر جنگ دچار قطع عضو دست یا پا شدند. او می‌گوید این پرسش مطرح شد که چرا این دختران باید ورزش را متوقف کنند یا از دنبال کردن رؤیاهای خود برای فعالیت حرفه‌ای در خارج از نوار غزه دست بکشند. به همین دلیل، اعضای تیم از طریق ارتباط مستقیم یا انتشار فراخوان در صفحه انجمن شناسایی شدند.
         

 او می‌افزاید که برخی از دختران که پیش از جنگ هرگز ورزش نکرده بودند نیز با تیم تماس گرفتند. پس از انجام آزمون‌های پذیرش، مربیان دریافتند که آنها نیز توانایی ارائه عملکردی قابل‌توجه را دارند. به این ترتیب، تیم ترکیبی از دختران باتجربه در ورزش و افرادی شد که پس از آسیب‌دیدگی و جنگ، ورزش و فوتبال را از ابتدا آموزش دیده‌اند.

به گفته آیه العثمانی، تشکیل تیم با دشواری‌های زیادی همراه بوده است؛ از جمله نبود وسیله حمل‌ونقل مناسب، زیرا زمین مجهز در شهر دیرالبلح قرار دارد و بازیکنان از شهر غزه به آنجا می‌آیند.

یکی از مهم‌ترین موانع پیش روی این تیم، باورهای سنتی و کلیشه‌هایی است که همچنان در جامعه ریشه دارد. برخی خانواده‌ها از ابتدا با حضور دختران در تیم مخالفت کردند و در جامعه نیز موج‌هایی از تمسخر و پرسش درباره اینکه چگونه دختران دارای قطع عضو می‌توانند فوتبال بازی کنند، شکل گرفت.

آیه العثمانی می‌گوید مربیان در برابر این مخالفت‌ها سکوت نکردند. هرگاه دختری تمایل خود را برای بازی اعلام می‌کرد، با خانواده او تماس می‌گرفتند و تلاش می‌کردند آنها را متقاعد کنند. او می‌افزاید که امروز نیز موفقیت دختران در گزارش‌های رسانه‌ای، بهترین پاسخ به منتقدان است.

به گفته آیه العثمانی، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها این بود که برخی از دختران حتی به‌سختی می‌توانستند راه بروند و این پرسش مطرح بود که چگونه می‌توانند فوتبال بازی کنند و بدوند. مربیان با طراحی تمرین‌های متناسب، آنها را به‌تدریج آماده کردند. در نخستین تمرین، بازیکنان تنها چند دقیقه بازی کردند، اما در تمرین دوم عملکرد بهتری داشتند و این روند ادامه یافت تا به توانایی فعلی خود رسیدند.

او می‌گوید تیم همچنان با مشکلات لجستیکی و کمبود مکان مناسب برای تمرین مواجه است؛ به‌ویژه زمین‌های سرپوشیده و مجهزی که بتوانند حریم خصوصی بازیکنان زن را حفظ کنند.

آیه العثمانی تأکید می‌کند که این تیم به زمان بیشتری برای تمرین و همچنین تجهیزات ورزشی، لباس، توپ، مخروط‌های تمرینی و دیگر امکانات نیاز دارد. انجمن بخشی از این تجهیزات را فراهم کرده، اما نیازهای تیم همچنان بیشتر شده است.

با این حال، دختران تیم رؤیای حضور در مسابقات بین‌المللی خارج از فلسطین را در سر دارند. آنها امیدوارند بتوانند در یک کارناوال ورزشی که قرار است سال ۲۰۲۷ در فرانسه برگزار شود، شرکت کنند و موانعی از سوی نیروهای اسرائیلی برای خروج آنها از نوار غزه ایجاد نشود.

 

مادری که پس از فقدان و مجروحیت، رؤیای دخترش را ادامه می‌دهد

شریهان عید، بازیکن این تیم، تنها پنج هفته است که به آن پیوسته است. انجمن با او تماس گرفت و او تصمیم گرفت به تیم ملحق شود؛ زیرا دخترش که در جریان یک حمله هوایی اسرائیل کشته شد، رؤیای پیوستن به یک تیم فوتبال و کسب افتخارات بین‌المللی را داشت. شریهان می‌گوید حضورش در تیم تلاشی برای ادامه دادن راهی است که دخترش آغاز کرده بود و می‌خواهد به او ثابت کند که هرگز فراموشش نخواهد کرد و حتی در غیاب اجباری‌اش همچنان دوستش خواهد داشت.

شریهان مادر چهار فرزند است. دو دخترش در حمله هوایی اسرائیل به مدرسه «ابو همیسه» کشته شدند؛ مدرسه‌ای که او به همراه خانواده‌اش در آن پناه گرفته بود. خود او نیز در این حمله از ناحیه پا دچار قطع عضو شد.

او می‌گوید زندگی‌اش پیش از قطع عضو، از نظر رفت‌وآمد و تحرک آسان‌تر بود؛ به‌ویژه که اکنون مسئولیت نگهداری از فرزندان بازمانده‌اش را بر عهده دارد و بسیاری از زیرساخت‌های شهری، از جمله جاده‌ها، در جنگ تخریب شده‌اند. به همین دلیل، او به‌طور فوری به سفر خارج از نوار غزه و دریافت پای مصنوعی نیاز دارد تا بتواند امور روزمره زندگی را آسان‌تر انجام دهد.

شریهان می‌گوید پیوستن به تیم از نظر روحی و جسمی به او امید داده است. او احساس می‌کند توانایی بیشتری برای سازگاری با آسیب خود پیدا کرده و حتی توانسته ورزش دویدن را تجربه کند؛ کاری که پیش از آغاز تمرین‌ها تصورش برای او غیرممکن بود. آرزویش این است که بتواند در کنار فرزندانش زندگی عادی داشته باشد.

 

تجربه‌ای که او را اجتماعی‌تر کرد

ملاک طومان، دروازه‌بان تیم، نیز با هدف انجام کاری مثبت به این گروه پیوسته است. او می‌گوید ابتدا از توپ می‌ترسید، اما با غلبه بر ترس خود تمرین را آغاز کرد و امروز می‌تواند بسیاری از ضربه‌ها را در دروازه تیمش مهار کند.

او معتقد است تجربه حضور در تیم باعث شده اجتماعی‌تر شود و شخصیتش رشد کند. علاوه بر این، مهارت‌های جسمی مختلفی نیز در این مدت به دست آورده است.

ملاک می‌گوید رؤیایش حضور در مسابقات بین‌المللی است، زیرا ورزش را ابزاری مهم برای رساندن صدای فلسطینیان به جهان می‌داند. او می‌خواهد نماینده دختران فلسطینی باشد که با وجود جنگ و معلولیت، همچنان توانایی‌های خود را شکوفا می‌کنند و برای پیشرفت در زندگی تلاش دارند؛ گویی معلولیت هرگز وارد زندگی‌شان نشده است.

او امیدوار است صدایش به گوش جهان برسد و حمایت شایسته‌ای از عزم و اراده دختران این تیم صورت گیرد.