حمایت زنان تونس از زنان روژآوا؛ همبستگی مدنی در برابر نقض حقوق انسانی
زنان تونس صدای حمایت خود را از زنان روژآوا بلند کردند و بر ضرورت همبستگی مدنی و حفاظت از حقوق آنان تأکید کردند.
اخلاص الحمرونی
تونس- در جهانی که اخبار در آن با سرعت پیش میرود و گاهی جزئیات انسانی ناپدید میشوند، اهمیت همبستگی و آگاهی انسانی آشکار میشود. امروز، زنان تونس صدای خود را در همبستگی با خواهرانشان در روژآوا بلند میکنند، زنانی که روزانه تحت تهدید زندگی، کرامت و هویت خود قرار دارند.
شهادت این زنان، درد عمیقی را نشان میدهد، و در عین حال پیام استقامت و امیدی را منتقل میکند، و تأکید دارد که صدای زنان نمیتواند نادیده گرفته شود یا فراموش شود، هرچند ظلم تلاش کند آن را خاموش کند.
«صدای خود را برای حمایت از زنان بلند میکنیم»
فدوى بن مصطفى، بهعنوان یک زن تونسی که هیچ مقام سیاسی، وابستگی حزبی یا فعالیت مدنی ندارد، تأکید میکند که وضعیت روزانه زنان در روژآوا را دنبال میکند و با آنان همبستگی دارد.
او میگوید که از زمان حملات گروهکهای جهادی هیئت تحریر الشام به منطقه، زنان روزانه با مشکلات و رنج مواجه هستند، مورد تعرض قرار میگیرند و صدایشان به گوش کسی نمیرسد و اگر برسد، هیچکس آن را نمیبیند یا نمیشنود.
در مورد نقض حقوق زنان کورد نیز میگوید: «آنچه اتفاق میافتد تنها به دلیل زن بودنشان نیست، بلکه به دلیل هویت و تعلق جغرافیایی است. زنان در آنجا هدف قرار میگیرند، زیرا خود وجودشان تهدید محسوب میشود.»
او اضافه میکند: «ما بهعنوان زنان تونسی از این زنان حمایت میکنیم؛ از نظر اجتماعی، معنوی و حقوقی، و تأکید میکنیم که بهعنوان یک صدای واحد خواستار حفاظت از آنان هستیم. سکوت در برابر این جنایات، مشارکت غیرمستقیم در آن است.»
کاهش حقوق در پی حملات
رانیا نصیری میگوید: «ما زنان تونسی صدای خود را برای حمایت از زنان در شمال و شرق سوریه بلند میکنیم. ما زنان مقاومتی هستیم، از حق و کرامت زن در هر کشور و هر مکان دفاع میکنیم، و آنچه در آنجا رخ میدهد، همه ما را آزرده میکند.»
او به مناطقی که تحت کنترل گروهک جهادی هیئت تحریرالشام هستند اشاره میکند: «در آنجا دخترانی مجبور به ازدواج زودهنگام میشوند، از تحصیل محروم میشوند، صدایشان در جامعه شنیده نمیشود و بهعنوان زن مورد هدف قرار میگیرند تنها به دلیل زن بودنشان. این دختران آرزوی زندگی طبیعی دارند و امیدوارند نقشهای برابر با مردان در جامعه داشته باشند، اما به دلیل جنگها و بحرانهای سیاسی مداوم از آن محروم میشوند.»
در چنین واقعیت تاریکی، رانيا نصيری بر لزوم همبستگی با آنان تأکید میکند: «ما زنان تونسی متعهد هستیم که صدای واحدی برای حمایت از این زنان باشیم و با هم صدای خود را بلند کنیم، زیرا صدای یک زن میتواند امیدی برای هزاران زن باشد که در سکوت رنج میبرند.»
او همه زنان جهان را فرا میخواند که با هم بایستند و پیام قویای بدهند که حقوق زنان باید در هر جا محترم شمرده شود و هیچ توجیهی برای خشونت علیه آنان وجود ندارد.
«زن کورد قوی است»
رحمه بن فالح پیام میدهد: «ما با شما هستیم و شما را تنها نمیگذاریم. زن کورد قوی و مقاوم است و باید از او حمایت و حفاظت شود.»
این زنان تونسی با اتحادی منسجم میگویند: همبستگی با زنان روژآوا صرفاً یک احساس گذرا نیست، بلکه موضعی انسانی و اخلاقی است. هر تعرض به یک زن، تعرض به کل بشریت است و هر سکوت در برابر این جنایات، مشارکت در آن محسوب میشود.
در پایان، زنان تونس به زنان روژآوا تأکید میکنند: «شما تنها نیستید. حق و کرامت مرز نمیشناسد و همبستگی با شما نه یک انتخاب، بلکه وظیفهای انسانی است که فراتر از سیاست و جغرافیا، صدای عدالت و انسانیت در برابر خشونت و ظلم است.»