نجوى راهم

الجزایر- لیلا بوسعید، استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه الجزایر ۱، خواستار فراهم‌کردن پناهگاه‌های امن و منابع معیشتی برای حفاظت از زنان مهاجر در برابر خشونت و استثمار شد و تأکید کرد که مسئولیت حمایت از این زنان نباید تنها بر عهده کشورهای میزبان باشد.

شبکه «وسیلَه» (Réseau Wassila / AVIFE) روز شنبه ۱۴ نوامبر، نشستی با موضوع «مهاجرت و حقوق مهاجران» در الجزایر برگزار کرد. در این نشست، لیلا بوسعید، استاد دانشکده حقوق دانشگاه الجزایر ۱ و متخصص حقوق بین‌الملل و حقوق بشر، درباره ابعاد پدیده مهاجرت، دلایل و مراحل آن و همچنین چالش‌های حقوقی و انسانی مرتبط با حمایت از مهاجران و تضمین حقوق آنان سخن گفت.

این نشست فرصتی برای بررسی جایگاه حقوقی مهاجران در جوامع میزبان و حقوق تضمین‌شده آنان در اسناد بین‌المللی بود؛ موضوعی که با توجه به چالش‌های ناشی از وضعیت مهاجرت، به‌ویژه برای گروه‌های آسیب‌پذیر و در رأس آن‌ها زنان، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

 

        

زنان مهاجر؛ آسیب‌پذیری مضاعف و خطر خشونت

یکی از محورهای اصلی این نشست، وضعیت زنان مهاجر بود؛ زنانی که اغلب با شرایط دشوار معیشتی و اجتماعی روبه‌رو هستند و در کنار چالش‌های مهاجرت، با مشکلاتی مانند خشونت، تبعیض و بی‌ثباتی اقتصادی و اجتماعی نیز مواجه می‌شوند.

لیلا بوسعید در گفت‌وگویی اختصاصی با ما گفت زنان مهاجر، به‌ویژه زمانی که در انزوا قرار می‌گیرند و از شبکه‌های حمایتی کافی برخوردار نیستند، بیش از دیگران در معرض آسیب قرار دارند. به گفته او، دشواری دسترسی به شغل، منابع درآمد و حمایت‌های اجتماعی نیز شرایط زندگی این زنان را پیچیده‌تر می‌کند و خطر استثمار و خشونت علیه آنان را افزایش می‌دهد.

او تأکید کرد که این مشکلات تنها به زنان مهاجر واردشده به الجزایر محدود نمی‌شود، بلکه زنان بسیاری در سراسر جهان با شرایط مشابهی روبه‌رو هستند. با وجود تفاوت کشورها و زمینه‌های اجتماعی، چالش‌های آنان به‌ویژه در مواردی که مهاجرت با فقر، حاشیه‌نشینی و ضعف حمایت‌های قانونی همراه می‌شود، شباهت‌های زیادی دارد.

لیلا بر ضرورت یافتن راهکارهای عملی برای حمایت از زنان مهاجر تأکید کرد و گفت فراهم‌کردن فضاهای امن و پناهگاه‌هایی برای زنانی که در معرض خشونت قرار می‌گیرند، در کنار کمک به دسترسی آنان به شغل و منابع معیشتی، بدون به خطر انداختن جانشان، اهمیت دارد.

او همچنین خواستار آن شد که مسئولیت حمایت از زنان مهاجر تنها بر عهده کشورهای میزبان نباشد و دیگر بخش‌های جامعه، از جمله انجمن‌ها و سازمان‌های غیردولتی، نیز در این زمینه مشارکت کنند. این نهادها می‌توانند با ارائه حمایت و همراهی، سازوکارهای پیشگیری از خشونت و استثمار را تقویت کنند.

این رویکرد بر ضرورت هماهنگی میان نهادهای دولتی و فعالان مدنی برای پاسخ‌گویی به نیازهای زنان مهاجر تأکید دارد؛ به‌ویژه زنانی که از حمایت خانوادگی برخوردار نیستند یا همراه فرزندان خود زندگی می‌کنند و برای دسترسی به خدمات اولیه با دشواری روبه‌رو هستند.