نغم چاچان

قامشلو - آوارگان عفرین که اکنون در قامشلو زندگی می‌کنند، تأکید کردند که خواسته‌شان برای بازگشت تنها محدود به بازگشت جغرافیایی نیست، بلکه شامل تضمین بازگشت امن و با کرامت است؛ جایی که حقوق انسانی‌شان رعایت شود و فرصت بازسازی زندگی و امید به آینده برایشان فراهم شود.

با وجود همه سختی‌ها و موج‌های مکرر آوارگی، مردم عفرین هنوز بر حق خود برای بازگشت به خانه و زمین‌هایشان پافشاری می‌کنند و معتقدند حفظ هویت و تعلق به سرزمین، نوعی مقاومت است.

آرین بکر، عضو شورای زنان آوارگان عفرین و شهباء، درباره آوارگی از شهرشان گفت: «در سال ۲۰۱۸ مجبور شدیم به‌صورت اجباری شهرمان را ترک کنیم. ما به شهباء رفتیم، چون نمی‌خواستیم تحت کنترل مزدوران ترکیه زندگی کنیم. آن‌ها آسیب زیادی به مردم وارد کردند و بیشتر ساکنان مجبور به ترک شهر شدند.»

او تأکید کرد که پس از نه سال آوارگی، نهادهای بین‌المللی باید بازگشت امن آن‌ها را تضمین کنند، چون مزدوران هنوز در شهر حضور دارند: «مردم عفرین می‌دانند که مبارزه‌شان بخشی از حفاظت از هویت کردهاست، اما حضور مزدوران خطر نقض حقوق آن‌ها را بالا می‌برد.»    

او افزود که دولت سوریه باید تمام مزدوران را از شهر بیرون کند: «مردم عفرین به شهرشان بازخواهند گشت و مدیریت موقت باید مسئولیت‌های اصلی خود را بر عهده بگیرد. توافق میان نیروهای سوریه دموکراتیک و دولت موقت سوریه، اگر اجرا شود، قدم بسیار مثبتی است. ما امیدواریم با کرامت و امنیت به خانه‌هایمان بازگردیم.»

 

«ما به دولت موقت اعتماد نداریم»

الهام علی، یکی از آوارگان عفرین، گفت که این سومین بار است که او و خانواده‌اش مجبور به آوارگی شده‌اند. او توضیح داد که ابتدا از عفرین به شهباء، سپس به رقه و بعد به قامشلو منتقل شدند و افزود: «تصمیم ما به آوارگی دفاع از کرامت‌مان بود. ما می‌خواهیم به خانه‌هایمان بازگردیم و فرزندان‌مان به خانواده‌هایشان برگردند.»

گلستان شاهین، کودک کورد آواره از رقه، هم گفت که می‌خواهد نیروهای سوریه دموکراتیک مسئول حفاظت و حکمرانی باشند: «می‌خواهم به شهرم بازگردم چون آن را خیلی دوست دارم. ما به دولت موقت سوریه اعتماد نداریم و می‌خواهیم نیروهای سوریه دموکراتیک مسئولیت حفاظت و اداره شهر را بر عهده بگیرند. می‌خواهیم کوردها حقوق‌شان را داشته باشند.»