إخلاص الحمرونی

تونس- در روستاهای تونس، به‌ویژه در شهر سیدی بوزید، با وجود سختی شرایط زندگی و فشارهای روزمره، بسیاری از زنان همچنان در بخش کشاورزی کار می‌کنند. آنان با وجود خستگی و ساعات طولانی کار، با صبر و پایداری به تلاش خود ادامه می‌دهند تا زندگی‌شان تداوم داشته باشد.

کار سخت و دستمزد اندک

در شرایطی که هزینه‌های زندگی افزایش یافته و فرصت‌های ثبات اقتصادی کاهش پیدا کرده است، زنان سیدی بوزید به کار در بخش کشاورزی ادامه می‌دهند. خیره نصری، که بیش از شصت سال سن دارد، از تجربه‌ی طولانی در کار خبر می‌دهد که از جوانی آغاز شده، زمانی که مسئول زندگی خود بوده و سپس با ازدواج و تشکیل خانواده سنگین‌تر شده است.

او برای تأمین نیازهای خانه به باغ‌های زیتون می‌رود و می‌گوید: «بیش از چهل سال است تقریباً بدون وقفه کار می‌کنم؛ بین برداشت زیتون و کارهای ساده دیگر مثل آبیاری یا کندن علف‌های هرز، همیشه در تلاش بوده‌ام نیازهای خانواده‌ای را که با گذر زمان بزرگ‌تر شده، تأمین کنم.»

او ادامه می‌دهد: «درآمدم چه در فصل برداشت و چه در زمان‌های دیگر، برای هزینه‌های اصلی مثل اجاره، آب، برق و خوراک کافی نیست، مخصوصاً با گرانی شدید زندگی در تونس. هرچه خانواده بزرگ‌تر شده، نیازها هم بیشتر شده اما درآمد من ثابت مانده است. خرید لباس یا تأمین هزینه تحصیل بسیار سخت شده و حتی تأمین غذای روزانه به تلاش مداوم نیاز دارد.»

خیره در پایان می‌گوید که در فصل‌های دیگر هم تلاش می‌کند با پخت و فروش نان یا کمک به دیگران درآمدی اضافی داشته باشد، اما این کارها تغییر چشمگیری در وضعیت زندگی‌اش ایجاد نمی‌کند.

 

کار مداوم میان خانه و مزرعه

مبارکه جمعی نیز تجربه‌ای مشابه و سخت دارد. او بیش از ده سال است در کشاورزی کار می‌کند و کارش از سحرگاه آغاز می‌شود. می‌گوید: «حدود ساعت سه صبح بیدار می‌شوم؛ کارهای خانه، رسیدگی به دام‌ها، آماده کردن آب و آماده کردن سه فرزندم برای مدرسه را انجام می‌دهم و بعد به سر کار می‌روم.»

او توضیح می‌دهد که روزهایش طولانی و بدون استراحت کافی میان کار مزرعه و خانه سپری می‌شود و دستمزد اندک در برابر این حجم از کار، زندگی را دشوارتر کرده است. به گفته او، کار کشاورزی تنها یک وظیفه نیست، بلکه شامل مراحل مختلفی است که نیاز به تلاش بدنی زیاد دارد.

او می‌گوید زنان در این بخش بیشتر کارهای اصلی را انجام می‌دهند؛ از مراقبت از درختان تا برداشت محصول، در حالی که برخی کارهای سبک‌تر به مردان سپرده می‌شود، اما اختلاف دستمزد همچنان وجود دارد. درآمد روزانه‌اش بسیار کم است و به‌ویژه در شرایط گرانی نیازهای اولیه را تامین نمی‌کند.  

او اضافه می‌کند: «حقوقی که می‌گیرم گاهی هفتگی پرداخت می‌شود و حتی بخشی از آن کسر می‌شود، و این کار مدیریت زندگی روزمره را سخت‌تر می‌کند. گاهی مجبوریم بین غذا، آموزش و درمان یکی را انتخاب کنیم.»

 

یک واقعیت مشترک

زندگی خیره نصری و مبارکه جمعی در یک نقطه به هم می‌رسد: کار سخت دیگر تضمین‌کننده زندگی آبرومند نیست و گرانی، توان تحمل را از آنان گرفته است. با این حال، هر روز به کار ادامه می‌دهند.

با وجود سختی‌ها، این زنان نه تسلیم شده‌اند و نه از پا افتاده‌اند؛ بلکه با نوعی سازگاری و پایداری زندگی می‌کنند. قناعت برای آنان انکار مشکلات نیست، بلکه شکلی از مقاومت است که به ادامه زندگی‌شان معنا می‌دهد.