فلسطین - حماس حمله‌ی هفتم اکتبر را با حساب‌هایی آغاز کرد که فقط خودش از آن‌ها خبر داشت و در این راه نه به خسارت‌های مادی اعتنا کرد و نه به جان انسان‌ها. این جنبش بی‌آنکه مردم غزه چنین اختیاری به آن داده باشند، به جای آنان تصمیم گرفت و امروز ویرانی غزه و رنج مردمش حاصل همین تصمیم است. اکنون اسرائیل پیوسته مردم غزه را به کوچ اجباری و اشغال دوباره‌ی شهر تهدید می‌کند تا همه‌ی زمین‌ها و تاریخ آن را از آنان بگیرد.

جیفارا طه می‌گوید تصمیم حمله‌ی هفتم اکتبر را سازمان‌هایی بالاتر از حماس گرفتند و حماس آن را اجرا کرد. هر کس به این رویداد نگاه کند، درمی‌یابد که این حمله با برنامه‌ریزی و سازمان‌دهی دقیق انجام شد، هر گام آن روز زیر نظر بود و همه‌چیز با دقت حساب شده بود. جیفارا طه این حمله را تصمیمی سیاسی می‌داند که غزه بهای سنگینش را پرداخت. بیشترین بها را غیرنظامیانی دادند که در برابر مصیبت‌های جنگ تنها ماندند.

به باور جیفارا طه، هفتم اکتبر تصمیمی سیاسی و بین‌المللی بود که اعضای حماس اجرایش کردند و راه را برای نقشه‌ی بزرگ‌تری باز کرد که اسرائیل و آمریکا برای فلسطین و به‌ویژه غزه کشیده‌اند. غزه از موقعیت جغرافیایی گرفته تا میدان‌های گاز طبیعی، ثروت فراوانی دارد و همین آن را به هدف این نقشه بدل کرده است. او می‌افزاید که حماس به‌ویژه پس از انتشار این خبر که ۴ هزار نیرویش از میان رفته‌اند و ۲ هزار نیروی باقی‌مانده هم در آینده ترور می‌شوند، واکنش اسرائیل و ویرانی گسترده را پیش‌بینی می‌کرد.

جیفارا طه می‌گوید تاریخ هفتم اکتبر هم تصادفی انتخاب نشد. یک روز پیش از آن سالگرد تأسیس جنبش جهاد اسلامی بود و شاخه‌ی نظامی این جنبش در مرکز غزه رژه رفت. تلویزیون این رژه را پخش کرد و دوربین‌ها چهره‌ی ده‌ها نفر از کسانی را که صبح فردا به سرزمین‌های اشغالی یورش بردند، ثبت کردند و همین شناسایی آن‌ها را آسان کرد. شلیک انبوه موشک به شهرک‌های اسرائیلی هم از همین دست بود.

 

«از فلسطینیان اجازه نگرفت»

جیفارا طه می‌گوید نه‌تنها غزه، بلکه کشورهای عربی و کل خاورمیانه را هم نهادها و سازمان‌های بزرگ بین‌المللی اداره می‌کنند و این منطقه طبق نقشه‌هایی حساب‌شده پیش می‌رود. به باور او، حماس برای محافظت از برخی شخصیت‌ها، که شاید فقط از اعضای این جنبش نبودند، یا باید به درگیری داخلی تن می‌داد یا جنگی بزرگ مانند هفتم اکتبر به راه می‌انداخت. ماجرا با یک حمله آغاز شد و پوشش رسانه‌ای گسترده‌ای در پی داشت. سپس نه‌تنها مناطق مرزی، بلکه پهنه‌ای به وسعت هزاران کیلومتر میان اسرائیل و غزه تخلیه شد.

جیفارا طه تأکید می‌کند که حماس پیش از این حمله از هیچ‌کس، به‌ویژه از فلسطینیان، اجازه نگرفت و مردم یک روز صبح چشم باز کردند و خود را در دل فاجعه‌ای بزرگ دیدند. حماس سرپناهی هم برای در امان ماندن مردم از بمباران فراهم نکرد، زیرا همه‌ی تونل‌هایش را در غزه برای جنگ به کار گرفت. غیرنظامیان به حال خود رها شدند و خانه‌هایشان زیر بمباران بر سرشان خراب شد. بیشترین آسیب را کسانی دیدند که جای دیگری نداشتند و از ناچاری در خانه ماندند.

جیفارا طه می‌گوید نه حکومت حماس بر غزه قانونی است و نه حکومت محمود عباس، رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین، بر کرانه‌ی باختری، زیرا دوره‌ی قانونی هر دو در سال ۲۰۰۶ آغاز شد و در ۲۰۱۰ به پایان رسید. پس از آن باید انتخابات فراگیر پارلمانی و ریاست‌جمهوری برگزار می‌شد تا نهادی مشروع، اداره‌ی غزه و کرانه‌ی باختری را طبق قانون فلسطین به دست بگیرد. طه از این‌جا نتیجه می‌گیرد که حماس حق نداشت حمله‌ای به این هولناکی به راه بیندازد و فلسطینیان را گرفتار آن کند.

 

«به هیچ هدف سیاسی نرسید»

جیفارا طه میان مقاومت، نیروی نظامی و شهروند تفاوت می‌گذارد. در نگاه او، مقاومت اندیشه‌ای درست با بُعد سیاسی و نظامی است، کار نیروی نظامی دفاع از هم‌وطنانش در داخل کشور است و شهروند کسی است که هر دو باید از او محافظت کنند. جیفارا طه می‌گوید: «حماس با این حمله به هیچ هدف سیاسی نرسید. این جنبش حتی یک وجب از زمین‌های اشغال‌شده‌ی فلسطین را پس نخواهد گرفت. برعکس، زمین‌های بیشتری تصرف و دزدیده شد، زیرا حالا بهانه‌ها بیش از همیشه آماده است. امروز به‌جای آنکه برای حفظ زمین‌های کرانه‌ی باختری التماس کنیم، فریاد کمک سر می‌دهیم تا زمین‌های غزه از شهرک‌سازی در امان بماند.»

جیفارا طه می‌گوید هدف‌های حمله‌ی هفتم اکتبر در عمل محقق شده است. امروز قربانیان بیشتر و ویرانی گسترده‌تر است، شمار کشته‌شدگان فلسطینی پیوسته بالا می‌رود و پهنه‌ای گسترده به‌کلی از ساکنان بومی‌اش خالی شده است. شمار یتیمان و افراد دارای معلولیت هم بیشتر شده و فشار برای نابودی همه‌ی جنبه‌های زندگی در غزه ادامه دارد. طه این‌ها را مقدمه‌ی گام بعدی در خاورمیانه می‌داند.