رسیدن زنان به حقوق برابر در عرصه سیاست، در طول تاریخ آسان نبوده و نیازمند مبارزات گسترده‌ای بوده است. در بسیاری از کشورهای جهان، زنان با برگزاری راهپیمایی‌ها و اعتراضات، خواهان حق رأی شدند و در این مسیر با برخورد پلیس، بازداشت، تمسخر و حتی خشونت و کشتار مواجه شدند.

در فرانسه اما این حق تا اواسط قرن بیستم به دست نیامد. بر اساس اصلاحیه‌ای که در ۴ اکتبر ۱۹۴۴ تصویب شد، زنان فرانسوی حق رأی دادن و نامزد شدن در انتخابات را به دست آوردند؛ با این حال، نخستین‌بار در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵ و در جریان انتخابات شهرداری توانستند عملاً از این حق استفاده کنند و رأی بدهند.

مری ولستون‌کرافت یکی از چهره‌های برجسته در تاریخ حقوق زنان است. او در سال ۱۷۹۲، در نامه‌ای به سیاستمدار فرانسوی شارل موریس دو تالیران، از نبود حقوق زنان در قانون اساسی جدید سال ۱۷۹۱ انتقاد کرد. او کنار گذاشتن زنان از اداره کشور را «غیرقابل درک» دانست و این دیدگاه‌ها را به‌طور مفصل در کتاب خود با عنوان «دفاع از حقوق زن» مطرح کرد.

یادآوری این روز در ماه آوریل، نشان‌دهنده مسیر طولانی و پرچالشی است که زنان فرانسه طی کرده‌اند و تأکید می‌کند که تلاش برای برابری همچنان ادامه دارد.