بحران آب در سیستان و بلوچستان؛ هزاران روستا هنوز تشنه آب پایدار
با وجود سالها وعده برای حل بحران آب در سیستان و بلوچستان، واقعیت همچنان از تداوم یک مشکل مزمن و گسترده حکایت دارد؛ مشکلی که زندگی هزاران روستایی را تحت تأثیر قرار داده است.
مرکز خبر- با وجود سالها وعده، طرحهای توسعهای و اعلام برنامههای متعدد برای بهبود وضعیت آبرسانی، بحران دسترسی به آب شرب سالم در سیستان و بلوچستان همچنان یکی از جدیترین چالشهای زیرساختی کشور باقی مانده است. تازهترین آمارهای رسمی نشان میدهد بخش قابل توجهی از روستاهای این استان هنوز از آب پایدار بیبهرهاند و زندگی روزمره ساکنان آنها به شیوههای موقت و پرهزینه تأمین آب وابسته است. اکنون ۹۳۰ روستا همچنان آب مورد نیاز خود را از طریق تانکرهای سیار دریافت میکنند؛ موضوعی که در کنار محرومیت بیش از دو هزار روستای دیگر از شبکه پایدار آب شرب، ابعاد گسترده و مزمن این بحران را آشکار میسازد و نشان میدهد شکاف میان وعدههای توسعهای و واقعیت زندگی مردم در برخی مناطق همچنان عمیق باقی مانده است.
صدها روستا همچنان وابسته به تانکرهای آبرسان
مدیرعامل شرکت آب و فاضلاب سیستان و بلوچستان، با تشریح وضعیت آبرسانی در این استان اعلام کرد که در حال حاضر ۹۳۰ روستا برای تأمین آب آشامیدنی خود به تانکرهای سیار وابسته هستند. این در حالی است که دسترسی به آب شرب پایدار از ابتداییترین نیازهای زندگی و از مهمترین شاخصهای توسعه به شمار میرود.
به گفته او، از مجموع پنج هزار و ۵۷۷ روستای سیستان و بلوچستان، حدود سه هزار و ۴۰۰ روستا تحت پوشش خدمات شرکت آب و فاضلاب قرار دارند و از آب شرب پایدار بهرهمند هستند. این آمار نشان میدهد که بخش قابل توجهی از جمعیت روستایی استان همچنان با مشکلات جدی در زمینه دسترسی به آب سالم و پایدار روبهرو هستند.
بیش از دو هزار روستا خارج از پوشش آب پایدار
بررسی آمارهای اعلامشده نشان میدهد که حدود دو هزار و ۱۷۷ روستا در سیستان و بلوچستان همچنان از دسترسی به شبکه پایدار آب شرب محروم هستند. بخشی از این روستاها از طریق تانکرهای سیار آبرسانی میشوند و بخشی دیگر نیز با مشکلات متعددی در زمینه تأمین آب مورد نیاز خود مواجهاند.
کارشناسان معتقدند وابستگی طولانیمدت به تانکرهای آبرسان نه تنها راهکاری پایدار برای تأمین آب محسوب نمیشود، بلکه در بسیاری از موارد کیفیت، کمیت و استمرار دسترسی به آب را نیز با چالش مواجه میکند. این وضعیت بهویژه در فصلهای گرم سال که مصرف آب افزایش مییابد، فشار بیشتری بر ساکنان مناطق محروم وارد میکند.
سیستان و بلوچستان؛ در خط مقدم بحران آب
سیستان و بلوچستان طی سالهای گذشته همواره یکی از آسیبپذیرترین استانهای ایران در حوزه منابع آبی بوده است. خشکسالیهای پیدرپی، کاهش بارندگی، افت منابع آب زیرزمینی، پراکندگی گسترده سکونتگاههای روستایی و ضعف زیرساختهای انتقال و ذخیره آب از جمله عواملی هستند که بحران آب را در این استان تشدید کردهاند.
بسیاری از روستاییان در مناطق مختلف استان بارها از کمبود آب، کیفیت نامناسب آب آشامیدنی، قطعیهای مکرر و فاصله زیاد تا منابع تأمین آب شکایت کردهاند. در برخی مناطق نیز خانوارها ناچارند بخش قابل توجهی از درآمد خود را صرف تهیه آب مورد نیاز زندگی روزمره کنند.
آب؛ مطالبهای که همچنان بیپاسخ مانده است
در حالی که دسترسی به آب آشامیدنی سالم یکی از حقوق اولیه شهروندان محسوب میشود، تداوم محرومیت هزاران روستا از آب شرب پایدار، پرسشهای جدی درباره روند توسعه زیرساختها و نحوه توزیع امکانات در مناطق محروم کشور ایجاد کرده است.
آمارهای رسمی منتشرشده از سوی شرکت آب و فاضلاب سیستان و بلوچستان نشان میدهد که با وجود اجرای برخی پروژههای آبرسانی در سالهای اخیر، بخش بزرگی از ساکنان روستاهای این استان همچنان در انتظار دسترسی پایدار به یکی از ابتداییترین نیازهای زندگی هستند؛ انتظاری که در برخی مناطق سالها ادامه یافته و هنوز چشمانداز روشنی برای پایان آن دیده نمیشود.