مرکز خبر – سودان نزدیک به سه سال است که درگیر بحرانی عمیق انسانی و سیاسی است. این بحران در پی درگیری مداوم میان ارتش سودان و نیروهای پشتیبانی سریع شکل گرفته و به فروپاشی بخش‌های حیاتی کشور و وخامت شدید شرایط زندگی مردم انجامیده است؛ هم‌زمان جامعه جهانی نسبت به خطر قحطی و ارتکاب جنایات جنگی علیه غیرنظامیان هشدار می‌دهد.

سخنگوی هماهنگی کل آوارگان و پناهندگان، روز دوشنبه ۹ فوریه اعلام کرد که از زمان آغاز درگیری‌ها در ۱۵ آوریل ۲۰۲۳، روند آموزش به‌طور کامل متوقف شده است. به گفته او، کودکان از حضور در کلاس‌های درس بازمانده‌اند و این مسئله آینده آموزشی و اجتماعی آنان را به‌شدت تهدید می‌کند؛ به‌ویژه کودکانی که از مقاطع پایه عبور کرده‌اند و در آینده با بحران بزرگی روبه‌رو خواهند شد.

وی وضعیت بهداشتی را «فاجعه‌آمیز» توصیف کرد و گفت به دلیل توقف واکسیناسیون‌های معمول، بیماری‌هایی مانند وبا، تب دنگی و سرخک به‌طور گسترده شیوع یافته‌اند. در عین حال، زیرساخت بیمارستان‌ها و مراکز درمانی کاملاً از هم پاشیده و کمبود داروهای ضروری باعث جان باختن بسیاری از کودکان و زنان باردار شده است. او افزود سوءتغذیه شدید در میان کودکان گسترش یافته و آنان به تغذیه درمانی فوری نیاز دارند.

به گفته این مقام مسئول، مراکز اسکان کافی وجود ندارد و بسیاری از آوارگان در سرپناه‌هایی ساخته‌شده از کاه زندگی می‌کنند که به‌طور مداوم در معرض آتش‌سوزی هستند. علاوه بر این، آنان با سرمای شدید شبانه و گرمای طاقت‌فرسای روز روبه‌رو هستند؛ شرایطی که جان آوارگان را تهدید می‌کند و نیازمند اقدام فوری برای تأمین سرپناه و خدمات اولیه است.

 

زنان و کودکان؛ آسیب‌پذیرترین قربانیان بحران

سخنگوی هماهنگی آوارگان تأکید کرد که وضعیت انسانی در سودان بسیار وخیم است و درگیری‌های ادامه‌دار، خطر وقوع قحطی واقعی را در مناطق دارفور، کردفان و نیل آبی از جمله در شهرها و مناطق نیرتتی، کولمی، ام‌برو، بلیل و کادوقلی را افزایش داده است.

او افزود کاهش ۵۰ درصدی سهمیه‌های غذایی توسط برنامه جهانی غذا، فشار مضاعفی بر مردم وارد کرده است. به گفته وی، برخی اردوگاه‌ها بیش از هفت ماه است که هیچ کمک غذایی دریافت نکرده‌اند و کمک‌های محدود موجود نیز پاسخگوی نیازها نیست.

بر اساس این گزارش، بیشترین آسیب از این بحران متوجه زنان، کودکان و سالمندان است. بسیاری از کودکان با گرسنگی شدید روبه‌رو هستند و برخی تنها یک وعده غذا در روز یا حتی یک روز در میان غذا می‌خورند. آن‌ها شب‌ها را در سرمای شدید و گرسنگی سپری می‌کنند و در معرض خطر مرگ تدریجی قرار دارند.