سایه وحشت بر مناطق ساحلی سوریه؛ موج مرموز ناپدید شدن و ربودن زنان در طرطوس و لاذقیه

افزایش موارد ناپدید شدن و آدم‌ربایی زنان در مناطق ساحلی سوریه، فضای نگرانی عمیقی ایجاد کرده است؛ تازه‌ترین رخدادها در طرطوس و لاذقیه، بار دیگر زنگ خطر بی‌ثباتی امنیتی و حملات فرقه‌ای را به صدا درآورده است.

ماسا سلطان

لاذقیه- در پی انتشار مکرر اخبار مربوط به ناپدید شدن زنان و قطع ارتباط با آن‌ها در شرایطی که جزئیات برخی از این موارد همچنان مبهم است، فضای نگرانی در میان زنان مناطق ساحلی سوریه ادامه دارد؛ این وضعیت در حالی است که بیم آن می‌رود دایره خطری که احساس امنیت زنان را هنگام رفت‌وآمد و انجام امور روزمره تهدید می‌کند، بیش از پیش گسترش یابد.

تشدید نگرانی‌ها از ناپدید شدن زنان در مناطق ساحلی سوریه را نمی‌توان جدا از وضعیت بی‌ثباتی امنیتی و تنش‌های فرقه‌ای دانست که این منطقه در دوره گذشته شاهد آن بوده است؛ به‌ویژه در سایه گزارش‌هایی که ارتکاب نقض حقوق و حملاتی از سوی دولت موقت سوریه علیه غیرنظامیان بر اساس تعلقات فرقه‌ای را مستند کرده‌اند؛ حملاتی که زنان، دختران و خانواده‌هایی را به‌طور کامل هدف قرار داده است.

در تازه‌ترین مورد، خانواده «کاریس علی» ساعت دو و نیم بعدازظهر شنبه ١۴ نوامبر جاری، پس از آنکه او مقابل ترمینال جدید شهر طرطوس دیده شده بود، ارتباط خود را با وی از دست دادند. بر اساس اطلاعاتی که خانواده‌اش ارائه داده‌اند، کاریس علی اهل روستای «بشبطه» و ساکن روستای «قلع الصویری» است.

کاریس علیِ ۲۳ ساله به همراه مادرش برای عیادت از پدرش که بر اثر سقوط از درخت زیتون تحت عمل جراحی قرار گرفته و بستری بود، به بیمارستان ملی طرطوس رفته بود.

تا این لحظه ابعاد و چگونگی قطع ارتباط با او روشن نشده و ناتوانی در ردیابی موقعیت مکانی‌اش باعث شده است که کشف محل حضور و اطمینان از سلامتی او به یک اولویت فوری و ضروری تبدیل شود.

همچنین دیده‌بان حقوق بشر سوریه از وقوع یک حادثه آدم‌ربایی مرموز در محله «سقوبین» در حومه شهر لاذقیه در روز یکشنبه ١۵ نوامبر مقابل یکی از مغازه‌های این منطقه خبر داده است که فضای نگرانی و التهاب را در میان ساکنان تشدید کرده است.

 

حملات و نقض حقوقی که امنیت زنان را در ساحل سوریه تهدید می‌کند

در همین راستا، «لارا العبد»، وکیل پایه یک دادگستری و متخصص در امور زنان و دفاع از حقوق آن‌ها، در گفت‌وگویی اختصاصی با خبرگزاری ما اظهار داشت: «نمی‌توان با این اخبار به‌عنوان وقایعی جداگانه یا صرفاً نام‌هایی جدید در فهرست مفقودشدگان برخورد کرد. هر خبری درباره زنی که اثری از او نیست، ترسی را به جا می‌گذارد که از مرز خانواده‌اش فراتر می‌رود و به زنان دیگری سرایت می‌کند که از خود می‌پرسند در مسیر بازگشت به خانه، هنگام انتظار برای وسیله نقلیه یا در جریان رفت‌وآمد میان روستاها و شهرها چه سرنوشتی در انتظارشان است.»

او می‌افزاید: «نگرانی به بخشی از جزئیات روزمره ما تبدیل شده است؛ با تماس‌های تلفنی از حال یکدیگر باخبر می‌شویم، اخبار غایبان را با دل‌هایی نگران دنبال می‌کنیم و احساس می‌کنیم ساده‌ترین حقوق ما مانند بیرون رفتن، رفت‌وآمد و بازگشت امن به خانه‌هایمان، دیگر اموری نیستند که بتوان بدون ترس روی آن‌ها حساب کرد. این موارد از سطح زنان و دختران فراتر رفته و خانواده‌ها و کل جامعه را درگیر می‌کند؛ به‌طوری که غیبت یک زن به وضعیتی از انتظار طاقت‌فرسا تبدیل می‌شود که در آن خانواده به هر خبر یا تماسی دل می‌بندد، در حالی که پرسش‌ها درباره شرایط ناپدید شدن و نهادهای مسئول برای روشن کردن سرنوشت مفقودشدگان همچنان بی‌پاسخ مانده است.»

 

موارد مفقود شدن زنان نیازمند اقدام جدی است

تکرار این اخبار، اقدام جدی برای بررسی موارد مفقود شدن زنان، پاسخ‌گویی سریع به گزارش‌های خانواده‌هایشان و ارائه اطلاعات موثق به افکار عمومی را می‌طلبد.

شماری از زنان فعال حقوق بشر نیز دیدگاه خود را درباره این حوادث مکرر این‌گونه بیان می‌کنند: «ما نمی‌خواهیم ناپدید شدن یک زن به خبری عادی و گذرا تبدیل شود، نه می‌خواهیم خانواده‌هایمان به انتظار عادت کنند و نه مجبور شویم قدم‌هایمان را با ترس برداریم. ما می‌خواهیم بدانیم کاریس علی و امثال او کجا هستند، سالم به آغوش خانواده‌هایشان بازگردند و هر زنی در مناطق ساحلی سوریه حق زندگی و رفت‌وآمد داشته باشد، بی‌آنکه امنیتش به یک علامت سؤال تبدیل شود؛ و مهم‌تر از همه، این پدیده‌ها که زنگ خطر فروپاشی و تباهی جامعه را به صدا درآورده‌اند، متوقف شوند.»

گزارش لابی زنان سوریه در ماه مه سال جاری میلادی نیز به ثبت ده‌ها مورد آدم‌ربایی و ناپدیدسازی قهری زنان و دختران در مناطق ساحلی سوریه و حومه حماه و حمص از سال ۲۰۲۵ اشاره کرده و تأکید کرده بود که بخش قابل توجهی از آن‌ها همچنان مفقود هستند.