مرکز خبر- در پی حملات اخیر گروهک جهادی هیئت تحریرالشام در ۷ ژانویه، به دو محله کوردنشین شیخ مقصود و اشرفیه در شهر حلب، گروهی از فعالان و ساکنان این مناطق با انتشار بیانیه‌ای، از آغاز کارزاری جهانی برای جمع‌آوری امضا خبر داده‌اند. در این بیانیه، نسبت به وضعیت انسانی، تداوم محاصره و پیامدهای درگیری‌های نظامی بر غیرنظامیان ابراز نگرانی شده و از نهادهای بین‌المللی و حقوق بشری خواسته شده است به این موضوع رسیدگی کنند.

 

متن کارزار به شرح زیر است:

 خطاب به همراهان راه در جنبش‌های زنان و دموکراسی، و به هر وجدان بیداری که به عدالت انسانیِ فراتر از مرزها ایمان دارد…

 ما این نامه را از دل محاصره‌ای خفه کننده در دو محلهٔ شیخ مقصود و اشرفیهٔ شهر حلب برای شما  می‌نویسیم؛ جایی که  نه تنها گرسنگی و بمباران ما را در حلقهٔ خود گرفته، بلکه تلاشی جنایت‌بار برای ترور ارادهٔ زندگی در ما جریان دارد. آنچه امروز با آن مواجه‌ایم، صرفاً ثبت یک درگیری نظامی بر سر نقشهٔ نفوذ نیست، بلکه اعلام رویارویی‌ای وجودی و سرنوشت‌ساز است: نبردی میان الگویی مبارزاتی که به رهبری زنان،  به سوی کثرت گرایی و دموکراسی گام برمی‌دارد، و فاشیسمی تاریک اندیش که  می‌کوشد زیر چکمهٔ سلاح و ایدئولوژی حذف و انکار، هر نشانی از تمدن را نابود کند.

 آنچه امروز در محله‌های ما جریان دارد، تهاجمی  نظام‌مند و سازمان یافته از سوی گروههای جهادی افراطی وابسته به «دولت انتقالی» است؛ تهاجمی که آشکارا تمامی میثاق‌های  بینٰ‌المللی و توافق نامه‌های کاهش تنش امضاشده در سال ۲۰۲۵ را زیر پا گذاشته است.  تیم‌های میدانی ما سقوط  ده‌ها غیرنظامی که اکثریت آنان را زنان و کودکان تشکیل  میدهند، را مستند    کرده‌اند؛ قربانیان  گلوله باران‌های کور و سنگین با سلاحهای سنگین که مناطق مسکونی متراکم را هدف قرار داده است. اوج این تشدید خشونت، هدف‌گرفتن مستقیم تنها بیمارستان منطقه بود که به خروج کامل آن از چرخهٔ خدمات انجامید و هزاران نفر را از ابتدایی‌ترین مراقبتهای پزشکی محروم ساخت.

 این تجاوز نظامی با محاصره‌ای همه جانبه همراه است:  بسته‌شدن تمامی گذرگاه‌های انسانی، جلوگیری از ورود سوخت، غذا و تجهیزات پزشکی، و قطع عمدی آب و برق. این سیاست آشکارِ مجازات جمعی، با  به‌کارگیری «گرسنگی و سرما» به‌عنوان ابزارهای جنگی برای ارعاب غیرنظامیان، هشداری جدی از وقوع فاجعه‌ای انسانی و اپیدمیک در آیندهٔ نزدیک است؛ فاجعه‌ای که جان صدها هزار انسان را در برابر دیدگان جامعهٔ جهانی تهدید  می‌کند.

