آرژین دیلک اونجل

آمد- سال ۲۰۲۵ برای زنان کورد، سالی پرچالش در زمینه حقوق زنان و مبارزه با خشونت بود. زنان با رهبری جنبش زن آزاد(ت.ژ.آ) از حضور در خیابان‌ها و فعالیت‌های مدنی خودداری نکردند و با برگزاری نشست‌ها و کنفرانس‌های متعدد در چهار بخش کوردستان و اروپا، تلاش کردند صلح، برابری جنسیتی و حقوق فرهنگی و اجتماعی مردم را ارتقا دهند.

در ادامه روند «فرآیند صلح و جامعه دموکراتیک»، زنان کورد فعال‌ترین گروه‌ها در ایجاد ابتکارات مدنی بودند. آن‌ها پس از برگزاری کارگاه «زنان صلح را گفتگو می‌کنند» در استانبول، «ابتکار زنان برای صلح» را تأسیس کردند و با راهپیمایی‌ها، تجمع‌ها و فعالیت‌های اجتماعی خواستار پایان سیاست‌های اجرایی محدودکننده، اصلاح ساختارهای سیاسی و تضمین حقوق زنان شدند.

از جمله اقدامات برجسته سال ۲۰۲۵، برگزاری کارگاه‌های «ایدئولوژی رهایی زنان» توسط مجلس زنان حزب مناطق دموکراتیک(د.ب.پ) در ۲۵ شهر ترکیه و کوردستان بود که در بیش از ۱۳۰ نشست زنان با آگاهی‌بخشی درباره برابری جنسیتی، خشونت و مشارکت سیاسی آشنا شدند.

زنان کورد همچنین با تمرکز بر قربانیان خشونت و سیاست‌های سرکوب، خواستار پیگیری پرونده‌های مربوط به مرگ مشکوک روژین کابایش و زنان دیگر شدند. آن‌ها ضمن برگزاری تجمع و راهپیمایی‌های محلی و ملی، بر لزوم شفافیت پرونده‌ها و پایان دادن به خشونت علیه زنان تأکید کردند.

راهپیمایی هفت روزه «با امید به سوی آزادی» از آمد تا آنکارا نیز از دیگر اقدامات زنان بود که در آن‌ها خواستار آزادی رهبر کوردها، تضمین حقوق زبانی و فرهنگی کوردها، پایان سیاست‌های اجرایی محدودکننده و رسمیت یافتن نظام ریاست مشترک شدند.

فعالان(ت.ژ.آ)، از جمله بهر پکر، اعلام کردند که زنان در سال ۲۰۲۵ نقش اصلی در فرآیند صلح و جامعه دموکراتیک داشته‌اند و در سال ۲۰۲۶ تمرکز بر ایجاد شوراها و کمیون‌های زنانه، تقویت جامعه مدنی و اقدامات عملی برای مقابله با خشونت و جنگ خواهد بود. آن‌ها بر لزوم همکاری جمعی با زنان فمینیست و بین‌المللی برای مقابله با خشونت و حفظ حقوق اجتماعی تأکید کردند.

در سالی که از سوی دولت ترکیه «سال خانواده» اعلام شد، زنان کورد و فعالان حقوق زن به افزایش خشونت علیه زنان در محیط خانواده و قتل‌های مشکوک اعتراض کردند و خواستار مدل «خانواده دموکراتیک» و تضمین حمایت قانونی و اجتماعی از زنان شدند.

زنان کورد همچنین به اهمیت ایجاد «جامعه اخلاقی و سیاسی» و نقش قوانین و کمون‌ها در تغییر اجتماعی اشاره کردند و تأکید کردند که تنها با ایجاد ساختارهای اجتماعی و مشارکت جوانان می‌توان برابری جنسیتی و دموکراسی واقعی را محقق کرد.