Berivan Şaho*

Toplumsal yaşamın temel taşı olan aşiret, kadın ve anne merkezli, özgür ve eşitlikçi bir toplumsal yapı oluşturmuş, insan çeşitliliğini kucaklamıştır. Bu durum insanlık tarihinin seyrini derinden etkilemiştir. Aşiret toplumlarında çocukların yetiştirilmesi sorumluluğu anneye aitti ve toplumun tamamı onun etrafında şekilleniyordu. Bu bağlamda dil, kültür ve değerler kadının yaratıcılığının ürünüydü. Bu da bazı erkek gruplarında kadınlara karşı kıskançlık duygusunun doğmasına yol açtı.

Kadına yönelik şiddetin ve bundan kaynaklanan değerlerin kökleri burada ortaya çıkmaktadır. Bu gruplar ilk olarak kadınları ve çocukları köleleştirmeye, bu kadınların kardeşleri konumundaki erkekleri öldürmeye yöneldi. Ardından uygulamaları öldürme, yıkım ve yağmaya dönüştü.

Acıların doğduğu zaman

Bu konuda Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan, sınıflı sistemi temsil eden bu aktörleri, tarihsel şiddetin ya da “doğal topluma” yönelik terörün ilk görünümü olarak tanımlamaktadır. Aşiretlerin kolektif karakterini ortadan kaldırmak ve kendi çıkarlarına hizmet eden bir toplumsal düzen dayatmak amacıyla en çirkin ve acımasız biçimleriyle teröre başvurdular. Tarıma ve yerleşik yaşam biçimine zorla geçişi dayattılar, insanları tapınaklarda çalışmaya mecbur bıraktılar, hatta zaman zaman insan kurban etme uygulamalarına başvurdular. Abdullah Öcalan, başka bir yerde ise 12 bin yıllık geçmişe sahip Göbeklitepe’yi, insan aklının ve insan yüreğinin bu sınıflı sistemin denetimine girdiği ilk tapınak olarak ele almakta ve bununla birlikte bütün insanlığın acılarının doğduğunu belirtmektedir.

Aristokrasi: Tarihsel şiddetin biçimi

Aristokrasi, farklı bir biçim almış ve başka bir maske takmış olsa da sınıflı sistemin devamından başka bir şey değildir. Mutlak şiddet, sınıflı sistemin özünde bulunduğu için aristokrasi de kendisi açısından tehdit olarak gördüğü her şeyi denetimi altına almaya çalışır. Aristokratik sistemin günümüzdeki etkilerine örnek vermek için kadınların siyasi çalışmalara ve ülke yönetimine katılmasının önüne konulan engellere bakmak yeterlidir. Bu engellerin varlığı, gerçek doğalarını “yumuşak politikalar” maskesi ardında gizlemek için ne kadar çaba harcarlarsa harcasınlar, izledikleri politikaların aslında özlerinde yatan zihniyetin doğrudan yansımasından başka bir şey olmadığını kanıtlamaktadır.

Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan, aristokratik sistemi tarihsel şiddetin bir biçimi ya da terörün ikinci türü olarak tanımlamaktadır. Anaerkil toplum, bu aristokratik yapı tarafından ağır bir darbe almıştır. Bu süreç, tanrıçanın parçalandığı Babil Yaratılış Destanı gibi pek çok mitolojik anlatıda somutlaşmaktadır.

Öldürücü sınıflı sistem

Başka bir bağlamda, bu grubun korku yayarak köylerden başlayıp bütün dünyaya uzanan bir hakimiyet kurduğu ve böylece kendi egemenliğini dayattığı ifade edilmektedir. Eylemlerini teolojiden yararlanarak meşrulaştırmaya çalışmışlar, en gelişmiş silah ve teknolojilere sahip olmaları sayesinde terörü son derece kapsamlı ve korkunç bir biçimde uygulamışlardır.

Zamanla otoriter ve erkek egemen düşünce biçiminin gelişmesiyle birlikte bu öldürücü sınıflı sistem, hem doğa hem de toplum üzerinde giderek daha derin bir egemenlik kurmuştur. Burada “maskeli katliam” kavramı, kurbanların “başlarının kesildiğinin” farkına bile varamayabilecekleri kadar acımasız bir politikaya işaret etmektedir.

Terörün üçüncü türü

Bu sistemin temsilcileri, toplumsal, ekonomik ve kültürel değerlerin dönüşümünde doğrudan rol oynayan “burjuvalar” ya da kent sakinleridir. Kentlerin gelişmesi ve burjuva sınıfının yükselişiyle eş zamanlı olarak bu dönüşüm gerçekleşmiştir. Kürt Halk Önderi Abdullah Öcalan, burjuva sistemini “terörün üçüncü türü” olarak tanımlamaktadır.

Burjuvazinin ya da kentli sınıfın dayandığı temel düşünce biçimi, aristokratik yapıya bir tepki olarak ortaya çıkmıştır. Bu, toplumun tamamının ağır bir baskıya maruz kaldığı ve insanlara, doğaya ve diğer tüm canlılara karşı terörün en kapsamlı ve acımasız biçimlerinin serbest bırakıldığı bir aşamadır.

*Gazeteci