آنچه امروز بر ما می‌گذرد، مسئله‌ای محلی نیست؛ بلکه زلزله‌ای منطقه‌ای است که هدف آن خاموش کردن هر جرقهٔ امید به آینده‌ای دموکراتیک در خاورمیانه است. جایگزین کردن استبداد متمرکز با فاشیسمی رادیکال که اندیشهٔ «داعش» را بازتولید می‌کند، تنها سوریها را تهدید نمی کند، بلکه بذر تروریسمی فرامرزی را  می‌کارد که در صورت تداوم سکوت بین المللی، آتش آن دامان همگان را خواهد گرفت. سیاستهای سیستماتیک کوچ اجباری و تغییر بافت جمعیتی که کردها،  عربها، مسیحیان و همهٔ مؤلفه‌های اجتماعی را هدف قرار داده، تلاشی است برای ویران‌سازی هویت ملی و جایگزینی آن با هویتهای طایفه ایِ متخاصم؛ سیاست هایی که در خدمت دستور کارهای اشغال گرانهٔ منطقه‌ای‌اند و نه تنها به صلح و همزیستی اجتماعی یاری نمی رسانند، بلکه منازعه را برای نسل‌های آینده تداوم  می‌بخشند و سوریه را از ثبات و آرامش دورتر می‌کنند.

 در کانون این آتش‌افروزی، زن همواره نخستین و مستقیم‌ترین هدف است. گروه‌هایی که افراط گرایی را قانون اساسی خود قرار داده‌اند، به خوبی  می‌دانند که درهم‌شکستن ارادهٔ زن، به معنای شکستن ستون فقرات جامعه و فروپاشی انسجام آن است. ازاین‌رو، خشونت جنسی، آدم ربایی و حذف فیزیکیِ هدفمند، به ابزارهایی نظامی و ایدئولوژیک برای وادار کردن جوامع به کوچ بدل شده‌اند. زنان ما که پیشگام انقلاب آگاهی بوده‌اند، امروز با نابودی جسمی و روانی‌ای روبه رو هستند که هدف آن بازگرداندن آنان به عصر بردگی و حذف نقش سیاسی و اجتماعی ای است که با فداکاری‌های بزرگ به دست آورده‌اند.

 

ای رفقا و همراهان در سراسر جهان…

 سکوت جامعهٔ بین المللی در برابر این جنایات، به‌منزلهٔ «تأییدی ضمنی» و خیانتی آشکار به تمامی شعارهای حقوق بشر است. ما دیگر خواهان بیانیه‌های تکراریِ ابراز نگرانی نیستیم؛ بلکه شما را به همبستگی ای جهانی و مؤثر فرامی خوانیم که از مرزهای جغرافیا فراتر رود و برای تحقق مطالبات عادلانهٔ زیر، فشار واقعی ایجاد کند:

 

- اعمال فشار سیاسی و نظامی مستقیم برای واداشتن «دولت انتقالی» و وزارت دفاع آن به توقف فوری تمامی عملیات نظامی و عقب‌کشیدن سلاحهای سنگین از مناطق مسکونی، به منظور تضمین حفاظت کامل از غیرنظامیان با همهٔ گرایش‌ها و پایبندی به قوانین  بین‌المللیِ حامی افراد غیرمسلح در مناطق درگیری.

- رفع فوری و بدون قید وشرط محاصره از طریق گشایش  گذرگاه‌های انسانی و تضمین ورود امن کمک های امدادی، پزشکی و سوخت، تحت نظارت و کنترل بین المللی.

- توقف فوری هرگونه اقدام قهری با هدف کوچاندن جمعیت یا تغییر بافت جمعیتی، و تضمین حق ساکنان برای ماندن امن در خانه‌های خود و حفاظت از اموال و دارایی‌هایشان.

- فعال‌سازی ساز وکارهای پاسخ‌گویی بین المللی با توجه به اینکه این نقض‌ها تخطی فاحش از «توافق نامهٔ اول آوریل» و «توافق ۱۰ مارس ۲۰۲۵» به شمار  می‌روند، و مشارکت در مستندسازی جنایات برای جلوگیری از مصونیت عاملان از مجازات.

- تأمین حفاظت  بین‌المللی از زیرساخت‌های حیاتی همچون آب، برق و مراکز درمانی و خارج‌کردن کامل آنها از دایرهٔ درگیری‌های مسلحانه، همراه با استقرار تیم‌های ناظر بین المللی و هیئت‌های مستقل برای ثبت وضعیت میدانی و جلوگیری از تحمیل سیاستهای امر واقع تحت تهدید سلاح.

