تداوم حملات علیه کوردها در روژآوا؛ کشتار و شکنجه مردم در سکوت بینالمللی
با وجود اعلام آتشبس از سوی دولت موقت سوریه، حملات علیه کوردها در شمال و شرق این کشور ادامه دارد و گزارشها از کشتار و شکنجه، بهویژه علیه زنان در رقه، نگرانیها درباره استفاده ابزاری از دین و تداوم خشونت سازمانیافته را افزایش داده است.
آرژین دیلک اونجَل
آمد- با وجود اعلام «آتشبس» از سوی دولت موقت سوریه، حملات علیه کوردها در شمال و شرق سوریه همچنان ادامه دارد. در حملات گروهک جهادی هیئت تحریرالشام به محلههای شیخ مقصود و اشرفیه، پیکر دنیز چیا، عضو نیروهای امنیت داخلی که در جریان یک عملیات فدایی جان باخته بود، از سوی گروهکهای جهادی از ارتفاع به پایین پرتاب شد؛ اقدامی که واکنشها و اعتراضهای گستردهای را در پی داشت.
پس از محلههای شیخ مقصود و اشرفیه، اینبار گروهک جهادی هیئت تحریرالشام و گروهکهای وابسته به ترکیه در رقه دست به کشتار کوردها زدهاند و از این منطقه بهویژه اخبار نگرانکنندهای درباره شکنجه زنان منتشر میشود. بنا بر گزارشها، اخیراً در تقاطع النعیم در رقه، دو زن که هویتشان اعلام نشده، پس از شکنجه به قتل رسیدهاند و شدت شکنجه بهگونهای بوده که تمامیت پیکر آنان از بین رفته است.
منیژه رومیسـا گولمز، سخنگوی حزب انسان و آزادی (PİA) و دبیر ابتکار اتحاد، با بیان اینکه این کشتارها «به نام اسلام» علیه کوردها انجام میشود، نسبت به سکوت افکار عمومی واکنش نشان داد.
«تلاش میکنند کشتارها را مشروع جلوه دهند»
منیژه گولمز گفت اینکه این گروههای مسلح هنگام ارتکاب جنایت با فریاد «اللهاکبر» عمل میکنند، با هدف ایجاد این تصور است که کشتارها «برای دین» انجام میشود، در حالی که این گروهها دین را مطابق منافع خود تفسیر میکنند.
او با اشاره به نمونههایی از تاریخ اسلام گفت در دوره امویان و واقعه کربلا نیز از دین برای اهداف سیاسی استفاده شده و این روش از گذشته تا امروز ادامه داشته است.
منیژه گولمز با انتقاد از این وضعیت گفت: «متأسفانه امروز اسلام به ابزاری در دست تفکر داعش و برخی احزاب و گروهکها در خاورمیانه تبدیل شده است.» او با اشاره به کشتار کوردها افزود: «امروز مظلومان خاورمیانه، کوردها هستند.»
«با سوءاستفاده از دین در پی نابودی یک ملت هستند»
او تأکید کرد: «اکنون هدف اصلی آنها کوردها هستند و در کنار کوردها، علویان، دروزیها و هر گروهی که آن را مانعی در برابر خود میبینند و به حاشیه میرانند. با استفاده از دین، در پی نابودی این گروهها هستند. بسیاری از کشورهای خاورمیانه و برخی گروهها در این کشورها چنین رویکردی دارند. در خاورمیانه، نادیده گرفتن ظلمی که به "غیرِ خودی" میشود، همواره آسانتر بوده است. بهویژه ظلم به کسانی که از نظر ملی، قومی و دینی مانند آنها نیستند، یا سکوت در برابر این ظلم، به نوعی به سنت تبدیل شده است. برای مثال، همه به حمله به فلسطین واکنش نشان میدهند، اما در برابر حملات به روژاوا سکوت میکنند؛ سکوتی که بهویژه از سوی قشرهای مذهبی، تأملبرانگیز است.»
«وقتی پای ملت کرد در میان باشد، خود را به ناشنوایی و لالی میزنند»
منیژه گولمز با تأکید بر اینکه هر کسی که خود را «انسان» میداند باید در برابر همه کشتارها بایستد، گفت: «میبینیم کسانی که خود را مسلمان و دیندار میدانند، ظلمی را که به غیرِ خودشان میشود، عادی جلوه میدهند.»
او ادامه داد: «فرقی نمیکند کسی چقدر اسلام بداند یا چقدر روشنفکر باشد؛ وقتی موضوع، ملت کورد باشد، خود را به ناشنوایی و لالی زدن، محصول یک ذهنیت نژادپرستانه است. اگر چنین نبود، کسی که برای غزه اندوهگین میشود، برای روژاوا هم اندوهگین میشد. یا کسی که برای مسلمان ناراحت میشود، برای علوی و دروزی هم ناراحت میشد. مأموریت اصلی اسلام نیز همین است؛ اینکه غیرِ خودی را هم مانند خودی ببینی و همانگونه با او رفتار کنی. آنچه امروز شاهد آن هستیم، نتیجه زیستن و پذیرش اسلامی است که خودشان ساختهاند.»
«ظلم حتماً ضد خود را میآفریند»
منیژه گولمز با اشاره به مقاومت کسانی که در برابر حملات به غیرنظامیان در روژاوا سکوت نکردهاند، گفت: «اگر ظلم علیه کوردها، دروزیها و علویان وجود نداشت، آیا این همه آشوب و درگیری بهوجود میآمد؟ قطعاً نه. اما ظلم همواره ضد خود را میآفریند. این در طول تاریخ چنین بوده است؛ انقلابها و جنگهای داخلی نیز به همین شکل شکل گرفتهاند.»
او تأکید کرد که مسلمان واقعی کسی است که در برابر ظلم صدا بلند کند و افزود: «اگر در برابر ظلمی که به غیرِ خودم میشود سکوت کنم، فردا که همان ظلم به من روا داشته شود، نباید انتظار داشته باشم کسی اعتراض کند.»
«راه درست، زندگی آزادانه انسانهاست»
منیژه گولمز با اشاره به خیزشهایی که در ابتدای ژانویه در ایران و روژهلات کوردستان به دلایل اقتصادی آغاز شد و سپس به مطالبات آزادیخواهانه تبدیل گردید، گفت این اعتراضها نیز مانند روژاوا، نتیجه فشار و سرکوب است. او افزود: «رژیمهای رادیکال همیشه ضد خود را تولید میکنند. رژیمهای ستمگر همواره مظلومان خود را میآفرینند و در برابر آن، انفجار اجتماعی رخ میدهد. سالها پیش در ایران، زنان باحجاب مظلوم بودند؛ امروز کسانی که نمیخواهند حجاب داشته باشند یا مانند حاکمان فکر نمیکنند، قربانی هستند. در حالی که تنها راه درست این است که همه بتوانند آزادانه خود را بیان کنند.»
یادآوری «پیمان مدینه»
منیژه گولمز در پایان با اشاره به «پیمان مدینه»، نخستین قرارداد سیاسی و اجتماعی که پیامبر اسلام پس از هجرت، برای همزیستی مسالمتآمیز میان پیروان ادیان، قبایل و گروههای مختلف در مدینه امضا کرد، گفت: «اگر میخواهیم مأموریت واقعی اسلام را نشان دهیم، باید به پیمان مدینه که پیامبر برای صلح و آشتی ارائه کرد، نگاه کنیم. اگر بتوانیم ما هم چنین الگویی را محقق کنیم، بدون تردید در خاورمیانه نیز صلح و آرامش برقرار خواهد شد.»