جان لیلا آفرین در خطر است؛ مجازاتی فراتر از حکم زندان

لیلا آفرین، زندانی سیاسی محبوس در زندان اوین، با وجود ابتلا به تومور بدخیم مغزی و بیماری‌های مفصلی، همچنان از دسترسی به درمان تخصصی و خدمات پزشکی مناسب محروم است.

مرکز خبر- بر اساس گزارش منابع حقوق بشری، لیلا آفرین همچنان بدون دریافت مراقبت‌های تخصصی پزشکی در زندان اوین نگهداری می‌شود؛ در حالی که وضعیت جسمانی او به دلیل ابتلا به تومور بدخیم مغزی و بیماری‌های مفصلی رو به وخامت گذاشته است.

یک منبع آگاه نزدیک به این زندانی سیاسی اعلام کرده‌ است که لیلا آفرین علاوه بر تومور مغزی، با مشکلات شدید جسمانی روبه‌رو است و در حال حاضر از علائمی مانند از دست دادن تعادل، لرزش دست‌ها و پاها و کاهش بینایی رنج می‌برد. به گفته این منبع، با وجود نیاز فوری به رسیدگی تخصصی، او همچنان از دسترسی به خدمات درمانی مناسب محروم مانده است.

این شرایط در حالی ادامه دارد که پزشکان، در موارد مشابه، تأخیر در درمان تومورهای مغزی را عاملی خطرناک برای پیشرفت بیماری و بروز آسیب‌های جبران‌ناپذیر می‌دانند.

بر اساس این گزارش، لیلا آفرین چندی پیش برای انجام اقدامات درمانی به بیمارستان اعزام شد، اما این انتقال تنها مدت کوتاهی به طول انجامید و او بدون دریافت رسیدگی پزشکی مؤثر و بدون تکمیل روند درمان، بار دیگر به زندان اوین بازگردانده شد.

در کنار محرومیت از خدمات درمانی، درخواست‌های مکرر لیلا آفرین برای بهره‌مندی از آزادی مشروط یا مرخصی متصل به آزادی نیز تاکنون بی‌پاسخ مانده است.

این در حالی است که بنا بر گزارش منابع حقو بشری، زمان قانونی برخورداری او از آزادی مشروط فرا رسیده و تنها حدود ۹ ماه از دوران محکومیتش باقی مانده است، اما مقام‌های مسئول تاکنون با هیچ‌یک از درخواست‌های ارائه‌شده موافقت نکرده‌اند.

لیلا آفرین، متولد سال ۱۳۷۲، در سال ۱۴۰۴ توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد و در ۱۹ آذر همان سال به بند زنان زندان اوین منتقل شد.

او پس از طی مراحل قضایی، توسط دادگاه انقلاب تهران به یک سال حبس محکوم شد و اکنون دوران محکومیت خود را در شرایطی سپری می‌کند که گزارش‌ها از وخامت روزافزون وضعیت جسمانی و ادامه محرومیت او از درمان تخصصی حکایت دارد.

در سال‌های اخیر، محرومیت زندانیان سیاسی و عقیدتی از دسترسی به خدمات درمانی بارها از سوی نهادهای حقوق بشری مورد انتقاد قرار گرفته است. این نهادها تأکید می‌کنند که دسترسی به درمان، حقی بنیادین برای همه زندانیان است و نباید به ابزاری برای افزایش فشار بر آنان تبدیل شود.