بحران انسانی در حلب؛ حملات هیئت تحریرالشام و هدفگیری کودکان و زنان کورد
حملات گروهک هیئت تحریرالشام به محلههای کوردنشین اشرفیه، شیخ مقصود و بنیزید در حلب، با برجای گذاشتن دهها کشته و زخمی و آوارگی صدها غیرنظامی، به بحرانی انسانی انجامیده که فعالان حقوق کودک و زنان آن را جنایت جنگی و هدفگیری مستقیم زنان و کودکان میدانند.
آرژین دیلک اونجَل
آمد- حملات گروهکهای جهادی هیئت تحریرالشام وابسته به اداره موقت سوریه به محلههای اشرفیه، شیخ مقصود و بنیزید در شهر حلب، که محل زندگی پرجمعیت کوردها و آشوریهاست، باعث بروز یک بحران بزرگ انسانی شده است. در این سه محله از ۷ ژانویه، غیرنظامیان قتلعام شدند و آنچه بهویژه بر سر کودکان و زنان آمده، جنایت جنگی گروهک جهادی هیئت تحریرالشام را آشکار میکند.
بر اساس اظهارات هلال احمر کورد «هَیوا سور»، دستکم ۱۱۰ زخمی از محلههای شیخ مقصود و اشرفیه خارج و به منطقه دیرحافیر منتقل شدند، اما دو نفر از مجروحان جان خود را از دست دادند. همچنین حدود ۷۰۰ غیرنظامی آوارهشده تحت نظارت هَیوا سور قرار دارند.
سازمانهای زنان و کودکان در کوردستان همچنان به حملاتی که از ۶ ژانویه ادامه دارد واکنش نشان میدهند.
شبکه حقوق کودک آمد با بیان اینکه «کودکانی که بار جنگ حلب را به دوش میکشند، بار دیگر هدف قرار گرفتهاند»، افکار عمومی را به حساسیت نسبت به وقایع رخداده در منطقه فراخواند. این شبکه در بیانیه خود تأکید کرد که حملات به این سه محله، کودکان را در سایه جنگ رها کرده است.
در این بیانیه همچنین یادآوری شد که تمامی اسناد بینالمللی، بهویژه کنوانسیون حقوق کودک، حفاظت ویژه از کودکان در شرایط درگیری و مخاصمه را الزامی میدانند.
«آنچه کودکان تجربه میکنند نگرانکننده است»
گُلیزار آیییلدیز، از فعالان شبکه حقوق کودک آمد، گفت که حملات علیه کوردها در این منطقه موضوع تازهای نیست. او تأکید کرد که تنها بهدلیل گفتوگوهای صلحی که در ترکیه در جریان بوده، از شدت این حملات کاسته شده است.
گُلیزار آیییلدیز با اشاره به خطراتی که بهویژه زنان و کودکان با آن روبهرو هستند، گفت: «ما شاهد بودهایم مردمی که برای برهم زدن بافت جمعیتی از محل زندگی خود بیرون رانده شدهاند، چگونه به مهاجرت اجباری وادار شدهاند و چه رنجهایی را متحمل شدهاند. همچنین میدانیم که این مهاجرتها به چه پیامدهایی منجر میشود.»
«آنچه در حلب رخ میدهد نسلکشی است»
گُلیزار آیییلدیز با بیان اینکه در حلب نسلکشی علیه کوردها در حال اجراست، گفت: «لازم است واقعبینانهتر عمل شود و علاوه بر این، خواهان آن هستم که بیانیهها نتیجهبخشتر باشند. بهویژه برای زنان و کودکان، باید بدون درنگ و بیوقفه گامهای جدیتری برداشته شود؛ گامهایی که بتواند افکار عمومی بینالمللی را واقعاً به تحرک وادارد.»
«باید بر اداره شارا فشار وارد شود»
گُلیزار آیییلدیز با تأکید بر اینکه جان کودکان و زنان در میان است، گفت: «موضوع ایجاد یک کریدور انسانی نیست؛ باید فوراً برای توقف حملات، فشار جدی بر ترکیه و اداره شارا در آنجا وارد شود.» او همچنین سکوت افکار عمومی را مورد انتقاد قرار داد و افزود: «هر زمان که در خاورمیانه صحبت از کوردها میشود، رویکرد همان است؛ گویی کر و لال میشوند.»
گُلیزار آیییلدیز در ادامه سخنانش گفت: «این فقط در مورد افکار عمومی ترکیه صدق نمیکند، بلکه درباره برخی از کوردهایی که در این کشور زندگی میکنند هم همینگونه است. البته زن، زن است؛ مردم، مردماند؛ کودک، کودک است، اما وقتی هویت ملی ما به آن اضافه میشود، همان حساسیت را نمیبینیم. بگذارید از جامعه ترکیه بگذریم، حتی بخشی از جامعه کورد اینجا هم چنین حساسیتی نشان نمیدهد. البته این مسئله دلایل عمیق جامعهشناختی دارد؛ فرآیندهای همسانسازی (آسیمیلاسیون)، تغییر و دگرگونی یا ترس و نگرانی در میان است.»
«باید بدهی انسانی خود را به زنان روژاوا ادا کنیم»
گُلیزار آیییلدیز با تأکید بر اینکه داعش در سالهایی که بهویژه برای شمال و شرق سوریه و در کل برای مردم جهان خطری جدی بود، گفت که زنان روژاوا با جنگیدن علیه گروههای وابسته به داعش به پیروزی رسیدند. او گفت: «همه ما شاهد این پیروزی بودیم. زنانی که علیه داعش مبارزه کردند، نیروی نجاتبخش همه ما بودند و افکار عمومی جهان نیز این واقعیت را چنین پذیرفت. ما هم باید با متوقف کردن این حملات، بدهی انسانی خود را به آنان ادا کنیم.»
«سازمان ملل باید علیه این کشتارها وارد عمل شود»
آینور اوزبای، از فعالان حقوق کودک و کارشناس رشد کودک، نیز گفت که بهویژه سازمان ملل متحد (سازمان ملل) باید در برابر این کشتارها وارد عمل شود. او با بیان اینکه «ما خواستار توقف کشتار زنان و کودکان کوردستان هستیم»، اظهار داشت که در حالیکه از یک سو در ترکیه درباره روند صلح سخن گفته میشود، از سوی دیگر کشتار کوردها امری غیرقابل قبول است.
آینور اوزبای در ادامه گفت: «در زمانی که از روند صلح و آزادی برای کوردها صحبت میشد، تصور میکردیم میتوانیم با فرهنگ و زبان خود زندگی کنیم. اما اکنون خبرهای کشتار کوردها به گوش میرسد. ما این وضعیت را نمیپذیریم. سازمان ملل باید در برابر جنایتهای علیه بشریت وارد عمل شود. همه سکوت کردهاند، در حالی که برای کودکان آنجا نباید سنگ روی سنگ باقی میماند.»