مادری زیر آتش؛ زنان سودان چگونه در میانه جنگ کار می‌کنند؟

در حالی که جنگ در سودان ادامه دارد، زنان این کشور میان مادری، کار و فشارهای سنگین اقتصادی ایستادگی می‌کنند؛ روایتی از مقاومت روزمره آن‌ها برای حفظ زندگی و معیشت خانواده.

آیه ابراهیم

سودان- زنان سودانی، با وجود چالش‌های دشواری که در بازار کار دولتی و خصوصی با آن روبه‌رو هستند، نه عقب‌نشینی کرده‌اند و نه تسلیم شده‌اند. آنان همچنان با قدرت و اراده در عرصه کار حضور دارند و شرایط سخت ناشی از جنگ را به چالش می‌کشند؛ زنانی که کودک خردسال خود را به محل کار می‌برند، زنانی که با وجود بیماری به کار ادامه می‌دهند، مادرانی که در دوران بارداری مشغول کار هستند و بسیاری دیگر که با وجود همه موانع، ادامه دادن را انتخاب کرده‌اند.

ابرار النور، کارمند بخش فناوری اطلاعات استانداری ایالت شمالی سودان، هر صبح ناچار است دختر یک‌ساله‌اش را همراه خود به محل کار ببرد؛ مسیری روزانه که با دشواری‌های فراوان همراه است.

ابرار النور، که مادر سه فرزند است، می‌گوید هماهنگ کردن مسئولیت‌های شغلی با وظایف مادری آسان نیست، اما برای غلبه بر این چالش تلاش مضاعفی می‌کند. او هر روز از نخستین ساعات صبح وسایل مورد نیاز دخترش را برای بردن به محل کار آماده می‌کند و هم‌زمان وسایل و مدارک کاری خود را نیز سامان می‌دهد. او می‌گوید: «با وجود همه این سختی‌ها، هنوز هم می‌توانم وظایفم را انجام دهم.»

او توضیح می‌دهد که دشوارترین لحظات زمانی است که در حالی که دخترش را در آغوش دارد، مأموریت فوری به او سپرده می‌شود، اما با اطمینان می‌گوید: «تلاش می‌کنم آن را انجام دهم.» به باور او، اگر زنان از اراده و حمایت کافی برخوردار باشند، می‌توانند میان مسئولیت‌های شغلی، مراقبت از فرزندان و اداره امور خانه تعادل برقرار کنند.

ابرار النور خطاب به زنان می‌گوید که باید به آرزوهای علمی و حرفه‌ای خود پایبند بمانند و اجازه ندهند شرایط دشوار، انگیزه و اشتیاقشان را از بین ببرد. او می‌گوید تحصیل در مقطع دیپلم عالی را آغاز کرده و امیدوار است مسیر خود را تا دریافت مدرک دکتری ادامه دهد. به گفته او، رؤیاها هرگز نباید به دلیل مسئولیت‌های زندگی به تعویق بیفتند.

زنان از جمله گروه‌هایی هستند که بیشترین آسیب را از جنگ سودان دیده‌اند. بسیاری از آنان شغل و منبع درآمد خود را از دست داده‌اند و این وضعیت، فقر را تشدید کرده و آنان را به سوی مشاغل غیررسمی و وابستگی به کمک‌های بشردوستانه سوق داده است.

زنان همچنین به دلیل از دست دادن اعضای خانواده، آوارگی و بی‌خانمانی با اضطراب، افسردگی و آسیب‌های روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. میلیون‌ها زن و دختر ناچار شده‌اند خانه‌های خود را ترک کنند و ثبات زندگی‌شان را از دست بدهند. گزارش‌های متعدد سازمان ملل نیز تأکید می‌کند که زنان در سودان به حمایت بیشتر، خدمات درمانی و روانی، فرصت‌های معیشتی و پایان یافتن جنگ و برقراری صلح نیاز دارند.

 

زنان توان عبور از سختی‌ها را دارند

نوادر عبدالعظیم، مادر پسری چهار ساله، زمانی فعالیت حرفه‌ای خود را آغاز کرد که فرزندش تنها چهار ماه داشت. با وجود تجربه تازه مادری، بدون تردید تصمیم گرفت هم‌زمان به کار خود ادامه دهد.

او می‌گوید آن دوران بسیار دشوار بود؛ صبح‌ها به محل کار می‌رفت، چند ساعت بعد برای رسیدگی به نیازهای فرزندش به خانه بازمی‌گشت و سپس دوباره راهی محل کار می‌شد؛ چرخه‌ای خسته‌کننده که با وجود سختی‌هایش، با اراده ادامه داد.

به گفته او، ایجاد تعادل میان کار و تربیت فرزند به صبر فراوان نیاز دارد، به‌ویژه در شرایط کنونی. او اکنون به دلیل شغلش در محلی دور از فرزندش زندگی می‌کند و کودک نزد مادرش است، اما با وجود دشواری فاصله، هر هفته برای دیدن او می‌رود.

نوادر عبدالعظیم تأکید می‌کند که زنان توان عبور از همه چالش‌ها را دارند و اراده، مهم‌ترین عاملی است که آنان را در هر شرایطی به پیش می‌راند.

سهی الحاج، کارمند کمیسیون حقوق بشر سودان، نیز می‌گوید برخی تصور می‌کنند زنان هنگام ورود به محل کار، دغدغه‌ها و مسئولیت‌های خانوادگی خود را پشت سر می‌گذارند، در حالی که واقعیت کاملاً برعکس است. به گفته او، زنان همه مسئولیت‌های خود را هم‌زمان بر دوش می‌کشند و ادامه دادن این مسیر به استقامت و اراده فراوان نیاز دارد. او می‌گوید: «ما تلاش می‌کنیم بر سختی‌ها غلبه کنیم.»

او کمبود وقت در برابر حجم زیاد مسئولیت‌ها را یکی از مهم‌ترین چالش‌های زنان شاغل می‌داند و می‌افزاید برخی نهادها هنوز در زمینه مدیریت منابع انسانی و تأمین نیازهای اولیه مادران شاغل، آگاهی و برنامه‌ریزی کافی ندارند.

سهی الحاج تأکید می‌کند که کودکان، برخلاف تصور برخی، مانعی برای پیشرفت نیستند، بلکه بزرگ‌ترین انگیزه زنان برای تلاش و موفقیت به شمار می‌روند. او می‌گوید روزش را با رسیدگی به فرزندانش آغاز می‌کند؛ زمانی را به گفت‌وگو با آنان، سامان دادن به امورشان و آماده کردن نیازهایشان اختصاص می‌دهد و سپس کار حرفه‌ای خود را آغاز می‌کند.