مرکز خبر–  در برهه‌ای از تاریخ چین، هرچه پاهای یک زن کوچک‌تر بود، زیباتر و اشرافی‌تر تلقی می‌شد. همین باور باعث شد میلیون‌ها دختر از حدود پنج‌سالگی تحت رسم بستن پا قرار گیرند؛ رسمی که تا پایان عمر، مشکلات جسمی و دردهای فراوانی را برای آنان به همراه داشت.

بر پایه روایت‌های تاریخی، این سنت به قرن دهم میلادی بازمی‌گردد. گفته می‌شود الهام‌بخش آن یائو نیانگ (Yao Niang)، یکی از رقصندگان دربار امپراتوری بود که با پاهایی بسته‌شده به شکل هلال می‌رقصید. این رسم ابتدا در دربار امپراتوری رواج یافت، سپس در میان خانواده‌های اشرافی گسترش پیدا کرد و سرانجام به بیشتر طبقات جامعه راه یافت.

تا قرن نوزدهم، حدود ۴۰ درصد از زنان چین پاهای خود را بسته بودند. به‌ویژه در خانواده‌های ثروتمند، داشتن پاهای کوچک یکی از مهم‌ترین معیارهای ازدواج مناسب به شمار می‌رفت. پاهایی که طولشان کمتر از ۱۱ سانتی‌متر بود، «لوتوس طلایی» نامیده می‌شدند و بالاترین ارزش را داشتند؛ در مقابل، زنانی که پاهای بزرگ‌تری داشتند، شانس بسیار کمتری برای ازدواج پیدا می‌کردند.

روند بستن پاها از حدود پنج‌سالگی آغاز می‌شد. ابتدا پاها را با محلول‌ها و گیاهان دارویی نرم می‌کردند، سپس تمام انگشتان پا را می‌شکستند، آن‌ها را به زیر کف پا خم می‌کردند و با پارچه‌هایی محکم می‌بستند. برای حفظ این شکل، دختران سال‌ها مجبور بودند کفش‌هایی بسیار کوچک و سفت بپوشند. پیامد این کار، ناتوانی در راه رفتن طبیعی و تحمل دردهای مداوم تا پایان عمر بود.

 

 

اگرچه این رسم در سال ۱۹۱۲ به‌طور رسمی ممنوع شد، اما در برخی مناطق چین سال‌ها به‌صورت پنهانی ادامه یافت. سرانجام پس از روی کار آمدن مائو تسه‌تونگ در سال ۱۹۴۹، این سنت به‌طور کامل در چین از میان برداشته شد.

امروزه تنها شمار اندکی از زنانی که این رسم را تجربه کرده‌اند، هنوز زنده هستند. این زنان که با عنوان «زنانِ دارای پاهای لوتوس» شناخته می‌شوند، سال‌های پایانی عمر خود را در حالی سپری می‌کنند که همچنان با پیامدهای جسمی و دردهایی که از کودکی بر آنان تحمیل شده، دست‌وپنجه نرم می‌کنند.