نامه لیلا گوون به نرگس محمدی: قلب ما کنار تو میتپد
لیلا گوون و زنان زندانی سیاسی کورد در نامهای به نرگس محمدی، با شعار «ژن، ژیان، آزادی» بر مبارزه مشترک تأکید کردند: «آزادی، سرود کسانی است که زندگی را در مقام مقاومت زیستهاند. تو نیز با ایستادگیات، یکی از زیباترین نُتهای این سرودی، نرگس عزیز.»
مرکز خبر – لیلا گوون با ارسال نامهای به نرگس محمدی، برنده ایرانی جایزه نوبل صلح، در پی آغاز اعتصاب غذای او، همبستگی خود را اعلام کرد. این نامه به نمایندگی از زنان زندانی سیاسی کورد نوشته شده و در آن، ضمن درود به مبارزات زنان ایرانی، بر مقاومت مشترک با محوریت شعار «ژن، ژیان، آزادی» تأکید شده است.
در این نامه خطاب به نرگس محمدی گفته شد: مقاومت تو مقاومت ما و مبارزه تو مبارزه ماست. زنان در سراسر جهان یک ملتاند؛ ما ملت زنانیم و نیمی از جامعه و جهان را تشکیل میدهیم. ایران و سراسر بینالنهرین را با خرد، وجدان و عدالت زنانه، به سرزمینی دموکراتیک، زیستمحیطی و آزادیخواه بدل خواهیم کرد.
در این نامه آمده است:
«مقاومان با سلامهایشان پلهای مقاومت میسازند؛ پلهایی که بر آن، کودکان، زنان و ملتها با سرودهای آزادیبخش خود به سوی فردا گام برمیدارند.
خواهر عزیزمان نرگس محمدی، آنطور که از رسانهها شنیدهایم، در اعتراض به بیعدالتیهایی که بر تو روا داشتهاند دست به اعتصاب غذا زدهای. ما زنانی که به نیروی کلمات «ژن، ژیان، آزادی» ایمان داریم، پیش از همه صدایت را شنیدیم.
ما بهعنوان زنان زندانی سیاسی کورد، سلام، عشق و همبستگی خود را برای تو و زنان مبارز ایران میفرستیم. ما زنان خاورمیانه از خود میپرسیم چرا سرزمینهای کهنی که زادگاه انسانیت و گهواره زندگی اجتماعی بودهاند، امروز تا این اندازه به ساختارهایی زنستیز و زنکش تبدیل شدهاند؟ ایران نیز دارای پیشینهای عمیق و فرهنگی ریشهدار است؛ بلوچها، آذریها، کوردها، فارسها و بسیاری مردمان دیگر، با زبانها، فرهنگها و باورهای گوناگون، قرنها در کنار هم و بر پایه ریشههای خود زیستهاند. اما امروز جغرافیای ما چهرهای دیگر یافته است.
ما میدانیم که خشونت علیه زنان پدیدهای جهانی و به قدمت تمدن دولتمحور است؛ مسئلهای تازه نیست. از زمانی که به فرهنگ الهه مادر یورش برده شد، هم قوانین دولتها و هم حقوق بینالملل، همواره ساختارهای مردسالار را پاس داشتهاند. نیروهای مسلط از خرد و آگاهی زنان هراس دارند و به همین دلیل با هر روشی میکوشند صدای ما را خاموش کنند. صدور دهها سال حکم زندان برای هر یک از ما نیز از همین روست. میخواهند زنان را بترسانند و آنان را به کوچکترین واحد دولت، یعنی خانواده، محدود کنند. اما زنان در طول تاریخ، با وجود همه موانعی که نظام مردسالار پیش پایشان گذاشته، هرگز تسلیم نشدهاند.
زنان چه هنگام برده شدن به سوی گیوتین، چه رفتن به پای چوبه دار، چه افکنده شدن در آتش و دیگها، چه ایستادن در برابر جلادان، چه پریدن از پرتگاه و چه افتادن در سیاهچالها، همواره با سری افراشته و پیشانی بلند قدم برداشتهاند.
در ایران، روسری ژینا (مهسا) امینی به نماد خیزش زنان بدل شد؛ و در روژاوا، گیسبافته زن مبارز کورد، ذهنیت تاریک مردسالار را برملا کرد و به نماد همبستگی مردمش تبدیل شد. ما زنان خاورمیانه آشکارا میگوییم: از دستان کارگر و خلاق ما، از اندیشه نوآور ما و از دلهای جسور و جمعی ما بترسید! دیروز همه ما لیلا قاسم بودیم، شیرین علمهولی بودیم، سکینه جانسز بودیم، آرین میرکان بودیم؛ و امروز همه ما نرگس محمدی هستیم.
بدان نرگس عزیز، مقاومت تو مقاومت ما و مبارزه تو مبارزه ماست. زنان در سراسر جهان یک ملتاند؛ ما ملت زنانیم و نیمی از جامعه و جهان را تشکیل میدهیم. ایران و سراسر بینالنهرین را با خرد، وجدان و عدالت زنانه، به سرزمینی دموکراتیک، زیستمحیطی و آزادیخواه بدل خواهیم کرد. امیدوارم تو و همه زنان ایران صدای «ژن، ژیان، آزادی» را که ما از زندانهای ترکیه فریاد میزنیم، میشنوید. قلب ما کنار تو میتپد.
دوست من زینب کارامان که ۲۰ سال از عمرش را در زندان گذرانده و اکنون در کنارم است، میگوید: «آزادی، سرود کسانی است که زندگی را در مقام مقاومت زیستهاند. تو نیز با ایستادگیات، یکی از زیباترین نُتهای این سرودی، نرگس عزیز.»
مقاومان با سلامهایشان پلهای مقاومت میسازند؛ و بر آن پل، کودکان، زنان و ملتها با آواز آزادی به سوی فردا میروند. ما نیز خواستیم هرچند کوتاه، با این پیام به تو برسیم.
هزاران درود بر همه زنانی که در برابر نظامهای مردسالار ایستادهاند.
ژن، ژیان، آزادی!»