مبارزه با فرهنگ سکوت؛ کمپین اقلیم باشور کوردستان برای پایان دادن به قتل و خودسوزی زنان

بهار مونزیر، مدیر شبکه ۸ مارس، از آغاز کمپینی گسترده از سوی فعالان مدنی، هنرمندان و وکلای دادگستری برای آگاه‌سازی عمومی، حمایت از بازماندگان خشونت و مقابله با عادی‌شدن قتل و خودسوزی زنان در منطقه خبر داد.

هِلین احمد

سلیمانی- قتل و خودسوزی زنان تنها تراژدی یک زندگی فردی نیست، بلکه جراحتی عمیق‌تر است بر پیکر جامعه؛ جراحتی که با سکوت و عادی‌شدن خشونت، عمیق‌تر می‌شود. در شرایطی که زنان به واسطه خشونت و فشارهای اجتماعی و خانوادگی با مرگ و رنج‌های جسمی و روحی روبه‌رو می‌شوند، «شبکه ۸ مارس» با اجرای یک کمپین آگاه‌سازی در شهر کرکوک و سطح اقلیم باشور کوردستان تلاش می‌کند این پدیده را از حصار سکوت خارج کند.

 این کمپین با مشارکت فعالان حقوق زنان، هنرمندان، وکلای دادگستری و زنان بازمانده از خشونت، و با استفاده از مستندسازی، جمع‌آوری امضا، فعالیت‌های میدانی و رسانه‌های اجتماعی، تلاش می‌کند داستان زنان قربانی را به گوش جامعه برساند و شهروندان را به مشارکت در جلوگیری از قتل و خودسوزی زنان دعوت کند؛ تا دیگر هیچ زنی قربانی سکوت و ناامیدی نشود. این کمپین از اوایل اکتبر ۲۰۲۶ آغاز شده و تمامی شهرها و روستاهای اقلیم باشور کوردستان را در بر می‌گیرد.

بهار مونزیر، مدیر شبکه ۸ مارس و یکی از هماهنگ‌کنندگان کمپین مبارزه با قتل و خودسوزی زنان، اشاره کرد که این کمپین علیه خودکشی و خودسوزی زنان از تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ اعلام شده است. وی گفت: «کمپینی در سطح اقلیم و شهر کرکوک علیه خودسوزی و قتل زنان اعلام شد. ابتدا فعالیت کمپین را به عنوان پیامی آگاه‌سازی برای رسانه‌های اقلیم باشور کوردستان آغاز کردیم. این کمپین بین هشت ماه تا یک سال به طول می‌انجامد تا از دغدغه‌ای سازمانی به دغدغه‌ای همگانی در سطح جامعه تبدیل شود. همچنین از طریق تهیه فیلم‌های مستند، رنج‌ها و فجایعی را که بر سر زنان آمده است در برابر دیدگان شهروندان قرار می‌دهیم. بسیاری از زنان بر اثر اقدام به خودکشی و خودسوزی با مشکلات شدید جسمی و چهره‌ای مواجه شده‌اند؛ ما با مستندسازی این موارد، آن‌ها را به نمایش می‌گذاریم تا قتل زنان دیگر امری عادی تلقی نشود. از دهه ۹۰ میلادی تاکنون قتل زنان استمرار داشته است. در ادامه این کمپین، جمع‌آوری امضا علیه قتل زنان در سطح بازارها و جامعه انجام می‌شود و افرادی که خارج از کشور هستند نیز می‌توانستند امضاهای خود را به صورت آنلاین ارسال کنند. برنامه بعدی، بازدید از «بیمارستان اورژانس» است؛ جایی که بسیاری از بخش‌های سوانح سوختگی آن از پیامدهای خودسوزی و ناچار شدن زنان به سوختن رنج می‌برند. پس از آن، از طریق هنرمندان و برنامه‌های تلویزیونی پیام‌هایی را به شهروندان می‌رسانیم و از طریق نشست‌ها، سیمینارها و شبکه‌های اجتماعی به آگاه‌سازی ادامه می‌دهیم.»

