تجمع اعتراضی خانوادههای ربودهشدگان در سویدا؛ ۶ ماه بیخبری؛ ربودهشدگان کجا هستند؟
خانوادههای افراد ربودهشده و ناپدیدشده قهری در شهر سویدا، با برگزاری تجمعی اعتراضی خواستار روشنشدن سرنوشت فرزندان خود و آزادی فوری تمامی بازداشتشدگان، از جمله کودکان زیر ۱۸ سال شدند؛ مطالبهای که با گذشت شش ماه همچنان بیپاسخ مانده است.
روشیل جونیور
سویدا- خانوادههای ربودهشدگان و ناپدیدشدگان قهری، امروز شنبه ۲۰ دیماه (۱۰ ژانویه)، مقابل ساختمان استانداری سویدا تجمع کردند و خواستار روشنشدن سرنوشت فرزندان خود شدند؛ پروندهای که وارد ششمین ماه خود شده، بیآنکه اقدامی رسمی برای پیگیری آن صورت گرفته باشد.
در این تجمع، صدای مادران داغدار با پرسشی مشترک طنینانداز شد: «تا کی سرنوشت فرزندان ما در ابهام میماند؟» شرکتکنندگان تأکید کردند که این مسئله پیش از آنکه یک پرونده حقوقی باشد، یک فاجعه انسانی است و تداوم ناپدیدسازی قهری، پیامدهای روانی و اجتماعی عمیقی بر خانوادهها بر جای گذاشته است.
«میخواهم بدانم پسرم کجاست»
هدی الهادی، مادر رواد الاعور، با روایت ربودهشدن فرزندش گفت: «پسرم همراه پدرش برای رساندن من به بیمارستان در راه بود که ربوده شد. آنها غیرمسلح بودند. همسرم از ربایندگان خواست اگر قرار است کسی را ببرند، او را ببرند، اما پسرم را جلوی چشمانش بردند.»
او افزود که پدر رواد پس از این حادثه دچار افت شدید جسمی و روحی شد و یک ماه پیش بر اثر اندوه از دست دادن فرزندش جان باخت. هدی الهادی با تأکید بر آزادی همه ناپدیدشدگان گفت: «فقط میخواهم بدانم پسرم کجاست.»
«رنجی که هر روز تکرار میشود»
نوال الجبر نصر نیز از تراژدی روزانه خانوادهها سخن گفت و تأکید کرد که فرزندانشان مرتکب هیچ جرمی نشدهاند و تنها «از زمین و شرافت خود دفاع کردهاند». به گفته او، تداوم ناپدیدسازی قهری، خانهها را خالی و دلها را زخمی کرده است.
«مدنی و غیرمسلح بود»
وداد مزهر، همسر احمد سالم مزهر، از بازداشت همسرش در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۵ در جریان حمله به سویدا خبر داد و گفت: «او کنار مغازهاش و در حال تهیه مایحتاج خانه بود. غیرمسلح و تنها نانآور خانواده.»
او با اشاره به گزارشهای غیررسمی درباره نگهداری همسرش در زندان عدرا گفت: «حتی وجود او را هم تأیید نکردهاند. دختر کوچکش هر شب تصویر پدرش را در خواب میبیند؛ این کودک به چه گناهی مجازات میشود؟»
درخواستها بیپاسخ ماندهاند
نجوی الطویل، از شرکتکنندگان تجمع، با انتقاد از تبدیل پرونده ربایش و بازداشتها به «معاملههای تبادل»، گفت بسیاری از بازداشتشدگان ماههاست در زندان عدرا نگهداری میشوند و برخی از آنها دست به اعتصاب غذا زدهاند.
او افزود: «با وجود مراجعه مکرر به نهادهای بینالمللی، صلیب سرخ و سازمانهای حقوق بشری، هنوز هیچ پاسخ عملی دریافت نکردهایم.»
شرکتکنندگان خواستار امکان تماس با بازداشتشدگان، تعیین وکیل برای آنان و آزادی فوری همه افراد ناپدیدشده شدند و هشدار دادند که حضور کودکان زیر ۱۸ سال در میان بازداشتشدگان، نقض آشکار قوانین بینالمللی و مصداق جنایت جنگی است.
«آزادی، حق است نه امتیاز»
کیان الصباغ، وکیل دادگستری و عضو کمیته عالی حقوقی سویدا، اعلام کرد بیش از ۷۰ نفر بهطور قهری ناپدید شدهاند و گفت: «آزادی حق انسان است، نه بخشش.»
او با اشاره به تجمعات مردمی در سویدا تأکید کرد که زنان و مردان این شهر با صدایی واحد خواستار آزادی ربودهشدگان شدهاند و از جامعه جهانی و نهادهای ضامن خواست فوراً برای آزادی آنان اقدام کنند.
کیان الصباغ همچنین نسبت به آنچه «تکرار الگوی کشتار» در حلب خواند هشدار داد و گفت: «همانطور که پیشتر در سویدا و مناطق ساحلی رخ داد، امروز نیز سکوت جهانی میتواند به فجایع تازهای منجر شود.»
او سخنانش را با این جمله به پایان رساند: «آزادی برای ربودهشدگان، آزادی برای همه زندانیان.»