مهربان سلام  

حلبجه- مادران همواره برای فرزندانشان تلاش کرده‌اند و راه‌هایی برای تربیت بهتر و سالم‌تر آنان یافته‌اند؛ به‌ویژه مادرانی که فرزند دارای نیازهای ویژه دارند. آنان نه‌تنها برای فرزند خود، بلکه برای کودکان دیگر نیز الهام‌بخش بوده‌اند. مادران نمونه‌ای از صبر و بخشندگی هستند و با تربیت آنان، جامعه‌ای آگاه و تربیت‌شده شکل می‌گیرد.

 

معلم شادان به توانایی کودکان مبتلا به سندرم داون باور دارد

یکی از نمونه‌های این مادران و مربیان، شادان کمال است؛ زنی که تصمیم گرفته خانه خود را به محل برگزاری کلاس‌های تابستانی برای نزدیک به ۴۰ کودک تبدیل کند؛ اقدامی که ریشه در عشق عمیق او به کودکان دارد.

پشت این تصمیم، داستان پسر شادان قرار دارد؛ کودکی مبتلا به سندرم داون که تجربه زندگی روزمره در کنار او، این مادر و معلم را با نیازهای کودکان بیشتر آشنا کرده و باورش به توانایی‌های آنان را افزایش داده است.

خانه شادان این روزها دیگر تنها یک خانه نیست؛ به محل گردهمایی ده‌ها کودک تبدیل شده است؛ جایی که یادگیری با شادی و دوستی درهم می‌آمیزد. این داستان از حلبجه پیامی ساده دارد: وقتی عشق به کودکان با حرفه معلمی همراه می‌شود، حتی یک خانه کوچک هم می‌تواند به محل تحقق بزرگ‌ترین رویاها تبدیل شود.

شادان با کار خود نشان می‌دهد که آموزش تنها تدریس در کلاس نیست، بلکه دیدن توانایی‌های هر کودک، فراهم کردن فرصت برای او و باور داشتن به این است که هر کودکی می‌تواند رشد کند.

برای شادان، تفاوت‌ها مانع نیستند؛ بلکه انگیزه‌ای هستند تا بیشتر برای کودکان تلاش کند. به همین دلیل، کلاس تابستانی خود را برای ۴۰ کودک در خانه‌اش راه‌اندازی کرده است؛ کلاسی که در آن کودکان در کنار یکدیگر یاد می‌گیرند، بازی می‌کنند، در فعالیت‌های مختلف مشارکت دارند و تعطیلات تابستانی خود را به شکلی مفید سپری می‌کنند.

شادان کمال در گفت‌وگو با ما درباره آغاز این فعالیت گفت: «من معلم دوره ابتدایی هستم و ایده این پروژه از همان‌جا شکل گرفت. یکی دو کودک برای دیدن پسرم به خانه ما آمدند. چون همسایه نزدیکی نداریم، دوست داشتم این کودکان با بچه‌های من در ارتباط باشند. با خودم گفتم چیزی که برای فرزند من مناسب است، باید برای کودکان دیگر هم مناسب باشد.»

 

«برای کودکانم از موبایل و تلویزیون استفاده نمی‌کنم»

شادان برای سرگرم کردن کودکان از تلفن همراه و تلویزیون استفاده نمی‌کند و به جای آن، فعالیت‌های آموزشی و مفید را در برنامه قرار می‌دهد.

او می‌گوید: «از آمدن بچه‌ها خوشحال شدم و تصمیم گرفتم بازی‌های تمرکزی انجام دهیم. تعداد کودکان کم‌کم بیشتر شد و بعد درس‌های مدرسه مانند ریاضی، خواندن، شناخت محیط زیست و مهارت‌های روزمره را هم به برنامه اضافه کردیم.»

شادان در پایان درباره دشواری این کار گفت: «این کار بسیار سخت است، اما چون دوست دارم همان‌طور که فرزند خودم خوب باشد، بچه‌های دیگر هم خوب باشند، ادامه می‌دهم. فرزند من هم برای رفتن به محله و جامعه به حمایت نیاز دارد. از مادرانی که به من اعتماد کرده‌اند و فرزندانشان را به خانه‌ام می‌فرستند تشکر می‌کنم و من هم با دل و جان به آنان خدمت می‌کنم.»