 

این کمپین تمامی کوچه‌‌ها را در بر می‌گیرد

وی در ادامه سخنان خود تأکید کرد که هدف این کمپین، آگاه‌سازی تمامی اقشار جامعه است و افزود با اخذ مجوزهای لازم برای فعالیت‌ها، تلاش می‌کنیم تا با برخورداری از آزادی عمل و مجوز رسمی، آگاهی‌رسانی را گسترش دهیم. او گفت: «این کمپین تمامی کوچه‌‌های شهر را در بر می‌گیرد و در کوی و برزن نماینده خواهیم داشت. مدارس و دانشگاه‌ها مسیرهای موفقیت این کمپین هستند و مراکز بهداشتی و ادارات دولتی نیز باید تحت پوشش این کمپین قرار گیرند. همچنین هدف ما این است که از طریق شبکه‌های اجتماعی تمامی شهروندان را آگاه سازیم. کمپین ما تنها محدود به شهرها نخواهد بود، بلکه روستاهای باشور کوردستان را نیز شامل می‌شود.»

 

«بخشی از افرادی که در این کمپین مشارکت دارند، خانواده‌های زنان کشته‌شده هستند»

وی با اشاره به ایده راه‌اندازی کمپین مبارزه با قتل و خودسوزی زنان گفت: «در استراتژی شبکه ۸ مارس نکات متعددی وجود دارد، یکی از محورهای ما ایستادگی در برابر خودکشی و خودسوزی است. شبکه ۸ مارس شامل نوشته‌ها و بیانیه‌های مختلفی است و فعالان و مدافعان حقوق زنان در این شبکه برای احقاق حقوق زنان کار و مقاومت می‌کنند. در همین راستا و با انتخاب زنان توانمند در این حوزه، کمپین خود را اعلام کردیم. زنان توانمند زیادی در این کمپین به مبارزه برخاسته‌اند؛ زنان هنرمند، وکیل و صاحبان مشاغل به شهروندان آگاهی می‌دهند. همچنین پس از اخذ مجوزها، از اوایل نوامبر فعالیت‌های خود را ادامه می‌دهیم و با همکاری نهادهای ذی‌ربط، شهروندان را نسبت به خشونت‌ها و قتل‌های علیه زنان آگاه می‌سازیم و تلاش می‌کنیم از قتل و سوزاندن زنان انزجار ایجاد کنیم. استقبال خانواده‌ها و زنانی که با خشونت و خودسوزی روبه‌رو بوده‌اند کمی ضعیف است، اما در تلاشیم آن دسته از زنان و خانواده‌هایی را که تاوان سوزانده‌شدن و کشته‌شدن زنان را پس می‌دهند، وارد این عرصه کنیم. جای خوشحالی است که زنانی که خود قربانی خشونت و خودسوزی بوده‌اند، در این کمپین جای می‌گیرند و در فیلم‌های مستند مشارکت می‌کنند تا جامعه را آگاه سازند. برخی از شرکت‌کنندگان، خانواده‌های زنان مقتول هستند؛ از جمله پرونده‌ی مادرشوهر زنی که دخترش به قتل رسیده است. وی اشاره کرد که اگر به موقع به فریاد دخترش می‌رسیدند، او زنده می‌ماند و توسط مرد دیگری کشته نمی‌شد و فرزندانش بی‌سرپرست نمی‌ماندند. ما در تلاشیم تمام این داستان‌ها را به مستند تبدیل کنیم تا جامعه در برابر قتل و خودسوزی زنان چشم‌بازتر عمل کند.»

 

«می‌خواهیم برای قتل‌ها حد و مرزی تعیین کنیم»

وی در پایان سخنان خود گفت: «حمایت از کمپین همچنان ادامه دارد و ما زمان مشخصی برای پایان آن تعیین نکرده‌ ایم؛ بلکه هدف ما این است که افراد باتجربه و دارای داستان‌های واقعی را گرد هم آوریم تا دیگر هیچ زنی به واسطه قتل، زندگی‌اش به پایان نرسد. می‌خواهیم دست در دست هم برای این قتل‌ها مرزی تعیین کنیم. این کمپین محدود نیست و هر کس که هدف ایجاد تغییر را دارد می‌تواند در آن مشارکت کند. این کمپین دریچه‌ای باز است و هر کس که بخواهد برای دستیابی زنان به یک زندگی سالم در این تغییرات با ما همراه باشد، می‌تواند حضور یابد. ما با هدف جلوگیری از قتل و خودسوزی زنان تلاش می‌کنیم.»