- اعزام فوری هیئتی ناظر و کمیتهٔ حقیقت‌یاب سازمان ملل، با هماهنگی صلیب سرخ و سازمانهای امدادرسان، برای ورود عاجل به محله‌های شیخ مقصود و اشرفیه، شکستن انزوای تحمیلی و بررسی جنایات ارتکابی در محل. همچنین خواستار اعمال فشار برای گشایش فوری گذرگاه‌های امن جهت انتقال پیکر قربانیان، امدادرسانی به مجروحان، روشن‌شدن سرنوشت صدها مردی هستیم که  به زور به مراکز بازداشت منتقل شده‌اند، و واداشتن نیروهای مسلط به رفع ممنوعیت رسانه‌ای و فعال‌سازی ابزارهای ارتباطی، به منظور ثبت نقض‌ها و جلوگیری از تداوم کشتارهای خاموش و در نهایت، فراخوان فوری به بازگشت به مسیر گفتوگوی سیاسی برای حل اختلافات از راههای مسالمت آمیز، به گونه‌ای که کرامت و حقوق همهٔ مؤلفه‌های منطقه تضمین شود.

 آنچه امروز در شیخ مقصود و اشرفیه رخ  می‌دهد، فراتر از توصیف است. از زمان تسلط این گروه‌ها، این دو محله به جزیره هایی انسانیِ محصور و صحنهٔ اعمال انتقام جویانه‌ای بدل شده‌اند که در «تاریکی سکوت» و دور از چشم رسانه‌ها انجام  می‌گیرد. ما جهان را در برابر واقعیت‌هایی هولناک قرار  می‌دهیم  تیمهای پزشکی از انتقال پیکر قربانیانی که هنوز در خیابانها و زیر آوارها مانده‌اند منع  می شوند؛ ثبت ابعاد جنایات علیه غیرنظامیان ممنوع شده؛ و صدها مرد به مراکز بازداشت نامعلوم منتقل شده‌اند، در حالی که نگرانی های جدی دربارهٔ اعدام‌های میدانی وجود دارد. این پنهان کاریِ سیستماتیک و قطع شریانهای ارتباطی صدها هزار ساکن، اقدامی نظامی نیست، بلکه پوششی برای جنایات جنگی ای است که قصد دارند آثار آن را محو و شاهدانش را خاموش کنند. ما قاطعانه نمی پذیریم که مردم مان به قربانیان فراموش شدهٔ نسل کشی خاموش بدل شوند و تأکید  می کنیم که تضمین ورود رسانه‌ها و هیئت‌های بین المللی، آخرین آزمون برای جلوگیری از وقوع فاجعه‌ای انسانیِ جبران‌ناپذیر و پایان‌دادن به تبدیل این محله‌های پرجمعیت به عرصه‌ای رهاشده برای جنایت در غیاب نظارت جهانی است.

 نبرد ما در حلب و عفرین، نبردی برای آیندهٔ تمامی ارزشهای انسانی است. ارادهٔ ما درهم نخواهد شکست، زیرا ما تنها از خاک دفاع نمی کنیم، بلکه از کرامت انسان و حق زن برای زیست آزاد و شرافتمندانه پاسداری  می‌کنیم.

ایستادگی امروز شماست که سیمای جهان فردا را رقم خواهد زد: جهانی که در کنار آزادی  می ایستد، یا جهانی که میدان را برای تاریکی  می‌گشاید تا مرزها را با خون و ویرانی ترسیم کند.

بر پایهٔ آنچه گفته شد، ما از تمامی سازمانهای حقوق بشری، جنبش‌های زنان، شخصیت های معتبر و آزادگان جهان دعوت  می کنیم به کارزار جهانی جمع آوری امضا بپیوندند و بر مراکز تصمیم گیری بین المللی فشار آورند تا محاصره‌شدگان نجات یابند و جنایات جنگی در حلب متوقف شود. صدای شما و امضای شما، سدی استوار در برابر فاشیسم و کوچ اجباری است.

از سوی زنان مقاومت در سوریه

زنده باد برادری ملت‌ها،

و زنده باد ارادهٔ زنِ آزاد.

 

برای پیوستن به کارزار جهانی جمع‌آوری امضا برای توقف جنایات جنگی در محله‌های شیخ مقصود و اشرفیه-حلب به لینک زیر مراجعه نمایید:

 

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc9fIdJwTz1aDUOVr6Td40dMUFHx8yU6HtWYF0mwerSYfkR-Q/viewform