بهاران لهیب

افغانستان- در ماه‌های جدی و دلو، سرمای سنگین زمستان نه‌تنها کوچه‌ها و خانه‌های افغانستان را در بر می‌گیرد، بلکه بر زندگی بسیاری از زنان نیز سایه‌ای از اندوه و ناامنی می‌افکند. در این دو ماه، گزارش‌های پراکنده از قتل زنان و مرگ‌های ناشی از خودکشی، بار دیگر توجه‌ها را به وضعیت بحرانی حقوق و امنیت زنان جلب می‌کند. این رخدادها تنها آمارهای سرد و بی‌روح نیستند، بلکه روایت‌های تلخی از زندگی‌هایی‌اند که در سکوت، فشار و بی‌پناهی خاموش می‌شوند.

زمستان در افغانستان همواره با دشواری‌های اقتصادی، بیکاری و محدودیت‌های بیشتر همراه بوده است. برای زنانی که از پیش با محدودیت‌های اجتماعی و خانوادگی روبه‌رو هستند، این شرایط می‌تواند به انزوای عمیق‌تر و کاهش دسترسی به حمایت‌های اجتماعی بینجامد. در چنین فضایی، خشونت‌های خانوادگی و اجتماعی گاه شدت می‌یابد و برخی زنان در نبود پناهگاه و حمایت مؤثر، قربانی قتل‌های ناموسی یا خشونت‌های خانگی می‌شوند.

از سوی دیگر، فشارهای روانی ناشی از محدودیت‌های آموزشی و کاری، محرومیت از مشارکت اجتماعی و احساس بی‌آیندگی، بر سلامت روان بسیاری از زنان تأثیر گذاشته است. برخی از زنان در مواجهه با این فشارها، احساس درماندگی و بی‌پناهی عمیقی را تجربه می‌کنند که می‌تواند آنان را به تصمیم‌های تراژدی سوق دهد. این واقعیت تلخ نشان می‌دهد که مسئله تنها فردی نیست، بلکه ریشه در ساختارهای اجتماعی و سیاسی دارد.

در ماه‌های جدی و دلو، کوتاهی روزها و سردی هوا نیز می‌تواند بر روحیه افراد اثر بگذارد. کاهش تعاملات اجتماعی و محدودتر شدن رفت‌وآمدها، به‌ویژه در مناطق روستایی، باعث می‌شود بسیاری از زنان در چهاردیواری خانه‌ها محصور بمانند. در چنین شرایطی، اگر خشونت یا فشار روانی وجود داشته باشد، امکان دسترسی به کمک و دادخواهی به حداقل می‌رسد.

همچنین، نبود سازوکارهای حمایتی موثر، از جمله پناهگاه‌های امن، خدمات مشاوره روانی و دسترسی به نهادهای عدلی مستقل، بر شدت این بحران افزوده است. بسیاری از موارد قتل یا مرگ‌های مشکوک زنان یا ثبت نمی‌شود یا به‌درستی بررسی نمی‌گردد، که این خود زمینه‌ساز تداوم خشونت می‌باشد.

نقش رسانه‌ها و جامعه مدنی در بازتاب این رویدادها اهمیت حیاتی دارد، زیرا سکوت، به عادی‌سازی خشونت می‌انجامد. با این حال، محدودیت‌های موجود بر فعالیت‌های مدنی و رسانه‌ای، سبب شده است که بسیاری از روایت‌ها هرگز شنیده نشوند. در نتیجه، خانواده‌ها در غم خود تنها می‌مانند و جامعه از درک ابعاد واقعی بحران محروم می‌شود.

با تاسف باید گفت که با نشر اصول‌نامه محاکم طالبان به شکل علنی از خشونت خانوادگی و بردگی زنان حمایت کرده و گفته اند که مرد حق لت و کوب زنان را دارند درصورت که اثر از آن در بدن زن باقی نماند و شکستگی به وجود نیاورد. اینبار بازهم ما به قتل تعداد از زنان افغانستان دسترسی پیدا کردیم که مجبور به خودکشی شدند و یا به قتل رسیدند قابل یاد‌اورید است که دولت طالبان در این قتل‌ها مستقیم و یا غیر مستقیم سهم دارند.

به تاریخ ۱۴ جدی ۱۴۰۴، زنی در شهر جلال‌آباد توسط برادر همسرش به قتل رسید.

به تاریخ ۱۵ جدی ۱۴۰۴، در شهر کابل مقابل وزارت مالیه دختر جوانی توسط همسرش با شلیک گلوله به قتل رسید.

به تاریخ ۱۶ جدی ۱۴۰۴، جسد دختری ۱۶ ساله در ولسوالی ناور ولایت غزنی، از منزل شان به دست آمده، که به شکل مرموز به قتل رسیده بود.

به تاریخ ۱۷ جدی ۱۴۰۴، در ولسوالی اسمار ولایت کنر با انفجار مواد انفجاری یک زن و یک کودک جان باختند و یک کودک دیگر زخم برداشت.

به تاریخ ۱۸ جدی ۱۴۰۴، زنی در ولسوالی بالامرغاب ولایت بادغیس توسط همسرش به قتل رسید.

به تاریخ ۲۰ جدی ۱۴۰۴، دختر ۱۱ ساله از اثر خشونت خانوادگی در غرب کابل خود را حلق‌آویز نمود و به زندگیش پایان داد.

به تاریخ ۲۵ جدی ۱۴۰۴، در ولسوالی قیصار ولایت فاریاب بر اثر انفجار گلوله جامانده، دو دختر و یک زن کشته، یک کودک دیگر زخم برداشت.

به تاریخ ۲۸ جدی ۱۴۰۴، جسد سلاخی شده‌ای زنی در مرکز کابل داخل دریا(رودخانه) به دست آمد.

به تاریخ ۲۹ جدی ۱۴۰۴، در حمله بر رستورانت چینی‌ها در کابل چهار زن ویک کودک کشته و زخمی شدند.

به تاریخ ۶ دلو ۱۴۰۴، در ولسوالی قادس ولایت بادغیس مادر باردار به دلیل کمبود دوا و امکانات صحی جان باخت.

به تاریخ ۱۳ دلو ۱۴۰۴، اجساد سه زن در ولسوالی اسپین‌بولدک ولایت قندهار، که اثار شکنجه بر بدن شان دیده می‌شد به دست آمد.

به تاریخ ۲۳دلو ۱۴۰۴، در مرکز ولایت سمنگان زن ۲۰ ساله توسط برادرش لت و کوب و بعداٌ خفه شده و به قتل رسید.

به تاریخ ۲۵ دلو ۱۴۰۴، نگینه با پدرش عطامحمد در ناحیه ۱۲ کابل توسط افراد مسلح در کنار جاده با شلیک گلوله به قتل رسیدند.

به تاریخ ۲۷ دلو ۱۴۰۴، انوشه محمدی خبرنگار، توسط افراد مسلح در شهر کابل به قتل رسید. گفته شاهدان وی از ماه‌ها به این سو توسط طالبان مورد تهدید قرار گرفته بود.

به تاریخ ۲۷ دلو ۱۴۰۴، در شهر فیض‌آباد ولایت بدخشان دختری به اثر فشارهای روانی دست به خودکشی زد و به زندگیش پایان داد.

به تاریخ ۲۸ دلو ۱۴۰۴، دختری در ولایت هرات بعد اختطاف جسدش به خانواده‌اش تسلیم داده شد.

به تاریخ ۲۸ دلو ۱۴۰۴، جسدی دو دختر نوجوان در مکتب خصوصی شهر ننگرهار به دست آمد.