بزرگداشت ورده الجزایریه در اپرای الجزایر؛ اجرای آثار یک خواننده عرب

در اپرای الجزایر، مراسمی به مناسبت سالگرد درگذشت ورده الجزایریه برگزار شد؛ در این برنامه مجموعه‌ای از آثار این خواننده شناخته‌شده عرب با حضور هنرمندان مختلف اجرا و با استقبال مخاطبان همراه شد.

نجوى راهم

الجزایر- کنسرتی موسیقی در اپرای الجزایر، شامگاه شنبه ۲۳ مه، به مناسبت چهاردهمین سالگرد درگذشت «ورده الجزایریه» برگزار شد؛ شبی باشکوه که با حضور گسترده مردم همراه بود و بار دیگر جایگاه ماندگار این ستاره موسیقی در حافظه جمعی الجزایری‌ها و جهان عرب را یادآوری کرد.

این مراسم که در قالب برنامه «شب‌های ورده الجزایریه» برگزار شد، با اجرای هنرمندانی چون حسیبه عمروش، أسماء سبع و خواننده لبنانی نادین صعب همراه بود. آنان مجموعه‌ای از مشهورترین آثار ورده الجزایریه را اجرا کردند؛ آثاری که با استقبال پرشور و همراهی احساسی مخاطبان روبه‌رو شد.

         

این برنامه همچنین مروری بر مسیر هنری استثنایی ورده الجزایریه داشت؛ هنرمندی که بیش از ۳۰۰ اثر موسیقایی در کارنامه خود دارد و میان موسیقی اصیل عربی، ترانه‌های عاشقانه و آثار میهنی پیوندی ویژه ایجاد کرده بود. فضایی سرشار از نوستالژی و وفاداری نسبت به هنرمندی که بخشی از حافظه جمعی عربی را شکل داده است، بر مراسم حاکم بود.

در حاشیه این رویداد، نمایشگاهی ویژه نیز برگزار شد که شامل عکس‌های نادر، وسایل شخصی و اسناد منتشرنشده از زندگی این هنرمند بود. این نمایشگاه با همکاری مرکز ملی اسناد، مطبوعات، تصویر و رسانه برپا شد و تلاش داشت ابعاد انسانی و هنری زندگی ورده الجزایریه را برای نسل‌های جدید بازنمایی کند.
   

  

در گفت‌وگو با ما، یولا جهشان، عروس ورده الجزایریه، درباره رابطه خود با او گفت: «او هم مادر بود و هم دوست». او افزود که ورده به اختلاف سنی اعتقادی نداشت و «سن را فقط یک عدد می‌دانست و قلبی سرشار از جوانی، عشق و شادی داشت.»

او درباره فضای مراسم نیز گفت خانواده از حضور گسترده مردم شگفت‌زده شده بود؛ حضوری که سالن را پر کرده و آهنگ‌های ورده را از حفظ با او همخوانی می‌کردند. به گفته او، این هنرمند فقید حتی ۱۴ سال پس از درگذشت نیز توانسته است دوباره دوستداران صدایش را گرد هم آورد.
         

در خصوص کتابی که «ریاض قصری»، فرزند او، درباره زندگی مادرش منتشر کرده است، یولا توضیح داد که ریاض سال‌ها در تصمیم‌گیری برای نوشتن این اثر تردید داشت، اما حدود ده سال پیش سرانجام نوشتن آن را آغاز کرد. به گفته او، نزدیکی عمیق میان مادر و پسر باعث شده است که «هیچ‌کس بهتر از فرزندش نمی‌تواند جزئیات زندگی و رازهای او را روایت کند.»